ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Αλλεργικοί στην Ευτυχία




Αγαπημένα μου ξωτικά,

Παρατηρώ τους ανθρώπους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Βλέπω τα πρόσωπα τους και φαντάζομαι τι μπορεί να κρύβει κάθε τους ρυτίδα.
Χαζεύω τις εκφράσεις τους, τον τρόπο που περπατάνε, που κρατάνε τα πράγματα τους.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα τελευταία πως ανήκουμε σε διαφορετικές ράτσες αλλά με ένα κοινό.
Είμαστε αλλεργικοί στην ευτυχία.

Δεν θέλουμε να είμαστε καλά στο βάθος της αλήθειας μας. Δεν ξέρουμε πως είναι να είμαστε καλά.
Συμβιβαστήκαμε με τους φόβους μας και δώσαμε όρκους αιώνιας πίστης.
Παντρευτήκαμε τα βιώματα μας. Δεν θέλουμε καινούργιες εμπειρίες. Τι να της κάνουμε τις νέες εμπειρίες;

"Δεν ξέρεις τι έχω περάσει;"

Ο άλλος δεν ξέρει τι πέρασες, εσύ όμως;
Κατάλαβες;
Συνειδητοποίησες τι πέρασες;
Έγιναν οι πίκρες και οι στιγμές της θλίψης σου παραδείγματα που θες να αποφύγεις;

ΟΧΙ

Γιατί όταν αφήσεις το τέρας να σε καταπιεί παύεις να το παλεύεις.
Μένεις εκεί ριζωμένος στην κοιλιά του. Και επειδή το ένστικτο της επιβίωσης σε κρατά στη ζωή εσύ πείθεις τον εαυτό σου πως το τέρας είσαι εσύ. Γιατί πλέον είσαι μέρος του.

Κρατάς μακρυά ότι σου δίνει ελπίδα. Κρατάς μακρυά ότι μπορεί να σου καταστρέψει την θλιβερή σου ρουτίνα. Γιατί έτσι έμαθες να ζεις.

Έμαθες να θες αυτούς που δεν σε θέλουνε.
Έμαθες να θες αυτούς που σε πετάνε.
Γιατί μέσα σου βαθειά αυτή πιστεύεις πως είναι η φυσική σου θέση.
Ο κάδος.

Και όσο μένεις στον κάδο προσπαθείς να συμφιλιωθείς με τα σκουπίδια.
Κι εκεί ξεκινάς την ανακύκλωση.

Γιατί αυτό μάθαμε πως πρέπει να κάνουμε στα σκουπίδια.
Να τα ανακυκλώνουμε.
Ακόμα κι αν είναι έμβια.
Ακόμα κι αν στέκονται πάνω σε δύο πόδια, έχουν χέρια, πόδια, μάτια.

Και σου σερβίρεις για άλλη μια φορά ξαναζεσταμένη σκουπιδόσουπα.
Γιατί μπορεί να μη σου αρέσει αλλά τουλάχιστον ξέρεις τη γεύση της.
Μπορεί να σιχαίνεσαι την κάθε κουταλιά που κατεβάζεις αλλά έμαθες να την καταπίνεις και να ζεις με αυτή.

Κάπου εκεί και ενώ είσαι πάνω απο το πιάτο και μπινελικώνεις την γαμημένη τη σούπα εμφανίζεται η ευκαιρία να δοκιμάσεις κάτι άλλο.

Δεν ξέρεις ποτέ αν είναι καλύτερο από τη σούπα σου. Είναι όμως άλλο.
Έχεις δυο επιλογές. Να ορμήσεις με το κουτάλι σου και να δώσεις μια ευκαιρία στο στόμα μου να γευτεί το καινούργιο ή να πετάξεις με τόση δύναμη το πιάτο στο πάτωμα ώστε να είναι σίγουρο το θρυμμάτισμα.

Και ο λόγος;

"Γιατί εγώ είμαι άτυχος. Την ξέρω την μοίρα μου"

ΟΧΙ

Δεν την ξέρεις τη μοίρα σου ρε.

Γιατί αυτό που λες μοίρα δεν είναι χαραγμένο στην πέτρα.

Γιατί η μοίρα σου είναι οι πράξεις σου,
οι πράξεις σου απορρέουν από τις σκέψεις σου
και οι σκέψεις σου για να σε οδηγήσουν στις πράξεις που θα αλλάξεις τη μοίρα σου πρέπει να είναι αλλιώτικες από το να ξεσκονίζεις το μάρμαρο στον τάφο που ετοιμάζεσαι να ρίξεις τη ζωή σου.

Σταμάτα να επινοείς προβλήματα.
Σταμάτα να βλέπεις εμμονικά κάθε τι που αγγίζει την "τελειότητα" των "θέλω" σου.

Χα! Για φαντάσου πόσο οξύμωρο.
Την μιζέρια την διαπραγματεύεσαι. Την ευτυχία σου ποτέ.
Δεν έμαθες να διεκδικείς ένα διαφορετικό αύριο.
Σου φτάνει ένα προμελετημένο σήμερα που δεν σου αρέσει, δεν το γουστάρεις αλλά επιμένεις γιατί αυτό το ρούχο έμαθες να φοράς.
Ας είναι λεκιασμένο, ας είναι με τρύπες.

Η ευτυχία δεν έρχεται ποτέ.
Εμείς τη συναντάμε.
Γιατί η ευτυχία δεν είμαι μέρος,
είναι απόφαση.

Μάθε να χαίρεσαι με αυτά που έχεις και άρχισε να σκέφτεσαι όπως ο άνθρωπος που θέλεις να συναντήσεις.
Σπάσε την εικόνα σου.
Επανασυρμολόγησε την ημέρα σου.

Δώσε τέλος σε αυτή την αλλεργία.
Σταμάτα να βλέπεις παντού εχθρούς και υποψήφιους προδότες.

Δεν χάνει ποτέ αυτός που έδωσε και δεν πήρε πίσω.
Το ταμείο της καρδιάς δεν μένει ποτέ ρέστο.

Και στην τελική,
Καλύτερα να πονάς για αυτά που αγαπάς παρά να σε πληγώνουν όσα σιχαίνεσαι.




ΥΓ.: Η αλήθεια είναι πως πέρασε αρκετός καιρός απο την τελευταία φορά που έκανα ένα από τα δικά μου ξόρκια κειμένου στο "Βασίλειο των Ξωτικών".
Σήμερα ένιωσα τόσο έντονα την επιθυμία να το κάνω κι έτσι πήρα βαθειά ανάσα και με μιας γύρισα εδώ.
Στην πατρίδα των λέξεων μου.

