ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Το νερό της Λήθης



Πόσες φορές θέλησα να αδειάσω το μυαλό απο όλα όσα εγώ το γέμισα.
Πόσες βραδιές με νίκησε ρίχνοντας με νοκ άουτ στο ριγνκ της θλίψης.
Πόσες στιγμές μου έσβησε που "ήθελα" να κρατήσω...
Πόσες ρωγμές μου άνοιξε το "τόλμησα" να κλείσω...

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που με νικούν!



Αναρωτιεμαι τι πρέπει να φοβάμαι περισσότερο.
Το Εγώ μου ή εμένα;
Και οι δύο είμαστε επικίνδυνοι, και οι δυο με τάση σχεδόν ηλεκτρική!
Αναρωτιέμαι τι θα έπρεπε λιγότερο να θέλω.
Αναρωτιέμαι αν τα χρόνια που θα έρθουν...θα έρθουν οπως εγώ τα ήθελα.
Κι αν έρθουν ετσι και πάλι δεν τα θέλω;

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που με τρομάζουν!



Γιατί O Cap Cap oρισμένες φορές μου τραβάει το αυτί τόσο που πονάει;
Γιατί δεν καταλαβαίνει οτι ορισμένα πράγματα είναι μονόδρομος;
Οτι καλύτερα να κάνεις υπομονή, να περιμένεις και όταν είσαι ασφαλής να προχωρήσεις;
Γιατί αυτό το ποντίκι μου θυμίζει συνέχεια το κομμάτια που προσπαθώ να ξεχάσω;
Γιατί μου χύνει το κύπελλο με τη Ληθη...όποτε πάω να πιω;

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω!




Μου λείπουν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να φύγουν και για να τους μιλήσω πλεόν κοιτάω τον ουρανό...


Μου λείπει πολύ η μυρώδια της Νταντού, της αγαπημένης μου θείας...οταν με αγκάλιαζε και μου έβαζε ηλιόσπορους στην τσέπη. Μου λείπει που δεν με ρωτάει κανείς τόσο συχνά αν θέλω να μου στύψει πορτοκαλάδα. Μου λείπουν οι αποτυχημένες προσπάθειες βαφής των μαλλιών της. Πότε πορτοκαλί,πότε μωβ...Μου λείπει τόσο η μυρωδιά της!



Μου λείπει πολύ το γέλιο του παππού μου...οταν έβλεπε να πειράζω τη γιαγιά μου και να παίρνω το μέρος του. Μου λείπουν οι καραμέλες με τη γεύση ευκάλυπτου που μου έδινε μονο εκείνος. Μου λείπει το συγκλονιστικό τσιφτετέλι που έμαθε στο Σουδάν. Μου λείπει η παιδικότητα που αντιμετώπιζε τα πάντα.

Μου λείπει η Γιώτα, η παιδικη φιλη της μητέρα μου, το χριστουγεννιατικο ξωτικένιο ταίρι μου..τώρα που στολίζω το σπίτι και δεν είναι εδω...Που δεν καθόμαστε άλλο στο σαλόνι να συζητήσουμε με τις ώρες για τις μεταφυσικές μας αναζητήσεις. Οι ιδιαίτερες αφιερώσεις της στις κάρτες που μου έστελνε. Μου λείπει η αγάπη της για το παραμύθι.

Μου λείπει η γιαγιά μου η Τασία...το κριθαράκι της και τα καλοκαίρια της δεκαετίας του 90 που πέρναγα στο σπίτι στην Ανθουπολη. Μου λείπει ο κήπος με τα βερύκοκα και τις αγκινάρες που έπαιζα κρυφτο. Μου λείπει ο ήχος του ρολογιού της. Το τικ τακ που με νανούριζε. Μου λείπουν και οι στιγμές που ενώ κοιμόταν στον καναπέ και σχεδόν ροχάλιζε έλεγε πως απλά σκεφτόταν!

