Απ'τη ζωή σου παραιτούμαι...
Από οσα ζήσαμε και ζουμε παραιτούμαι... Χωρίς απαίτηση για ότι δικαιούμαι...
(Μαριανίνα Κριεζή)
Φτάνει μια στιγμή...
Μια μικρή στιγμή για να καταλάβεις πως το τέλος ήρθε.
Φτάνει μια στιγμή...για να συνειδητοποιήσεις πως οι φόβοι που είχες δεν ήταν τις στιγμης.
Μια στιγμη.
Και η κλωστή σπάει.
Μένει μόνο εκείνη η γεύση του φιλιού.
Μένουν όσα ζήσαμε.
Μενουν και όσα ονειρευτήκαμε.
Μενουν όσα έγω κι εσύ ξέρουμε μόνο...
Μένουν περισσότερα απο αυτά που φεύγουν...
Ξαφνικα βρεθήκαμε...
Ξαφνικά χαθήκαμε...
Παραιτούμαι...
Όταν η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή..
Παραιτούμαι...
Χωρις να θέλω τίποτα..
Παραιτούμαι...
Χωρις να το περιμένω.
Παραιτούμαι...
Για να ξεκινήσω πάλι απο την αρχή...
Μιλάμε για όνειρα, μιλάμε για επιθυμίες, μιλάμε για θέλω...
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε....
Μιλάμε για μια καλύτερη ζωή...για ουρανούς που ποτέ δεν ακουμπήσαμε...
Μιλάμε για έρωτες που περιμένουμε και δεν τους ζήσαμε
Μιλάμε με στόμφο, μιλάμε με πάθος, μιλάμε με ανάσες που φτάνουν στο στομάχι.
Μιλάμε για στιγμές που δεν γευτήκαμε, Μιλάμε και η ανατριχίλα μας παραλύει εν τάχει.
Και μετά ...Τίποτα. Και πιο μετά απο το προηγούμενο μετά πάλι δεν συμβαίνει τίποτα!
Συνεχίζουμε στην ιδια ρουτίνα, με την ιδια διάθεση...
Συνεχίζουμε με τις ίδιες ασπρομαυρες σκέψεις.
Συνεχίζουμε να εκφραζόμαστε με τις ίδιες αηχες λέξεις.
Και στη ζωη συνεχίζουμε έτσι.
Μα γιατί;
Αφού μιλάμε!
Μιλάμε για μια ζωη άλλη που θέλουμε να ζήσουμε.
Να αλλάξουμε πολλά...μεγάλα & μικρά.
Κι όμως...συνεχίζουμε!
Γιατί όπως εύκολα μιλάμε κι έτσι εύκολα ξεχνάμε.
Ξεχνάμε τα όνειρα που κάνουμε στο φως.
Ξεχνάμε τα όνειρα που γεννιούνται στο σκοτάδι.
Ξεχνάμε όλες τις χρωματιστές πινελιές που θέλουμε να προσθέσουμε στον ασπρομαυρο καμβα της καθημερινότητας.
Ετσι κι εγώ, εδω και χρόνια...έγω το δικό μου κιτάπι.
Το βιβλίο των ονείρων μου.
Εκεί που γράφω πάντα τι θέλω.
Του δίνω ζωή...
Ειναι όμορφο να βλέπεις τη σκέψη σου να περνάει απο τον κόσμο της φαντασίας στο χαρτί.
Παίρνει μορφή...
Και τα διαβάζω τα όνειρα μου κάθε μέρα πριν κοιμηθώ.
Τους βάζω ημερομηνία λήξης.
Στόχους μικρούς, στόχους μεγάλους...
Ολους τους στό βιβλίο μου το μαγικό.
Αυτό που έχω τώρα το πήρα απο ένα παζάρι στο Πορτομπέλλο.
Είναι φτιαγμένο απο δέρμα και ασήμι.
Οι λευκές του σελίδες είναι κάθε φορά έτοιμες να καλοδεχτούν οτι σκέψη τους δώσω να φυλάξουν.
Μου την κρατάνε δυνατή και ζωντανή.
Μου την υπενθυμίζουν κάθε μέρα...
Και τότε αυτή πραγματοποιείται...
Γιατί τη θυμάμαι...
Γιατί τη θυμάμαι κάθε μέρα...
Γιατί τη θυμάμαι κάθε μέρα και βάζω ένα λιθαράκι επίσης κάθε μέρα...