Συνεχίζω τις εξερευνήσεις μου και προσπαθώ να ανοίξω τις πόρτες σε νέους κόσμους. Σε άλλους κόσμους. Διαφορετικούς κόσμους. Κόσμους που μπορεί να πρωτοπατηθούν από εμένα. Γιατί όχι; Άλλωστε το καύσιμο στα ταξίδια της ζωής είναι τα όνειρα κι από αυτά δεν στέρεψα στιγμή.

Ξέρεις όμως τι με κρατάει εκεί προσηλωμένο στο ταξίδι;
Δεν είμαι αλλεργικός στην ευτυχία!



Το τσόκαρο που ήθελε να κάνει καριέρα στην τηλεόραση.




Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα τσόκαρο. Ξύλινο. Με χοντρό τακούνι. Ομορφο τσόκαρο ρε παιδί μου. Αναπαυτικό.
Η σόλα του σχεδόν απείραχτη. Τόσο μικρό σε ηλικία ήταν.

Το ξύλο του καταγόταν απο ενα μακρινό μα συνάμα όμορφο νησί. Νησί που αν ήξερε τι τσόκαρα έβγαζε θα είχε βουλιάξει σαν την Ατλαντίδα.

Το τσόκαρο λοιπόν ξεκίνησε το μακρύ του ταξίδι για την πρωτεύουσα της χώρας. Εκεί που οι ευκαιρίες πέφτουν σαν βροχή (δε θέλω ειρωνίες, παραμύθι λέω τι περιμένατε να ακούσετε;). Εφτασε λοιπόν με μια βαλιτσούλα και ένα κεφάλι γεμάτο ιδέες. 

“Θα πετύχω ο κόσμος να χαλάσει” έλεγε το τσόκαρο. Είμαι όμορφο, με ξανθό γυαλιστερό ξύλο και διαθέσιμο να με φορέσει όποιο πόδι θέλει."

Το τσόκαρο είχε απο μικρό την επιθυμία να γίνει σταρ. Μεγάλο και τρανό να είναι στην χώρα του. Χώρα που συνήθιζε να αγαπάει και να αναδεικνύει τα τσόκαρα. Μια χώρα που εκείνη την περίοδο περνούσε μια μεγάλη επιδημία που τη λέγαν “κρίση”. 

Το τσόκαρο ξεκινά δειλά δειλά τα πρώτα του βήματα και βρέθηκε μπροστά στον φακό. Φωτογενές, όμορφο μα τσόκαρο.

Κάποια στιγμή λοιπόν μπαίνει στο Παλάτι το ΑΒ. Εκεί θαμπώθηκε ακόμα περισσότερο με τα φώτα και τα στρας. Εκεί ακριβώς του καρφώθηκε και η εξής ιδέα, να σαγηνεύσει τον ηλικιωμένο βασιλιά. Βασιλιά δυνατό, έξυπνο και κάπως ερωτιάρη. Σου λέει το τσόκαρο “μα τι τσόκαρο είμαι αν δεν εξασφαλίσω και δύναμη και καριέρα και λεφτά. Εμφανίζεται τότε μπροστά του μια κακή μάγισσα και του λέει “Δώσε μου τη ψυχή σου και θα σου δώσω τον βασιλια”. Το τσόκαρο δέχεται και πάει να δώσει την καρδιά του. Με το που τη βλέπει η μάγισσα έτσι μαύρη σαν τον κάρβουνο όπως ήταν του λέει του τσόκαρου “Εμένα δε με χρειάζεσαι καλό τσόκαρο. Μια χαρά θα τον καταφέρεις και μόνο σου”. Και φεύγει.

Οντως όπως τα είπε η μάγισσα έγιναν. Το τσόκαρο έριξε στα δίχτυα του το βασιλιά και άρχισε να του κάνει κουμάντο στο Παλάτι ΑΒ. Απέλυε υπηρέτες, παλιούς συμβούλους μόνο και μόνο επειδή δεν είχε καλή διάθεση. Τέτοιο τσόκαρο δεν είχε ξαναπατήσει στο παλάτι. Μιας και το παλάτι ηταν και πολύ σύγχρονο είχε δικό του κανάλι και πήρε και εκπομπή. Ο βασιλιάς ήταν έξυπνος πολύ και ήξερε πως το τσόκαρο όσο κι αν τον ξαλάφρωνε με τέχνη τόσο δεν μπορούσε να σταθεί στο κανάλι του μόνο του. Και άρχισε να φωνάζει τότε τους καλύτερους μαραγκούς για το κάνουν τσόκαρο της προκοπής. Αλλά το τσόκαρο εκεί! Παρέμενε τσόκαρο.

Με τα πολλά το τσόκαρο υπάρχει ακόμα. Και όσο κι αν προσπαθεί το παλάτι να κρύψει τη σχέση με το βασιλιά, ο κόσμος το έμαθε. 
Οσο κι αν το παλάτι προσπάθησε να κάνει το τσόκαρο αγαπητό στο λαό, καθε προσπάθεια έπεφτε στο κενό. Γιατί το τσόκαρο δεν μπορούσε να γίνει αγαπητό. Γιατί ήταν τσόκαρο.

Ο λαός δεν μπορέσει να χωρίσει το μικρό τσόκαρο απο το βασιλιά γιατί εδώ που τα λέμε αυτό δεν αφορά και κανένα. Αντε να αφορά το θέμα τα παιδιά του βασιλιά γιατί με το τσόκαρο στα πόδια σου τα κληρονομικά ποτέ δεν είναι σίγουρα. Ο λαός όμως εδώσε στο βασιλιά και το συμβούλιο του να καταλάβει πως δε θέλει να βλέπει το τσόκαρο όταν ανοίγει την τηλεόραση του. Γιατί τον ενοχλεί η αλαζονεία του, η υπεροψία της “δανεικής” δύναμης που έχει στα χέρια του και η αμορφωσιά που ξεχειλίζει το ξύλινο μας τσόκαρο.

Και ζήσαν αυτοί όπως αξίζει στα τσόκαρα, κι εμείς καλύτερα.


Διπλή γιορτή, κοινή ευχή.





18 Απρίλη 1984 είδα για πρώτη φορά τη μητέρα μου να μου γελάει.
18 Απρίλη 2012 είδα το πρώτο μου όνειρο να στέκει ζωντανο.

Δύο ημερομηνίες, μία ζωή.
Διπλή γιορτή, κοινή ευχή.
Να είμαι καλά, να ειναι καλά.

Παρέα με τον ποντικό μου.
Οικογένεια με γαλαζιο φιόγκο.
Πριν απο ένα χρόνο έλεγα πως δεν νιώθω μόνος.
Θα έχω πάντα τον φανταστικο μου φίλο.