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω το πόσο με πονά η απουσία τους..αλλά..
Αν το πιω και χάσω και τις μνήμες τους; Χάσω τα χρόνια που πέρασα μαζί τους;
Κι αν το ήπιαν εκείνοι πρώτοι...και ξέχασαν εμένα...;

Μήπως άκουσαν τις σκέψεις μου για το νερό που αναζητώ και νόμιζαν οτι τους πρόδωσα;
Μήπως τελικά το νερό της Λήθης δεν είναι για μένα...;
Μηπως τελικά ζώ για να νικήσω αυτά που με νικούν;
Ζω για να τρομάξω όσα με τρομάζουν;
Ζω για να μάθω να ξεπερνάω και όχι να ξεχνάω;
Ζω για να θυμάμαι όσους έχουν φύγει;



Ζω για να θυμάμαι πως δεν πρέπει να ξεχνώ...
Γιατί ότι ξεχνώ δεν το ζησα..
Και η Λήθη τότε σκοτώνει τη Ζωή χειρότερα απο το Θάνατο.
Σε γυρίσει πάντα στο δικό της βασίλειο...στο Σημείο Μηδέν.
Και φτάνεις τελικά να μην έχει κάνει τίποτα, να μην έχεις καταλάβεις τίποτα, να μην έχεις βιώσεις τίποτα...

Τέτοιο νερό στα χείλη μου δεν πάω...
Ποτέ...
Όσο γλυκό κι αν φαίνεται τόση η πίκρα που'χει...




57 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Οι άνθρωποι φεύγουν, η ζωή μας αλλάζει...Και τι μένει; Οι αναμνήσεις μένουν... Ακόμα και αν η λήθη ηταν το πιο γλυκό ποτό στον κόσμο, ακόμα και αν είναι βάλσαμο προσφέρει περισσότερο πόνο... Σκέψου οτι το παρελθόν μας κάνει αυτό που είμαστε... Να τους θυμάσαι... Οσο τους σκέφτεσαι θα τους φέρνεις κοντά σου και να κρατάς την καρδούλα σου ανοιχτή για νέες εμπειρίες... Σε φιλώ...Γράφεις πανεμορφα... Καλό απόγευμα.

 

Estella σε ευχαριστώ τόσο πολυ για τα ομορφα λόγια!
Οντως είμαστε αυτά που ζήσαμε...αν τα αποκηρύξουμε είναι σαν να χτυπαμε εμας...!

Σε ευχαριστώ. Να είσαι καλα!

 

Εκείνος που πια δεν θυμάται είναι ήδη νεκρός φίλε και αυτό είναι ίσως το μόνο που δεν το αξίζει κανένα;
Οι θύμησες μας κρατούν ζωντανούς έστω κι μας σκοτώνει η ανάγκη να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να αγγίξουμε ξανά αγαπημένα πρόσωπα, ν ακούσουμε ξανά την φωνή τους και τα όσα μας έλεγαν.
Εύχομαι να ζήσεις πολύ και να θυμάσαι περισσότερο γιατί αυτό είναι η ζωή!!
Οι στιγμές που αγαπήσαμε !!

Γεμάτο συναισθήματα και εικόνες το κείμενο σου και η λατρεμένη μου νοσταλγία !!
Καλό σαββατόβραδο

 

Τι ωραιες ευχες σταλαγματια μου!!!

Να περνάς όμορφα!!

Φιλιά γλυκεια μου!

 

"Zω για να θυμάμαι πως δεν πρέπει να ξεχνώ
Γιατί ό,τι ξεχνώ δεν το ζησα"
Ξεχνάμε ό,τι δεν ζήσαμε ,έτσι είναι.Ότι πέρασε και δεν άφησε τα σημάδια του είναι ανάξιο λόγου και ουσίας..
Το νερό της λήθης το πίνουμε για λίγο..Μέχρι αυτά που μας πονάνε ελλατωσουν την δράση τους..Από εκεί και περα ,όταν περάσει ο χρόνος ,ο ίδιος χρόνος μας φερνει πίσω στο μυαλό κάθε ανάμνηση που πια δεν πονάει αλλά μας κάνει να νοσταλγούμε,ή να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε τι έπρεπε ή τι πρέπει να κάνουμε για να ζήσουμε..Αν το νερό της λήθης μας έκανε να ξεχάσουμε για πάντα ,θα χάναμε κατι πολύ σημαντικό ..τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί είμαστε απόροια των όσων ζήσαμε και πράξαμε..

Υπέροχη ανάρτηση..

Καλό Σαββατοκύριακο

 

Ευριδίκη, αυτό ακριβως είμαστε! Το παζλ των εμπειριων,των αναμνησεων, των βιωματων που ζήσαμε.
Αυτο δεν θελω ποτε να το απαρνηθω.