Γιατί τη θυμάμαι κάθε μέρα και βάζω ένα λιθαράκι επίσης κάθε μέρα και ξυπνάω κάποια στιγμή έχοντας κατασκευάσει ολόκληρο οικοδόμημα...
Και το όνειρο βρίσκει σπίτι...και με ακολουθεί στην πραγματικότητα!
Πόσες φορές θέλησα να αδειάσω το μυαλό απο όλα όσα εγώ το γέμισα.
Πόσες βραδιές με νίκησε ρίχνοντας με νοκ άουτ στο ριγνκ της θλίψης.
Πόσες στιγμές μου έσβησε που "ήθελα" να κρατήσω...
Πόσες ρωγμές μου άνοιξε το "τόλμησα" να κλείσω...
Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που με νικούν!
Αναρωτιεμαι τι πρέπει να φοβάμαι περισσότερο.
Το Εγώ μου ή εμένα;
Και οι δύο είμαστε επικίνδυνοι, και οι δυο με τάση σχεδόν ηλεκτρική!
Αναρωτιέμαι τι θα έπρεπε λιγότερο να θέλω.
Αναρωτιέμαι αν τα χρόνια που θα έρθουν...θα έρθουν οπως εγώ τα ήθελα.
Κι αν έρθουν ετσι και πάλι δεν τα θέλω;
Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που με τρομάζουν!
Γιατί O Cap Cap oρισμένες φορές μου τραβάει το αυτί τόσο που πονάει;
Γιατί δεν καταλαβαίνει οτι ορισμένα πράγματα είναι μονόδρομος;
Οτι καλύτερα να κάνεις υπομονή, να περιμένεις και όταν είσαι ασφαλής να προχωρήσεις;
Γιατί αυτό το ποντίκι μου θυμίζει συνέχεια το κομμάτια που προσπαθώ να ξεχάσω;
Γιατί μου χύνει το κύπελλο με τη Ληθη...όποτε πάω να πιω;
Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω!
Μου λείπουν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να φύγουν και για να τους μιλήσω πλεόν κοιτάω τον ουρανό...
Μου λείπει πολύ η μυρώδια της Νταντού, της αγαπημένης μου θείας...οταν με αγκάλιαζε και μου έβαζε ηλιόσπορους στην τσέπη. Μου λείπει που δεν με ρωτάει κανείς τόσο συχνά αν θέλω να μου στύψει πορτοκαλάδα. Μου λείπουν οι αποτυχημένες προσπάθειες βαφής των μαλλιών της. Πότε πορτοκαλί,πότε μωβ...Μου λείπει τόσο η μυρωδιά της!
Μου λείπει πολύ το γέλιο του παππού μου...οταν έβλεπε να πειράζω τη γιαγιά μου και να παίρνω το μέρος του. Μου λείπουν οι καραμέλες με τη γεύση ευκάλυπτου που μου έδινε μονο εκείνος. Μου λείπει το συγκλονιστικό τσιφτετέλι που έμαθε στο Σουδάν. Μου λείπει η παιδικότητα που αντιμετώπιζε τα πάντα.
Μου λείπει η Γιώτα, η παιδικη φιλη της μητέρα μου, το χριστουγεννιατικο ξωτικένιο ταίρι μου..τώρα που στολίζω το σπίτι και δεν είναι εδω...Που δεν καθόμαστε άλλο στο σαλόνι να συζητήσουμε με τις ώρες για τις μεταφυσικές μας αναζητήσεις. Οι ιδιαίτερες αφιερώσεις της στις κάρτες που μου έστελνε. Μου λείπει η αγάπη της για το παραμύθι.
Μου λείπει η γιαγιά μου η Τασία...το κριθαράκι της και τα καλοκαίρια της δεκαετίας του 90 που πέρναγα στο σπίτι στην Ανθουπολη. Μου λείπει ο κήπος με τα βερύκοκα και τις αγκινάρες που έπαιζα κρυφτο. Μου λείπει ο ήχος του ρολογιού της. Το τικ τακ που με νανούριζε. Μου λείπουν και οι στιγμές που ενώ κοιμόταν στον καναπέ και σχεδόν ροχάλιζε έλεγε πως απλά σκεφτόταν!
Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω το πόσο με πονά η απουσία τους..αλλά..