Τώρα 12 μήνες μετά λέω πως δεν νιώθω μόνος.
Εχω 15 νέους προστατες του ονείρου μου.
15 μάγισσες και μάγους που βρέθηκαν στο δρόμο μου
Ενωσαν τις δυνάμεις τους και άκουσαν την ιστορία μου.
Ειναι αυτοί που έμαθαν να φτιάχνουν τα ξόρκια της ζάχαρης και του λαδιού.
Οι μάγισσες που φροντίζουν ο ποντικός μου να είναι υγιής και καθαρός.
Οι παρασκευαστές των φίλτρων που διαβάζαμε και δεν ξεραμε τι γεύση έχουν.
Τέλος τα μαγικά πλάσματα που σερβίρουν, χαρίζουν χαμόγελα και είναι πίσω απο τις βιτρίνες των γλυκών.

Περνάμε καλά στα παρασκήνια κι αυτό ελπιζουμε να περνάει στον κόσμο.

Ωστόσο κάπως ξεκίνησαν όλα.
Την παραμονή του μαγαζιού κανείς δεν πίστευε οτι θα καταφέρουμε να είμαστε ετοιμοι.
Πάντα έτσι γίνεται. Μόνο έτσι γίνεται.
Με ανατροπές και υπερβάσεις.

Τα πράγματα λοιπόν ήταν έτσι.










Ετσι ξεκινήσαμε. Δεν κοιμηθηκε κανεις μας. Δουλεύαμε ολοι, ολη τη νυχτα.
Οι φούρνοι δεν σταμάτησαν, τα ζυμάρια είχαν την τιμητική τους, οι μισοι στην κουζινα, οι αλλοι μισοι κρεμασμένοι να στολίζουν και ολοι μαζι με ενα αγχος. Θα τα καταφέρουμε;

Την επόμενη μέρα ένα τηλέφωνο απο το Athens Daily Secret μας έδωσε δύναμη. Η πρώτη παρουσίαση ήρθε σαν ουρανοκατέβατο δώρο. 

Και ξαφνικά αρχισε ο κόσμος να έρχεται απο το πουθενά. Ονειροαναζητητές.

Ενα χρόνο μετά τα πράγματα δείχνουν οτι σταθήκαμε.
Σιγά, σιγά.
Απο δύο τραπέζια σε 6 και μετά περισσοτερα.
Και νέος όροφος.
Και νέος κόσμος μαζί με τον παλιο.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάτησαν το πόδι τους τότε εκείνη την πρώτη εβδομαδα και είναι ακομα εδώ.
Διπλα μας.
Νέοι φίλοι μας.

Τελικά τα παραμύθια έχουν χώρο.
Εχουν ακόμα θέση. Ισως περισσότερο απο ποτε.
Αρκει να μην είναι φτιαγμένα πάνω στο ψέμα.
Αρκεί να προσπαθούν να σου πουν την ιστορία οπως την έζησαν.

Ο κόσμος μας είναι γκρίζος, μην αφήνετε το σκοτάδι του να σας τυλίγει.
Μην αφήνετε τους άλλους να σας πουν μέχρι που μπορείτε να φτάσετε.
Δεν ξέρουν τον εαυτό τους, θα ξέρουν εσάς;
Μην αφήνετε τις κριτικές να σας καθορίζουν τη δράση.
Να ζείτε τη ζωή που θέλετε. Να γεύεστε τους χύμους που ορέγεστε. Να ταξιδεύετε στα μέρη που ποθήσατε περισσότερο.

Το 2011 ήμουν 27 και ήμουν στο σημείο μηδέν.
Νομιζα οτι μεγαλώνω χωρίς να κάνω τίποτα.
Φοβομουν το χρόνο, το θάνατο. Εβλεπα τη ζωή σαν μια μικρή γραμμή που εύκολα διανύεται.

Δυο χρόνια μετά δεν φοβάμαι.
Ειμαι πιο δυνατός. Εχω βρει το μονοπάτι μου και περπατάω.
Δεν με φοβίζει η σκιά του θανάτου. Δεν θα τον νικήσω. Θα έρθει η τελεία του χρόνου.
Απλά δεν τη φοβάμαι.
Η γραμμή που φάνταζε μικρή τώρα μοιάζει με άπειρο. 

Εχω πολλους κόσμους να αναζητήσω ακόμα. Σε πολλά μερη φανταστικα να ταξιδέψω.
Εχω πολλά να κάνω. 
Και θα τα κάνω.
Λαγουδοτρυπες, Ιπτάμενες σκούπες, Μαγικές ντουλάπες, Σμαραγδένιες πολιτείες.

Είμαστε όσα αγαπάμε.
Για αυτό προσέξτε τι αγαπάτε .
Σας ευχαριστώ για τις ευχές
κι εγώ και ο ποντικός μου.

Υ.Γ.: Αφιερωμένο σε όσους αρέσουν να ζουν με τις αναμνήσεις. Ενας τέτοιος ήμουν και είμαι κι εγώ. Απλά αποφάσισα να φτιάχνω κάθε μέρα καινούργιες!



Γιατί σιχαίνομαι την Ελλάδα του 2013





Eιναι πραγματικά κρίμα να βλέπω ακομα και τώρα ανθρώπους να κρίνουν τις κοινωνικές εξελίξεις με βάση τη κομματική γραμμή. Διαβαζα με προσοχή τα σχολια που γραφονταν στα social media και εβλεπα ανθρωπους που ξερω πως ζοριζονται να γράφουν πληρωμένα κείμενα για να μην κακοκαρδισουν τα αφεντικά τους.

Δεν θέλω να ανήκω πουθενά ρε.

Ειμαι ελεύθερος ανθρωπος και δεν εξαρταμαι απο καμια παραταξη, απο καμια θρησκεία.

Ακομα κι αν με εκφραζει κάτι, δεν του ανηκω.

Συγχαρητήρια για τη στάση της Κύπρου με ότι συνέπεια κι αν εχει. Ας δώσουν τουλάχιστον εκείνοι το τέλος στο δικό μας ραγιαδισμο.

Η κουκίδα του χάρτη αντιστάθηκε. Ακομα και με τις ρωσικες πλάτες. Ειπε ΟΧΙ.

Ακουμε να ανθρωπους να μας λενε πως δεν πειραζει κι αν πεινασετε, δεν πειραζει αν αυτοκτονούν καθημερινα δεκαδες ανθρωποι λογω οικονομικών στερήσεων, δεν πειράζει an χανονται περιουσίες που τιμια αποκτήθηκαν.

Πειναστε για να εχουμε ευρω, πεθανετε για να εχουμε ευρω, γινεται ζωα για να εχουμε ευρω.

Δε με ενδιαφέρουν τα νομισματα ειδικά σε ενα συστημα που ειναι φτιαγμενο πάνω στα χρέη. Δε με ενδιαφέρουν οι πολιτικές σας γιατί δεν εχουν ως κεντρο τη διασωση της δικής μου κοινωνίας. Δε θελετε να σωθουν ανθρωποι αλλα ΑΤΜ.