Σε ευχαριστώ για το υπέροχο σχόλιο!

 

Τρυφερό, μελαγχολικό και ευαίσθητο όπως και ο Cap Cap (σήμερα τον γνώρισα και με ενθουσίασε:).. είναι κάποιες στιγμές που πονάνε οι μνήμες, οι απώλειες, οι πληγές του παρελθόντος.. μα κι αυτή η θλίψη γίνεται δημιουργία, ανάγκη να εκφραστούμε και μια πάλη του εαυτού που κρύβεται μέσα μας και παλεύει να ισορροπήσει με το εγώ μας.
Η γωνιά σου είναι παραμυθένια και μ' αρέσει πολύ γιατί στα παραμύθια κουρνιάζει η ψυχή..
Καλώς σε βρίσκω..:)

 

Margo καλως όρισες στο παραμυθένιο μου βασίλειο...!!
Για αυτο κι εγω το χτισα...για να κουρνιάζει η ψυχή μου (τι ωραιο το ρήμα κουρνιάζω-τόσο ζεστό το περιεχομενο του)!

Να εισαι καλα!!

 

δημητρη μου... ολοι εχουμε ζησει στιγμες που οι αναμνησεις που εχουμε μας φερνουν πονο κ θλιψη. κ δυστυχως το πιθανοτερο ειναι οτι θα τις ζησουμε κ στο μελλον.
ομως... οι ιδιες αναμνησεις σε διαφορετικη χρονικη στιγμη ειναι ικανες να μας χαρισουν απιστευτη ευτυχια.
η μνημη ποναει...αλλα ταυτοχρονα κανει τον πονο πιο υποφερτο.

p.s μην προσπαθεις να ξεχασεις τους φοβους σου. δε θα εξαφανιστουν, απλα θα εχεις την εσφαλμενη αισθηση οτι δεν υπαρχουν πια. η μονη λυση ειναι να τους κοιταξεις καταματα κ να τους αντιμετωπισεις :)
[κ μου φαινεσαι αρκετα δυνατος χαραχτηρας ωστε να πιστευω οτι τλκ θα το κανεις... :) ]

 

Καλησπέρα..........
Από τα πιο ωραία κείμενα!!!!
Να΄σαι καλά, καλό βράδυ!!!

 

πιστευω οτι η ληθη ειναι εφευρεση των ανθρωπων ωστε να κρυψουν τις ενοχες τους και συνεπως θεωρω οτι η καθε σκεψη ειτε αρνητικη ειτε θετικη εχει την δικη της μικρη θεση σε αυτο που λεμε ζωη

καλη κυρικη και φιλακη

 

Rea μου...

Υπάρχουν φορές που οπως λες η μνημη πονάει...

Αλλα σου θυμίζει πως ειναι να ζεις...

Και αυτό το συναίσθημα οπως εσύ έτσι κι εγω δεν το αλλάζω!!

 

Νικο μου καλως όρισες στο κόσμο των ξωτικών μου!
Χαιρομαι πολύ που σου άρεσε τόσο το κείμενο μου!!

Σε ευχαριστω για το χρόνο που αφιέρωσες για να κανεις το σχολιο σου! Καλο Σαββατοβραδο!

 

Σκουληκάκι γλυκοοο!!

Σε αυτο που είπες θα προσθέσω πως εκτός απο τις ενοχές ισως εφευρέθηκε για να κρύβει όσα δεν μπορέσαμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε...τις προκλήσεις που δεν ποτέ δεν φέραμε εις πέρας...

Καλη σου νύχτα!

 

Θα σταθώ σε αυτό που γράφεις στην αρχή. Να ξεχάσεις.

Δε πρέπει να ξεχνάμε. Γιατί οι αναμνήσεις άρα κι οι εμπειρίες, μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Καλό σου ξημέρωμα.

 

Σωστά founio!
Είμαστε ότι ζήσαμε...!

Να σαι καλα!
Ευχαριστω για το σχολιο!

 

Η απουσία αυτών που έφυγαν, πάντα θα μας πληγώνει.Μας άφησαν όμως γλυκές αναμνήσεις ν' απαλύνουν τον πόνο μας.Έτσι συνεχίζουν να ζουν για πάντα μέσα μας.