Αν το πιω και χάσω και τις μνήμες τους; Χάσω τα χρόνια που πέρασα μαζί τους;
Κι αν το ήπιαν εκείνοι πρώτοι...και ξέχασαν εμένα...;
Μήπως άκουσαν τις σκέψεις μου για το νερό που αναζητώ και νόμιζαν οτι τους πρόδωσα;
Μήπως τελικά το νερό της Λήθης δεν είναι για μένα...;
Μηπως τελικά ζώ για να νικήσω αυτά που με νικούν;
Ζω για να τρομάξω όσα με τρομάζουν;
Ζω για να μάθω να ξεπερνάω και όχι να ξεχνάω;
Ζω για να θυμάμαι όσους έχουν φύγει;
Ζω για να θυμάμαι πως δεν πρέπει να ξεχνώ...
Γιατί ότι ξεχνώ δεν το ζησα..
Και η Λήθη τότε σκοτώνει τη Ζωή χειρότερα απο το Θάνατο.
Σε γυρίσει πάντα στο δικό της βασίλειο...στο Σημείο Μηδέν.
Και φτάνεις τελικά να μην έχει κάνει τίποτα, να μην έχεις καταλάβεις τίποτα, να μην έχεις βιώσεις τίποτα...
Τέτοιο νερό στα χείλη μου δεν πάω...
Ποτέ...
Όσο γλυκό κι αν φαίνεται τόση η πίκρα που'χει...
...ποτέ να μη ξυπνήσω, γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω!
Κάπως έτσι ο Χατζιδάκης περιέγραψε στα Λιανογράγουδα την απόλυτη ταύτιση δυο ψυχών.
Εκεί που η σάρκα σιωπά γιατι το τραγούδι της καρδιάς δυναμώνει τη φωνή της.
Εκεί που το όνειρο δείχνει το δρόμο στη καθημερινότητα.
Ξυπνας και πριν ανοίξεις τα μάτια σου ερχεται η μυρωδια του κορμιού που λατρεύεις...
Ηρεμεις...δεν ανοίγεις τα μάτια...ρουφάς τη μυρωδιά.
Το κρεβάτι είναι τεράστιο...σαν στάδιο...θυμάσαι?
Ετσι το βλέπεις...Αλλιως δεν μπορούσε να χωρέσει την αγάπη σας..
Νιώθεις ολο και πιο έντονα τα χέρια που έχουν "εγκλωβισει" το σώμα σου...
Πόσο λατρεύεις αυτή τη φυλακή! Ποσο λαχταράς τα δεσμά της!
Πεταρίζουν τα βλέφαρα σου...προσπαθούν τα μάτια να σηκώσουν τα παράθυρά τους...
Μάταια ομως...τωρα δεν σε νικάει κανείς...και εσύ θέλεις να παραμείνουν κλειστα!
Γιατί είναι το δικό σου όνειρο..και τα όνειρα μας έμαθαν πως τα απολαμβάνουμε καλύτερα με κλειστά τα μάτια.
Κινήσεις νωχελικές...σιωπή.
Μπορεί να αντηχήσει στα αυτιά σου και ο παραμικρός ήχος.
Και ο ήχος της καρδιά σου ακόμα.
Οχι άδικα.
Χτυπάει δυνατά, σταθερά. Χτυπάει επιτέλους με τον ίδιο τρόπο που περιέγραφαν οι ήρωες στις ερωτικές ιστορίες των βιβλίων.
Τα μάτια παραμένουν κλειστά. Τα χέρια τυλιγμένα γύρω σου.
Ψάχνουν τα χείλη το ταίρι τους...αρχίζουν να δυσανασχετούν που είναι μακρυά.
Πας ακόμα πιο κοντά. Οι ανάσες σας σμίγουν και τότε γεύεσαι λίγο απο τη μελένια γεύση...
Κάνεις πίσω για λίγο...Αποκρίνεται με τον ίδιο νωχελικο νυσταγμένο τονο...
Και συνεχίζεις να γεύεσαι...
Αχόρταγα...
Γιατί είναι όνειρο...
Και τα όνειρα μας έμαθαν πως έχουν ημερομηνία λήξεως.
Αν μ'αγαπάς λοιπόν κι ειναι όνειρο...άσε με να το ζήσω!
Ειναι καταπληκτικο συναισθημα να σε θυμούνται τόσοι πολλοι που να μπλοκάρεις στα τηλέφωνα, στα μηνυματα, στις ξαφνικες επισκέψεις...
Ατιμοι ανθρωποι....
Ειμαστε ικανοι για το καλυτερο και το χειρότερο...
Ενα πραγμα πάντα θεωρούσα περιουσια μου....
Τους φιλους μου και γενικότερα τις ανθρωπινες σχέσεις που κατάφερα να κερδίσω...
Και μέρες οπως η σημερινή...ανακαλύπτω οτι τελικά αυτό θα μείνει και για αυτό πολεμάω...