Ηρθε η ωρα να δωσουμε ενα τέλος στην δικτατορια της μετριοτητας. Μετριοι μικροψυχοι πολιτικοί που δεν εχουν ιχνος πατριωτικης ενδειας. Αφήσαμε τη σημαία και τα θεματα του εθνους να τα φυλάξει η ακροδεξια. Ακουμε πλεον εθνικο υμνο και ο νους παει στους φουσκωτους της Χ.Α. οπως καποτε ακουγαμε δημοτικά και το μυαλο πηγαινε στη Χούντα.

Μετριοτητα.

Μετριοτητα παντού.
Σιχαινομαι την Ελλαδα του Αδωνη Γεωργιάδη.
Ενας γελωτοποιος που φωναζει, κατηγορει, ψυχαγωγει και σε εκπροσωπει στο κοινοβουλιο μαλακα ελληνα.

Σιχαινομαι την Ελλάδα του Αντωνη Σαμαρα, του Ευαγγελου Βενιζέλου, του Κουβελη.
Στημενες κοντρες, υποτιθεμενες ιδεολογικες διαφορες, καυγαδες σε παραθυρα και ολα αυτα γιατι;
Για να κρυψουν ενα πραγμα. ΠΟΣΟ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ. 3 μαιμούδες στο ιδιοι κλουβι με ενα μονο στοχο. Ποιος θα δαγκωσει πρωτος τη μπανανουλα που θα πεταξει η Ευρωπη.


ΥΓ: Παρακαλείται ο κύριος Τσίπρας  να βγαλει το ζιβαγκο του Αντρέα γιατι η Μιμή θελει να βάλει πλυντηριο.


Ζησαμε να δουμε υπουργο την Γκερέκου; Βουλευτή την Παπακώστα και την Καιλή;

Χριστεεεεε μου τι ντεκαντανς που θα ελεγε και η Ντενη Μαρκορα.

Σιχαινομαι την Ελλαδα της αναξιοκρατιας ρε φιλε. Αυτη που θέλει να διοριζεται μεχρι σημερα σε δουλειες η μανταμ με το λαιμο σουρωτήρι απο τα τσιμπούκια και οχι η κοπελιτσα με τα πτυχια και τις γνωσεις. Αυτη που θελει να παιρνει τη θεση ο γιος του μεγαλοδημοσιογραφου και οχι το παλικάρι που εβγαζε τη δουλεια και τα θεματα.

Σιχαινομαι την Ελλαδα που θέλει τη Στικούδη να τραγουδάει και τις φωναρες οπως της Ζωής Παπαδοπούλου να μην ακουγονται οσο τους αξιζει στα ραδιοφωνα.
Και δεν αντιπαθω την Στικούδη αλλα το συστημα που τη προμοτάρει. Αυτες τις γελοιες δισκογραφικές που σκοτωνουν με το χειροτερο τροπο αυτα που υπηρετουν. Οπως τα κομματα.

Σιχαινομαι την Ελλάδα γιατι στο μεγαρο μουσικής της αφησε να τραγουδήσει η Φωτεινούλα η Δάρρα (η αγαπημένη μου αταλαντη) και δεν σκέφτηκε ποτε να κανει μια προσκληση στην Βικυ Μοσχολιου. Βλεπεις η Μοσχολιού εκανε οτι εκανε με τη φωνή της. Αν θελατε μια σαν τη Δάρρα στο μεγαρο ας βαζατε την Κολέτσα που εχει και καλύτερο λαικό.

Σιχαινομαι την Ελλαδα που ειναι κολλημενη πάνω σε μια οθονη και βλεπει ακομα ξανθιες συμπαρουσιάστριες που πηδιουνται με τον καναλαρχη, να παριστάνουν τις χαζες. Να την βλέπεις την βιζιτα οτι θελει να ξεκληρισει ολο το πανελ και να παριστανει το αμνο του θεου. Οσο γράφει η κάμερα. Μετά αλλαζει η μούρη και βγάζει γλωσσα ακόμα σε αυτούς που υπηρχαν στο μεσο σχεδον πριν γεννηθει. 25 χρονων κοριτσακι αλλα τοσο καριολα. Σας ξερουμε. Σας εχουμε καταλαβει. Σας βαρεθηκαμε.

Σιχαινομαι την Ελλαδα που ενας ναζιστικος  χαιρετισμός μπορει να περάσει για μερικους στο ντούκου επειδη το παιδι δεν ηξερε ηταν μικρο. Αυτοι ειμαστε. Οι περιπου. Περιπου διαβασμενοι, περιπου πατριωτες, περιπου πολιτες, περιπου ανθρωποι.

Σιχαινομαι την Ελλαδα που δεν σε αφήνει να δρασεις και να διεκδικησεις οσα πιστευεις πως σου αξιζουν. Γιναμε ειδικοί στο τι δεν μπορουμε να κάνουμε και οχι σε τι μπορούμε να αλλαξουμε.

"Αφηστε ρε τα πολιτικά να πουμε καμια μαλακια" ΟΧΙ ΜΩΡΗ! ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ.

Χανομαστε το καταλαβαινεις;

Ο Κολοκοτρώνης δεν εβαλε κατω τα πραγματα με χαρτι και μολυβι και ειπε "Ααα παλικαρια εχουμε 57% πιθανοτητες για ελευθερωθουμε ωρε, ας πιασουμε το καρυοφιλι"
Ορμησε.

ΥΓ2: Δεν με ενδιαφερουν τα οπλα. Δεν πιστευω οτι θα δωσουν τη λυση. Αλλα πρεπει να αποφασισουμε επιτέλους οτι μας αφορά αυτή η λυση και θελουμε να δωθει.

Μετριοτητα.
Αμορφωσια.
Βλακεία.

Φτανει να ακουσουμε ενα τουμπερλέκι να πιουμε κι ενα ποτάκι-μπομπα και τα ξεχασαμε ολα. Κοινωνικούς βιασμους, οικονομικά εγκληματα. ΟΛΑ.

Λουσα, πούτσος και χορός λεει μια παροιμία.
Την σιχαινομαι αυτη την Ελλάδα λοιπόν.
Και θελω να την πολεμήσω.
Απο σήμερα.

Ας αναλάβει πλεον ο καθενας μας τις ευθυνες του. Κι εσεις, κι εγω.

Απολογισμός.




Έχω καιρό να γράψω στο ημερολόγιο μου,

Θες γιατί πέρασα από την θεωρία στην πράξη;
Τα παραμύθια μου δεν τα γράφω πλέον. Τα ζω.

Δεν μπορούσα όμως να μη βγάλω απο μέσα οτι έχω για το 2012.
Είναι η χρονιά που με ξαναγέννησε.
Αν το 2011 με έστειλα στο μηδέν αυτή η φετινή χρονιά με πήγε εκεί που μόνο με τα όνειρα μου πήγαινα.

