ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Βites and Bitches

Στην μέχρι τώρα πορεία μου, στα λίγα μέτρα που έχω διασχίσει το μονοπάτι εχω προλάβει να δώ αρκετούς χαρακτήρες...

Είδα καλούς, καλούς, καλοι που νομιζαν οτι ήταν κακοί, κακοι που το επαιζαν καλοι,δυνατούς, αδύναμους, λευκούς, σκοτεινούς...ολοι τους άνθρωποι.

Σήμερα λέω να μιλήσω για το είδος που βρίσκεται σε μεγαλύτερη ανάπτυξη. Ενα καινούργιο υβρίδιο ανθρώπου/σκύλου. Συναντάται κυρίως σε θηλυκα όλων των ηλικιών (Γνωστές και ως σκύλες) χωρις να λείπουν ωστόσο και τα παραδείγματα επι του δυνατου φύλου ( Εδω η προσφώνηση διαφοροποιείται και συνανταται κυρίως σύνθετη π.χ. βρωμόσκυλο κ.α.).

Το συγκεκριμένα ανθρωποειδή έχουν το εξής χαρακτηριστικα. Συνήθως γαβγίζουν θέλοντας να τραβήξουν την προσοχη με την ιδια κομπλεξικη νοοτροπία των μικρόσωμων σκυλιών (Μαλτεζ, Τσιουάουα κτλ). Οταν τους κοιτάξεις και ασχοληθείς μαζί τους θα προσπαθήσουν να γίνουν φίλοι σου. Θα σου τριφτούν (το καλό είναι οτι δεν μαδάνε..συνήθως!), θα σου χαιδευτουν και γενικοτερα θα φανουν αξιολάτρευτα και πιστά κουτάβια! Οσα κοκκαλα και τους πετάξεις θα στα φέρουν πίσω! Δινουν την εντύπωση του ιδανικού καλύτερου φίλου...όπως και ο σκύλος...όμως...μην ξεχνάτε...είναι υβρίδια!

Και ερχόμαστε στο σημείο που η γενετική έκανε την μαλακια της. Γιατί ο άνθρωπος είναι απαγορευμένο υλικό σε τετοιου είδους διασταυρώσεις...και όχι άδικα! Τα ανθρωποειδή λοιπόν ενώ φαίνονται αθώα και ετοιμα για αγκαλιές δαγκώνουν (Η παροιμία σχετικα με το γαβγιζω-δε-δαγκωνω ισχύει μόνο για τα veritable σκυλια!)!!! Δαγκώνουν την ώρα που κοιμάσαι, την ώρα που έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και μονάχα οταν δεν έχουν άλλη διέξοδο ξεκινούν την "αναγκαστικη" επίθεση. Οι σκύλες ειδικά εκφράζουν απόλυτα την παραπάνω αρχή. Γλυκειές, δυναμικές και υποχθόνιες. Αν δεν τις ακολουθήσεις, αν δεν υποχρεωθεις να τις ορίσεις αρχηγούς ξαφνικά το γέλιο φεύγει και ξεκινούν οι μαχαιριές!
Μαχαιρίες πισωπλατες...και πάντα δανεικές...για αυτό και συνήθως...οταν πέφτουν σε έμπειρο χέρι...φεύγουν απο το πεδίο της μάχης με την ουρά στα σκέλια!

Κι ενώ πιστεύεις πως ίσως το μάθημα γίνεται πάθημα το ανθρώπινο DNA ξυπνα και συνεχίζει την λάσπη. Σε υποθάλπτει, προσπαθει να λερώσει την εικόνα σου, να σε χτυπήσει κάτω απο μέση (συνήθως οι μικροί άνθρωποι δεν φτάνουν και παραπάνω) και προσπαθει να γκρεμίσει το περιβάλλον που με τόσο κόπο εσυ δημιούργησες γύρω σου χρησιμοποιώντας το όπλο του ψεύδους . Πάντα όμως βουβα, πάντα καταχθόνια, πάντα απο πίσω και στα σκοτεινά. Γιατί το ανθρωποειδές δεν εχει μάθει να μιλάει και να κοιτάει στα μάτια. Δεν έχει μάθει να το σέβονται, έχει μάθει να το φοβούνται. Κανείς όμως ποτέ δεν θέλησε να κουβαλάει δίπλα του την φρίκη για μια ζωη. Και αυτο το ξέρει το ανθρωποειδές. Ξέρει οτι κανείς δεν το αντέχει. Ξέρει οτι θα ζήσει μια ζωή γεμάτη θλίψη. Εκείνο το επέλεξε. Γιατί το να ακολουθήσεις το φώς έχει το δικο του...μεγάλο..τίμημα. Το φώς βγάζει έξω την ασχήμια και σε προκαλεί να την δεις...άρα και να την παλέψεις. Το ανθρωποειδές ωστόσο δεν θα τολμήσει ποτέ να βγει στον ήλιο...Γιατί ξέρει οτι θα χάσει...

Γιατί είναι δειλό...και όπως δειλά σπείρει την διχονοια έτσι δειλά θα παραμείνει στο σκοτάδι...

Καταδικασμένο....


3 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Τελικά ο θεός που λέγεται έμπνευση παίζει περίεργα παιχνίδια...

Τελικά όντως ... εσένα περιέγραφα..απλα δεν το είχα συνειδητοποιήσει...

Ησουν εσύ με δανεική μορφή...

Τελικά...τα κείμενα ξερουν καλύτερα κι απο τους συγγραφείς τους τον στόχο τους...

 
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
 

Πολλες μαλιστα ειναι και λυσσασμενες οποτε όσο γινεται μακρια δεν αξιζει η ψυχη σου να τριγυριζεται απο τετοια υποκειμενα!