Την Μνήμη μου...
Το αποτύπωμα που θα αφήσω στο πέρασμα μου απο αυτόν τον κόσμο να δημιουργεί σε όποιον με
σκέφτεται τότε...χαρά, αγαλλίαση και μια γεύση γλυκιά όπως η αγαπημένη μου καραμέλα γάλακτος...
Πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν την κίνηση και να μου ευχηθούν...
Να μου στείλουν μπόλικη καλή ενέργεια (ο όρος θετική δεν μου αρέσει)...
Να αφιερώσουν 2 λεπτά γιατι πραγματικά πιστεύουν πως αξίζω το τηλεφωνημά τους...
Οχι, οχι δεν πέσατε στην περιπτωση κάποιου με μειωμένη αυτοπεποίθηση...
Δεν το παίζω Ματίνα Μανταρινάκη...δεν μου ταιριάζει και το σιχαινόμουν πάντα...
Θα ήθελα να ειμαι δυνατός...
Αλλα περισσότερο δεν θα ηθελα ποτέ να είμαι μόνος...
Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη...λέει και το τραγούδι...
Και αυτό είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή σήμερα...και κάθε μέρα που περνάει...
Οτι περιβάλλομαι απο πολλούς ανθρώπους που πραγματικά με εκτιμουν...
Που μπορώ να εμπιστευθω...
Που μπόρεσαν να με εμπιστευθουν...
Που με έκαναν να δακρύσω απο συγκίνηση...
Που κατάφερα να σχηματίσω στο πρόσωπο τους το χαμόγελο...
Που με άφησαν να τους μιλήσω σε αυστηρό τόνο γιατί κατάλαβαν τις αγνές μου διαθέσεις...
Ξέρετε οι σχέσεις δεν κρίνονται απο ποσοτικά...
Κρίνονται ποιοτικά...
Για να καταφέρεις όμως την ποιότητα να την έχεις σε ποσότητα...
Ισως πρέπεις αξιολογήσεις διαφορετικά τι σημαίνει επικοινωνία...
Μνήμη...για αυτήν παλεύω...
Τι να την κάνεις μια μνήμη μεταθανάτια όμως όταν εν ζωή ήσουν ξεχασμένος...
Μνήμη...
Αφήστε τους ανθρωπους να έρθουν κοντά σας χωρίς ανταλλάγματα...
Οταν δεν τα ζητάτε...είναι και πιο εύκολο να τα κερδίσετε...
Δεν είναι οι σχέσεις οικονομικές συναλλαγές...
Δώστε χωρίς να σκέφτεστε τι πρέπει να πάρετε...
Επενδύστε χωρίς το άγχος της ανταμοιβής...
Κι αν δεν κάτσει...δεν έκατσε...
Φύγε γρήγορα...
Άτυχος δεν είναι αυτός που έδωσε και δεν έλαβε...
Άτυχος είναι αυτός που έλαβε και δεν κατάλαβε...
Εχουν έρθει πολλοί...
Εχουν μείνει πολλοί...
και δεν έχουν φύγει οι περισσότεροι...
Ισως γιατί αρκετές φορές έσφαλα...
Αλλά...
Δεν υποκρίθηκα...
Δεν κρύφτηκα...
Δεν το έβαλα ποτέ στα πόδια...
Και ναι...
Ναι, σήμερα ειμαι πραγματικά χαρούμενος...
Ειμαι χαρούμενος γιατι οι φίλοι μου ήταν ολοι εκεί...και ήταν πολλοι...
Για εμένα...
Όπως ακριβως είμαι...
Για αυτό που είμαι...
Οτι κι αν ειμαι....
Σας αγαπάω πάρα πολυ που κάνετε το ταξιδι μου σε αυτή τη ζωή μια ατέλειωτη 5μερη....
Σήμερα η βραδιά ήθελε λαικό γλέντι και μπουζούκια μέχρι τελικής...( Καλος ο Igor Stravinsky αλλα για σήμερα θέλω Katerina Staninsky)
αλλά μας έφαγε η δουλειά...
Αφιερωμένο σε ολους!
Υ.Γ. Επειδη η μαγεία δεν βρίσκεται στα παραμύθια αλλα στις καρδιές...Η φίλη που θυμάμαι πάντα μολις ακούω το συγκεκριμένο κομμάτι...με πήρε τηλέφωνο ένα λεπτό μόλις το ανεβασα!! Αλεξάνδρα για σένα....ολο δικό σου!