Τσαλακώθηκα, διαλύθηκα κι όταν το αποφάσισα προχώρησα.
Με φόρα.
Γιατί καλό μου ξωτικό πρέπει να σου πω οτι ένα απο τα πράγματα που με έμαθε αυτή η περίοδος ειναι πως ο πόνος νικάει τον πόνο.
Δεν έχεις χρόνο για να σου κλέψει η ανασφάλεια και η ατολμία όσα ποθείς. Βουτάς. 
Ετσι κι εγώ. Βούτηξα.

Αυτό ήταν η αρχή. Ένας ολότελα νέος κόσμος φανερώθηκε μπροστά μου.
Νέοι άνθρωποι, νέοι στόχοι, νέες ιδέες. 
Μέσα μας κουβαλάμε τη γη της επαγγελίας.
Μέσα μας υπάρχει η αχτίδα που ψάχνεις σε άλλους ανθρώπους, σε σχέσεις εξάρτησης, σε ουσίες, ποτά.
Ολο αυτό που νομίζεις οτι δεν έχεις είναι στα σημείο που φοβήθηκες να ψάξεις.

Ο κόσμος μου ο καινούριος έχει πολλούς φίλους.
Στο μαγικό μου εργαστήρι κάθε μέρα γνωρίζω νέα ξωτικά, μάγους, μάγισσες και λοιπά μαγικά πλάσματα. 
Ο ποντικός με τον γαλάζιο φιόγκο τριγυρίζει ανάμεσα τους με ένα σκοπό. Να τους ζωγραφίζει χαμόγελα απο ζάχαρη κι αλάτι, απο καφέ και σοκολάτα.

Η ομάδα του μεγάλωσε. Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους μα και τόσο ίδιοι. Έχουν κάτι από μαγεία.
Και η αλυσίδα μεγαλώνει. Γίνεται πιο δυνατή. Αυτό είναι η αρχή του ταξιδιού.

Μέσα σε όλη αυτήν την κρίση, την καταστροφή και αποδόμηση της κοινωνίας κατάφερα να κάνω ένα όνειρο μου πραγματικότητα. Με πείσμα και αγάπη.
Μην περιμένεις από κανέναν να σε ακολουθήσει. Γίνε εσύ ο πρώτος σου ακόλουθος.
Μην χάνετε το κουράγιο σας και την πίστη στη δύναμη μιας ιδέας.
Αυτό θέλουν. Να πάψουμε να σκεφτόμαστε. 
Μην τους το χαρίσετε.


Ο Cap Cap μου έδωσε κι αλλά μαθήματα φέτος. 
Να διεκδικώ. 
Να μην αναλώνομαι σε διαμάχες αλλά να προχωράω το δρόμο μου. Οι συνοδοιπόροι θα βρεθούν.
Και βρέθηκαν.

Αν θεωρείς πως δεν σου αξίζει αυτό που ζεις δύο πράγματα αναλογίσου.
Πρώτον, συνειδητοποίησε τι σου αξίζει.
Δεύτερον, διεκδίκησε το.

Μην παίρνεις ευθύνες δανεικές. Άσε τους ανθρώπους που αγαπάς να έρθουν αντιμέτωποι με όσα αποφάσισαν για τις ζωές τους.
Ξέρεις πόσους καταστρέψαμε στο όνομα της αγάπης;

Η οικογένεια είναι η βάση της συνταγής. Δεν είναι η συνταγή.
Να τους φροντίζεις, να τους σέβεσαι αλλά μη ξεχνάς πως είναι άνθρωποι.
Μπορεί αυτά που σε έμαθαν να μην είναι η λύση.
Δεν ήξεραν άλλη λύση.
Δέξου την ατέλεια των πράξεων τους με την ίδια θέρμη που νιώθεις την τελειότητα των συναισθημάτων τους.
Τοποθέτησε τους. Έτσι για να μένει πάντα η γλυκιά γεύση κάθε σας συνάντησης.

Εγώ που λέτε αγαπώ τις αναμνήσεις μου. Μου αρέσει αυτή η χαρμολύπη που κουβαλούν.
Φρόντισα φέτος και έφτιαξα πολλές. 
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ομως το 2013 να φτιάξω περισσότερες.
Είναι μοναδικό άλλωστε να ατενίζεις το μέλλον με χορτάτο παρελθόν.

Η καρδιά μου φέτος γέμισε με πολλή αγάπη.
Τα χέρια μου αγκάλιασαν ανθρώπους πασπαλισμένους απο την ιδια χρυσόσκονη (που πρέπει καμιά αλήτισσα νεράιδα να μου έριξε όταν ήμουν μωρό, δεν εξηγείται αλλιώς η πετριά μου)
Σε πράγματα απλά ξαναβρήκα χαρά και νόημα.
Όταν οι ψυχές επικοινωνούν δεν χρειάζονται πολλά. Μονάχα χρόνος.
Δε σε νοιάζει το που, το πως. Φτάνει να υπάρχετε παρέα.
Και η αγκαλιά γίνεται πύλη σε σύμπαντα που νόμιζες πως δεν θα ταξιδέψεις. 
Έτσι όμως είναι η ζωή.
Αγρίως απίθανη, όπως έλεγε η Μαργαρίτα Καραπάνου

Ένας κύκλος κλείνει λοιπόν απόψε.
Καλωσορίστε το νέο που γεννιέται σε λίγες ώρες και αντιμετωπίστε τον με τολμη.
Διεκδικήστε μια νέα αρχή.
Είναι η κατάλληλη στιγμή. 
Ο αγαπημένος μου λογοτεχνικός ήρωας , o διεθυντής του Χόγκουαρτς, Αλμπους Νταμπλντορ έλεγε στους μαθητές του πως...
"Δεν είναι οι ικανότητες μας που δείχνουν ποιοι πραγματικά είμαστε, είναι οι επιλογές μας "

Επιλογές που θα δείχνουν ποιοι πραγματικά είστε. Αυτό σας εύχομαι με όλη μου τη δύναμη.


