ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Ο Cap Cap, το ποντίκι με τον γαλάζιο φιόγκο...






Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα
μικρό, μικρούλικο ποντίκι...χμμμμ
οχι δεν θα το ξεκινησω έτσι... δεν θα πω
παραμύθι...

Λοιπόν ξανά από την αρχή...!
Οι περισσότεροι έχουμε μια φωνή από
την παιδική μας ηλικία.  Μια φωνή που
όσο κι περάσουν τα χρόνια δεν παύει
να υπάρχει. Μειώνεται η παρουσία
της ωστόσο είναι στα χέρια μας αν
θα την κρατήσουμε ζωντανή ή θα την
φιμώσουμε στο πέρασμα των ετών.
Είναι η φωνή που σου λέει πως ακόμα
μπορείς να απολαύσεις χωρις ενοχες
μαλλί της γριάς μπροστά σε κόσμο.
Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι
φυσιολογικό να τρως την ζύμη του κέικ
και να πασαλείβεις τα δάχτυλά σου
καθώς τα περνάς από τις πλευρές του
μπολ.

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι
φυσιολογικό να ακούς την βροχή και
να γεμίζουν τα μάτια σου από τις ίδιες
σταγόνες που ακούγονται στο τζάμι του
παραθύρου σου.

Είναι η φωνή που ικανοποιείται όταν
τις παραμονές των Χριστουγέννων
αντί να χαθείς στον κόσμο, κάθεσαι
με το κόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφί
σου και φτιάχνεις σοκολατάκια με
καβουρδισμένα αμύγδαλα και καραμέλα.

Είναι η φωνή που δεν θα σε
παρεξηγήσει αν συνειδητοποιήσεις
μετά από 20 χρόνια πως η λέξη
κουρκουμπινια είναι τελικα γελοία!
Είναι η φωνή που σε συμβουλεύει να
κρατάς ζωντανά τα όνειρα που έκανες
μικρός τα καλοκαίρια κοιτάζοντας τον
ουράνιο θόλο και τις διαμαντένιες
τελείες του.

Είναι η φωνή που δεν θα της φανεί
περίεργο όταν δει πως πιστεύεις
ακόμα στη μαγεία των παραμυθιών,
τους φαύνους όπως ο Mr Tumnus από τη Νάρνια, σε
ποντίκια που μιλάνε, σε νάνους που
κάνουν τον γύρω του κόσμου..

Είναι η φωνή που λέει πολλά και
ακόμη περισσότερα αν την αφήσεις να
στα λέει. Γιατί πηγάζει από
το μέρος της ψυχής μας που φοβόμαστε
περισσότερο. Εκείνο του αιώνιου
παιδιού.

Δεν είναι εύκολο να το ακούς.
Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πως υπάρχει
μονίμως κάτι που σου θυμίζει πως
η καθημερινότητα που ζεις μπορεί
να αναιρεθεί. Φοβόμαστε το όνειρο.
Φοβόμαστε τη χαρά. Φοβόμαστε την
ευτυχία. Λέμε πως την αποζητούμε αλλά
στην ουσία την φοβόμαστε.

Οι περισσότεροι φοβούνται
να κρατήσουν το παιδί μέσα τους γιατί
τους θυμίζει πως τα πιο μεγάλα
συναισθήματα τα συναντάς μέσα
στις μικρές στιγμές. Θα μου πείτε τώρα «Καλά, κι εσύ έχεις την εντύπωση πως θέλω να είμαι δυστυχισμένος...?» Και
απαντάω κι εγώ «όχι αλλά δεν θέλεις
περισσότερο να είσαι ευτυχισμένος!»

Και που λες η δική μου φωνήείναι ηχηρή! Είναι μελωδία χριστουγεννιάτικη & εκτός απο
φωνή έχει και μορφή. Σαν τον
Μορμόλη του Ράινερ Χάχφελντ ή τον
Pantoufle από το Chocolat.