Καλή μας χρονιά




Μικρά Μερλίνια Συμπεράσματα



1. Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για πράγματα που μπορείς να διορθώσεις
2. Είναι ωραίο δώρο η ζωή, μη το σπαταλάς αφήνοντας το να περάσει.
3. Ο τρόπος να νικήσεις το φόβο του θανάτου είναι η δημιουργία.
4. Ξεκίνα από το με αγαπάω και μετά άρχισε να προσθέτεις τις υπόλοιπες προσωπικές αντωνυμίες.
5. Τα παραμύθια ΔΕΝ αφορούν μόνο τα παιδιά. 
6. Ναι στα παραμύθια, όχι στην παραμύθα.
7. Το κλειδί βρίσκεται στην ορμή.
8. Μην ασχολείσαι με το τι θα πει ο κόσμος. Πάντα λέει.
9. Δεν είσαι οι σκέψεις σου. Είσαι οι πράξεις σου.
10. Μην τσιγκουνεύεσαι την καλή κουβέντα. Γυρίζει πάντα στον ιδιοκτήτη της.
11. Η κρίση δεν είναι ένας ακόμα λόγος να γκρεμιστείς. Είναι ο λόγος που πρέπει να σηκωθείς.
12. Η κακία δεν έκανε κανέναν ευτυχισμένο.
13. Δεν θέλω να συμφωνείς μαζί μου. Θέλω απλά να είσαι διπλα μου.
14. Το χαμόγελο είναι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που δεν θα κλέψει ποτέ κανείς.
15. Να λες τα σαγαπώ στους ανθρώπους σου. Δεν θα είναι πάντα εκεί να το ακούσουν.
16. Να βοηθάς χωρίς ανταλλάγματα.
17. Μαγεία είναι οικογένεια.
18. Βρίσκεις πάντα αυτό που χρειάζεσαι όταν συνειδητοποιήσεις οτι σου λείπει.
19. Να απομακρύνεις όσους δεν αξίζουν να βρίσκονται μέσα στη ζωή σου. 
20. Ευτυχία είναι να πέφτεις στο κρεβάτι γεμάτος από όμορφες πράξεις που έγιναν παρελθόν και όνειρα που θα σου χαράξουν το μέλλον.


YΓ: Η μελωδία που με κάνει να ονειρεύομαι αυτό τον καιρό. Δική σας.




Ο Δημήτρης στη Χώρα των Θαυμάτων (3 μήνες Cap Cap)




Είναι η πρώτη φορά που περνούν 3 μήνες χωρίς ανάρτηση στο βασίλειο των ξωτικών.
Πρώτη φορά που μένω τόσο καιρό τόσο μακρυά από τις λέξεις αλλά και πρώτη φορά που ζω από τόσο κοντά τον κόσμο που έχτισα εδώ μέσα.

Ο Cap Cap μου άλλαξε πραγματικά τη ζωή. Τώρα κατάλαβα τι ενιωσε η Αλίκη όταν έπεσε στη λαγουδότρυπα. Στη δική μου χώρα των θαυμάτων


3 μήνες γεμάτοι φαντασία, όρεξη, αγάπη, αποδοχή.
Ξέρεις, είναι πολύ βασικό να τα έχεις βρει με τη μοναξιά σου.
Όχι γιατί μόνοι μας πορευόμαστε αλλά για να μπορούμε να μοιραζόμαστε.

Όλα είναι μοίρασμα σε αυτή τη ζωή.
Ότι πραγματικά αξίζει το μοιράζεσαι.
Αγάπη, φιλία, έρωτας, επιτυχία.

3 μήνες λοιπόν με πολλή κούραση, άγχος, τρέξιμο.
Το όνειρο για να κρατηθεί στην πραγματικότητα χρειάζεται να αποδειχτεί πιο σκληρό.
Κι εγώ εχω μάθει πως να υπερασπίζω τα ευαίσθητα μου κομμάτια με αναίσθητη επιμονή.

Ο ποντικός με το γαλάζιο φιόγκο όμως μου έφερε πολλα.
Δεν ήταν απλά μια νέα δουλειά.

Κάθε μέρα ανακαλύπτω και ένα νέο μάγο, μια νέα μάγισσα, ένα ακόμα χαμένο ξωτικό.
Άνθρωποι που μπαίνουν μέσα φορτωμένοι με μπόλικη πίεση και βρίσκουν αφορμή για να χαμογελάσουν.
Παιδιά που έμαθαν επιτέλους τι γεύση έχει η βουτυρομπιρα και ένιωσαν όπως η Ερμιόνη και ο Ρον στα 3 Σκουπόξυλα.

Η περιουσία του χώρου είναι ότι κάθε άνθρωπος που μπαίνει αφήνει πίσω του και μια όμορφη σκέψη.
Οι σκέψεις πληθαίνουν , γίνονται οξυγόνο και έτσι ο μαγικός κόσμος όλο και αναπτύσσεται.

Και μια ομάδα να προχωρά δυνατά. Ο Χρήστος ως άλλος Willy Wonka να φτιάχνει ιστορίες απο σοκολάτα, η Λίτσα να έχει κάνει την Mrs Lovett να τρώει τα λύσσακά της που δεν φτιάχνει σαν τα ζυμάρια της και ο Πάνος εξαιτίας των ροφημάτων του να έχει δεχτεί πρόταση να αναλάβει τη θέση του Καθηγητή των Φίλτρων στο Χογκουαρτς. Κι από κοντά να κερνάνε χαμόγελα και έμπνευση οι καλύτεροι μου δάσκαλοι στο μάθημα της ζωής. Οι γονείς μου.

Πολλές οι αλλαγές.
Κι αλλάξανε κι εμένα μαζί.

Όταν δουλεύεις μέσα στον κόσμο που αγαπάς, αρχίζεις και σε αγαπάς ακόμα περισσότερο και όταν σε αγαπάς ακόμα περισσότερο αρχίζεις και πετάς ότι σε κρατούσε στο λιγότερο.
Σκέψεις, τρόπο ζωής, ανθρώπους.
Πονάει που φεύγω αλλά πονούσα περισσότερο επειδή εμένα.

Αξίζει πάντως.
Αξίζει να κάνεις πράγματα διαφορετικά που οι άλλοι θεωρούν οτι είναι τρέλες και δεν αφορούν κανέναν.
Αξίζει γιατί υπάρχουν πολλοί "τρελοί" που νομίζουν ότι είναι μόνοι τους.


Η ζωή είναι μικρή αλλά χωράει μεγάλες στιγμές. 
Διεκδίκησε τες.










Δώρο Γενεθλίων



18 Απριλίου 1984, ημέρα Τετάρτη.
Το ρολόι στο Μαρούσι δείχνει 7 και 30.
Γεννήθηκα. 62 πόντους και 3,650 κιλά.
Με σχιστά μάτια και αρκετή ταλαιπωρία αφού σχεδόν 8 ώρες παίδευα τη μητέρα μου μέχρι να αποφασίσω να βγω.

18 Απριλίου 2012, ημέρα Τετάρτη. 
Το ρολόι στο Αιγάλεω δείχνει 7 και 30
Ξαναγεννήθηκα.
Με αρκετή κούραση, με αρκετή ταλαιπωρία αφού τις τελευταίες 24 ώρες δεν έχω σταθεί λεπτό.
Δε με νοιάζει όμως.

Ήθελα να κάνω ένα δώρο φέτος στα γενέθλια μου.
Να μου χαρίσω τη δυνατότητα να ζήσω το παράλληλο παραμυθικό σύμπαν μου με άλλους ανθρώπους.
Να κάνω δουλειά το πιο ευαίσθητο μου κομμάτι. Τη φαντασία μου.

Πριν απο 3 χρόνια σε αυτό εδώ το μέρος ξεκίνησα να ξεδιπλώνω σκέψεις, βιώματα, ανησυχίες.
Πριν απο 3 χρόνια λοιπόν σου είχα συστήσει ξωτικό μου τον Cap Cap.

Το χρόνια πέρασαν και ο ποντικός επεμενε εκει. Να μου θυμίζει πόσο αγαπάω κάθετι φτιαγμένο απο κόσμους που μυρίζουν κανέλα.
Ο ποντικός επέμενα να μου θυμίζει πόσο ανάγκη έχω όσο τα χρόνια περνούν να γίνουμε περισσότερο και περισσότερο Μέρλιν.

Τι εννοώ;

Οταν ρώταγες το μικρό Δημήτρη τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει η απάντηση ήταν μία. Μάγος.
Οχι ταχυδακτυλουργός. Μάγος. Κανονικός. Με ραβδί που πετάει πολύχρωμες σπίθες και βιβλία γεμάτα ξόρκια και φίλτρα.

Η αλήθεια είναι ότι όσο τα χρόνια περνούσαν όλο και περισσότερο το ενδεχόμενο να γίνω μάγος απομακρυνόταν. Καταλαβαίνεις το λόγο,
Μηδενική ζήτηση στην αγορά.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Μάλλον σχεδόν ένα χρόνο πριν.
Με ψυχολογία τσακισμένη, με ελπίδα σχεδόν  νεκρή και την κατάθλιψη να μου κλείνει το μάτι.
"Οχι ξανά" ήταν η απάντηση αυτή τη φορά.

Και πήρα απόφαση τότε στις αρχές του καλοκαιριού να κυνηγήσω το όνειρο μου.
Να κάνω τις λίγες ώρες που χανόμουν ανάμεσα σε αυτά που με χαλάρωναν πολλές.
Να κάνω τη κρυφή μου πλευρά φανερή.
Να κάνω αυτό ακριβώς που θέλω, όπως το θέλω, γιατί το θέλω.

Έτσι ξεκίνησα το project του Cap Cap.
Ένας χώρος που να είναι εγώ.
Κάπου εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα.

Κάτι ανάμεσα σε φούρνο, ζαχαροπλαστείο, μπιστρό και πολλά μαζί.
Δεν έχει τίτλο. Είναι απλά το Cap Cap.
Με συνταγές βγαλμένες απο παραμύθια και διάθεση χαμογελαστή.
Με ζύμες που πολλές φορές ξεπέφτει μέσα τους και κανένα δάκρυ χαράς.

Σήμερα λοιπόν ξαναγεννήθηκα.
Σήμερα η μέρα ξημερώνει και εγώ κρατάω το όνειρό μου.
Σήμερα νίκησα τις σκιές μου.
Σήμερα και κάθε μέρα θα ξυπνάω με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο.
Σήμερα έγινα μάγος.

Σήμερα είμαι πραγματικά εγώ!



3 χρόνια χωρίς παππού.


14 Μαρτίου 2009.
Κάπου μετά τη μία.
Ένα τηλέφωνο, πανικόβλητες κινήσεις και εκείνος πεσμένος στην άσφαλτο.

14 Μαρτίου 2009
Το ρολόι δείχνει 13:25
Ασθενοφόρο, εγώ και αυτός, προσευχές και μετά από λίγο μια ψυχή που ξεκίνησε να ταξιδεύει μπροστά μου.

Ναι, τον κατάλαβα. Ένιωσα ότι έφυγε.
Ένιωσα ότι αυτό που έμεινε πίσω του δεν ήταν αυτό που αγάπησα.
Όπως τα έρημα σπίτια που λείπει ο νοικοκύρης.
Κάπως έτσι θύμιζε και το σώμα δίχως ψυχή.
Έρημο σπίτι. Σχεδόν ξένο.

14 Μαρτίου 2009
Έχει πάει σχεδόν 3
Γυρίζω από το νοσοκομείο και ήδη το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο.
Το αγαπημένο του. Μουσαφιραίοι.
Ξέρεις αν κάποιος με έμαθε πως πρέπει να φιλοξενώ και να περιποιούμαι ήταν ο παππούς μου..
Η αδελφή του έλεγε πάντα πως τα σπίτια πρέπει να είναι σαν τα χέρια από τις αγκαλιές. Πάντα ανοιχτά

Ο παππούς μου ήταν άντρας.
Ένας γαμάτος, πραγματικός, ατόφιος άντρας. Με ότι καλό και καλό συνεπάγεται αυτό.
Με τα πάθη και τα λάθη του.
Είχε μια εκπληκτική ικανότητα να ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ.
Σε όλα του υπερβολικός.
Στο τρόπο που σου πρόσφερε, στο τρόπο που διασκέδαζε, στον τρόπο που σε αγαπούσε, στον τρόπο που σε προστάτευε.
Καλά δε συζητώ στον τρόπο που θύμωνε.
Αυτός όμως ήταν ο Τάκης.
Μία μέρα με ήλιο, βροχή, χαλάζι και πάλι ήλιο.
Όπως ακριβώς και η μέρα που κηδεύτηκε.


Η αλήθεια είναι ότι με έμαθε πως να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Ήταν και είναι το ανδρικό μου πρότυπο.
Μου έμαθε να μη φοβάμαι να καίγομαι.
Να τολμάω.
Να μην διακανονίζω τα αισθήματα μου.
Να γλεντάω και να ρουφάω τη στιγμή.
Να έχω το σπίτι μου ανοιχτό και να μην εξαρτώμαι απο το χρήμα.
Να ζω παίρνοντας ρίσκο & προκλήσεις.

Ο παππούς μου ήταν μια μηχανή αναμνήσεων.
Σε έκανε να ζεις εντονα.
Μποέμικα.




Η ζωή του με καθόρισε, ο θάνατος του με στιγμάτισε και η φιλοσοφία του με έκανε αυτό που είμαι.
Ότι κι αν είμαι.
Είμαι παιδί του Τάκη.
Και με αγαπάει.
Ακόμα.



YΓ: Για τέτοιου είδους αρσενικά τραγούδησε ο Στράτος Διονυσίου. Αν υπάρχει λοιπόν ένα του τραγούδι που γεμίζει τα μάτια μου νερό και στο νου μου φέρνει τον Τάκη είναι το "Γυναίκες, γυναίκες". Αυτός ήταν και γι'αυτό τον αγαπήσαμε.  Γιατί "ενα ποτήρι κρασί τα νιάτα του, κι ολο το ήπιε με μιας."