Έτσι και ο δικός μου φίλος είναι ένα
ποντίκι με ένα μεγάλο γαλάζιο φιόγκο!
Το όνομα του Cap Cap, όπως ο
ήχος της βροχής που πέφτει στις σκεπές.

Ο Cap Cap τότε εμφανίζεται, στις
νεροποντές, όταν πίνω τις αχνιστές
κούπες με το αγαπημένο μου τσάι
κανέλα, όταν σκέφτομαι οτιδήποτε
χριστουγεννιάτικο. Τότε ακούω τα ροζ
πατουσάκια του να κατευθύνονται προς
εμένα. Spin spot, spin, spot και
έρχεται αμέσως στο πλευρό μου κι έτσι δεν είμαι ποτέ μόνος.

Ο Cap Cap μου δείχνει πάντα ποιος
είμαι, πως είμαι και γιατί είμαι αυτό
που είμαι. Μου θυμίζει τι πρέπει να
προσέχω και τι όχι! Μου βάζει τις φωνές
όταν πρέπει και με κοιμίζει τις νύχτες
που πλαγιάζω μόνος.

Μου χορεύει αστεία και κουνάει
τον γαλάζιο του φιογκο όταν θέλει
να με κάνει να γελάσω και το
σημαντικότερο που κάνει είναι να με
κρατάει συνδεδεμένο στον άυλο κόσμο
της φαντασίας των παιδικών μου
ονείρων. Αυτό ακριβώς που χρειάζομαι
όταν με προδίδει ένας φίλος, όταν τρώω
μια μαχαιριά στην δουλειά μου, όταν
νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει ή κάνει
πως δεν με καταλαβαίνει ο συνομιλητής
μου, όταν απογοητεύομαι επειδή δεν έφερα
τα αποτελέσματα που πίστευα πως
αξίζω. Εκεί έρχεται και μου θυμίζει που & πως
πρέπει να σπαταλάω τα δάκρυα μου.

Ο καθένας μας έχει έναν Cap Cap,
αρκεί να τον αφήσει να μεγαλώσει,
αρκεί να τον σεβαστεί, να τον ακούσει &
να μην αφήσει τα υποτιθέμενα χρόνια
της ωριμότητας να τον σκοτώσουν.
Μην πιστέψεις πως το άσπρο και το μαύρο
είναι τα μοναδικά χρώματα που μπορείς
να βάψεις την ζωή σου. Πάρε το πινέλο
και ζωγράφισε με τα χρώματα που έχεις
φανταστεί ακόμα κι αν δεν υπάρχουν!

Η φωνή που χρειαζόμαστε υπάρχει.
Είναι εκεί που φοβόμαστε να
ψάξουμε. Υπάρχει όσο κι αν
αργήσεις να την ανακαλύψεις.
Δεν θα παραπονεθεί ποτέ γιατί ξέρει
ότι πάντα μας συναντά τη στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την ακούσουμε.

Αναζητήστε την!

5 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

ax..ti gluko keimeno..poso xame aggikse!

 

^ συμφωνω ρε. Δεν καταλαβαινω την οπτικη σου Μερλιν και πολυ. Αλλα απο οτι φαινεται, σου κανει καλο. :)

 

Παντα η παιδικη αθωότητα να σε ακουλουθει Δημητρη μου :)

 

agaphmene mou mage!!(kapws etsi den 3ekinagane panta t paidika mas grammata?)ecu kai o uperoxos pontikos sou 3upnhsate t paidi pou koimotan mesa m!!
mazi me tn zymh tou keik, tis stagones ths vroxhs kai t kaokairina oneira!!!!
xronia twra nomiza oti pe8ane !!alla pleon to fwnazw kai t niw8w!!''I DO BELIEVE IN FAIRIES''
euxaristw!!!!

 

είναι καλό που και που να διαβάζεις κάτι τέτοιο και να θυμάσαι τι έχει σημασία. Ευχάριστη έκπληξη Σάββατο πρωί να ξεκινάει η μέρα σου σκονταύτοντας εδώ :)