Λίγο πιο ψηλά, Λίγο πιο πέρα





Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή σου 
μόνο και μόνο για σου δείξουν τι δεν θα ήθελες να γίνεις.


Υπάρχουν εμπειρίες που συναντάμε μόνο και μόνο 
για να μάθουμε να τις αποφεύγουμε.

Όλα γίνονται για ένα λόγο. Ναι.
Συμφωνώ και προσυπογράφω.
Αυτά που ζεις, ότι επιλέγεις, ότι απορρίπτεις 
διαμορφώνουν αυτό που ίσως γίνεις.
Ίσως.
Γιατί στο τέλος γίνεσαι αυτό που αντέχεις και σπάνια αυτό που θέλεις.

Στην ανακύκλωση των ανθρώπινων σχέσεων ο κάδος είναι η καρδιά.
Εκεί καταλήγεις, εκεί συλλέγεις, εκεί συνθέτεις.
Εκεί αυτό που τελείωσε γίνεται η μαγιά σε αυτό που θα ξεκινήσει.
Εκεί το "έζησαν αυτοί καλά" γίνεται "μια φορά κι ένα καιρό".

Είχα γράψει ότι η ζωή δεν αλλάζει. Ανακατεύεται.
Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ανακυκλώνεται.

Κάθε φορά ίδιοι, κάθε φορά διαφορετικοί.

Ομόκεντροι κύκλοι και κάθε κύκλος μια γνωριμία
Κάθε κύκλος και μια εμπειρία.

Ο πυρήνας πάντα ίδιος.
Όσα δεν νικήσαμε.
Αυτά είναι η αφορμή για όσα κατακτούμε. 

Τα "όχι" μας οδήγησαν στα "ναι".
Οι κλειστές πόρτες μας έμαθαν πως να βρίσκουμε κλειδιά.
Οι ουρανοί που δεν ακουμπήσαμε ήταν η αφορμή να μαθουμε να  πετάμε.

Περίεργο το παιχνίδι της ζωής, περίεργοι και οι όροι του.

Κερδίζεις χάνοντας.
Χάνεις κερδίζοντας.




Μα το θέμα είναι να συνεχίζεις τους κύκλους σου

Λίγο πιο ψηλά, Λίγο πιο πέρα

(Un peu plus haut, Un peu plus loin)





Tα 52 φύλλα



Δεν ξέρεις ποτέ τα πράγματα πως θα σου έρθουν.
Δεν το ήξερες, δεν το ξέρεις και δεν θα το μάθεις.

Λένε πως στο παιχνίδι της μοίρας τα πάντα είναι στημένα,
Ενα παιχνίδι με τράπουλα σημαδεμένη απο το ίδιο σου το χέρι.

Εσύ είσαι η μοίρα.
Οι επιλογές σου είναι η μοίρα.
Τα 52 φύλλα που ανακατεύεις τα σχεδίασες εσύ.

Φύλλα που γνώρισες.
Φύλλα που θα ήθελες να ζήσεις.
Φύλλα που πλήγωσες.
Φύλλα που σε πλήγωσαν.
Φύλλα που τα ύγρανε το δάκρυ.
Φύλλα που βρήκες κάπου μέσα σε τσαλακωμένα από ηδονή σεντόνια.
Φύλλα που σε μεγάλωσαν
Φύλλα που ονειρεύτηκες κάποια βραδιά πριν κοιμηθείς
Φύλλα που σε θέλησαν για αυτό που δείχνεις
Φύλλα που σε θέλησαν και για αυτό που είσαι
Φύλλα που ήρθαν στη ζωή σου για να σου μάθουν πως να παίζεις
Φύλλα που σε έπεισαν οτι αξίζει να ρισκάρεις
Φύλλα με....

Διαφορετικά όλα τους. Διαφορετικός κι εσύ κρατώντας κάθε ένα απο αυτά.
Και το μοναδικό τους κοινό;
Όλα τους φύλλα.
Κομμάτια της ίδιας τράπουλας.
Στιγμές της ίδιας μοίρας.

Και η τράπουλα ανακατεύεται.
Και μαζί με αυτή και η ζωή σου.
Δεν αλλάζει, ανακατεύεται.

Και σε κάθε γυροβολιά βλέπεις κάτι που νομίζεις για καινούργιο.
Μα δεν.
Το φύλλο υπήρχε. Εσύ δεν το είχες τραβήξει.

52 φύλλα από 13 ράτσες με 4 πρόσωπα η καθεμιά.

Αυτό είσαι, αυτό είμαι.
52 φύλλα.

Τζόγος η ευτυχία.
Τζόγος και η δυστυχία.
Με εσένα να μοιράζει
Εσένα να κόβει
Εσένα να τραβά.
Εσένα να καίγεται ή να νικά.

Μονόδρομος κάθε φορά η λύση.
Κυνικά, τραβάς το επόμενο.


Και το παιχνίδι ξεκινάει απο την αρχή. 

Να τολμάς





Nα τολμάς να ονειρεύεσαι
Να τολμάς να δένεσαι
Να τολμάς να πληγώνεσαι
Να τολμάς να αγαπάς
Να τολμάς να καίγεσαι
Να τολμάς να υπερασπίζεσαι
Να τολμάς να ξεχωρίζεις

Να τολμάς να γεύεσαι
Να τολμάς να χάνεις.


Να τολμάς να επιλέγεις την μοναξιά απο την κακή παρέα
Να τολμάς να επιτρέπεις έρωτες ακόμα κι όταν δεν έχεις χρόνο.
Να τολμάς να ονειρεύεσαι χωρίς ξένα όνειρα.
Να τολμάς να είσαι ευαίσθητος ακόμα κι όταν έχεις περάσει πολλά.
Να τολμάς να μην γινεσαι διαφορετικός μονο και μόνο επειδή οι άλλοι είναι ίδιοι.
Να τολμάς να μην εικάζεις τις παραλλαγές που σε συμφέρουν
Να τολμάς να κερδίζεις τους φίλους σου δείχνοντας τι είσαι και όχι τι θέλουν να είσαι.
Να τολμάς να λες αλήθειες που θα τραυματίσουν το σήμερα παρά να τις αφήνεις να σκοτώσουν το αύριο.
Να τολμάς να νικάς ότι σου αξίζει.
Να τολμάς να ακούς με τα μάτια και να βλέπεις με τα αυτιά.
Να τολμάς να δέχεσαι την ήττα σου.
Να τολμάς να δεχτείς εκείνη τη μικρούλα πίκρα που κουβαλάς μια ζωή.
Να τολμάς να φιλήσεις τα χείλη που φοβήθηκες περισσότερο.
Να τολμάς να μιλάς πρώτος χωρίς να περιμένεις κάποιος να πει αυτά που νιώθεις.




Να τολμάς να τολμάς!