Καλησπέρα Merlin :)

 

Λύκαινα καλησπερα κι σενα!

Οντως ειναι ενας πόνος ασυγκριτος και μοναδικός...δεν υπάρχει μέτρο...

Γιατί πλέον δεν υπάρχει τίποτα να ελπίζεις...μονο η στιγμή που θα τους ξανασυναντήσεις...αν γινεται αυτο...

 

Δεν θέλω να ξεχάσω.. Και όταν το κάνω(συχνά :Ρ) στεναχωριέμαι.
Φοβάμαι πώς κάποια μέρα δεν θα μπορώ να θυμάμαι.. Θα είμαι μισή..
Τι ποιό γλυκό απο τις αναμνήσεις της ζωής και των στιγμών που περνάνε;
Όμορφες οι μνήμες σου και οι αισθήσεις σου.. Να τους κρατάς πάντα στις θύμισες σου..
Μου έφερες στο μυαλό και δικές μου αναμνήσεις,δικούς μου ανθρώπους..
Να'σαι καλά, φιλάκια πολλά!!

 

ΜΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ.ΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΥΜΑΜΑΙ,ΥΠΑΡΧΩ,ΚΑΝΩ ΟΝΕΙΡΑ,ΠΡΟΧΩΡΑΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ.
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΥΙΑΝΝΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ,ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.

 

Πολλές φορές το ζήτησα κι εγώ αυτό το νερό. ¨Επειτα σκέφτηκα ,πως δεν γίνεται να διαγράψω τη μνήμη ,όσο και να πονάνε μερικές αναμνησεις. Το μυαλό από μόνο του τις ανασύρει και είναι σα να σε κοροιδεύει.
Αφού λοιπόν δεν γίνεται να ξεχαστούν ,τις κλείνω κάπου εκεί στα σκοτεινά και τις αφήνω να υπάρχουν .Καμμιά φορά κρατούν καλή παρέα.

Πολλά φιλιά.

 

Dreamy Cloud ειπες κάτι που πραγματικά μίλησε μέσα μου...

"Φοβάμαι πώς κάποια μέρα δεν θα μπορώ να θυμάμαι.. Θα είμαι μισή.. "

Αυτό κι εγω θέλω να αποφύγω...το ταξίδι στη λήθη!

Σε ευχαριστώ για το σχόλιο! Να εισαι καλα!

 

JK SΚΡΟΥΤΖΑΚΟ ..κι ομως υπαρχουν ανθρωποι που προτιμουν να σβήσουν τις ζωές τους παρά να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις που οι ιδιοι δημιουργησαν...προτιμούν να ξεχάσουν για να μην πληρώσουν το τίμημα..

Τι ωραία η περιγραφή σου για το "ζω"...οπως ακριβως κι εγω το νιωθω..

Ευχομαι να απολαυσες το κειμενο και τη μουσική του...

Φιλια πολλα!

 

Venus..

μένω εδώ..."Αφού λοιπόν δεν γίνεται να ξεχαστούν ,τις κλείνω κάπου εκεί στα σκοτεινά και τις αφήνω να υπάρχουν .Καμμιά φορά κρατούν καλή παρέα"

Αυτο για μένα είναι όλο το ζουμί...Μην το φοβάσαι το παρελθον..κρατησέ το και όποτε χρειαστεί άστο να σου κρατήσει παρέα!

Ευχαριστώ πολυ!
Φιλια

 

Πόσο όμορφο....!!! :)

ΥΓ:Έχουμε ίδια μουσική, μόνο που είναι στο άλλο μου blog (www.thwish.blogspot.com) -πόσο με τρελλαίνει το πιάνο....

 

Κι εμενα!! Μου αρέσει πάρα πολυ..!!!

Για αυτό έχω βαλει αρκετα κομματια με πιανο στη λίστα που παίζει!

ΚΑλως ήλθες!

 

Δεν βοηθά το λερό της λήθης.
Μόνο η πύρινη ματιά μας στα γεγονότα.
Ο πόνος και η απώλεια είναι δυσβάστακτα.
Μάζί με τη νοσταλγία μας στοιχειώνουν.
Ας προχωρήσουμε με όσα απομένουν και ας φρονίσουμε να είναι όμορφα!!
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

 

Καλη εβδομάδα Αστρο-Συμμορίτες!
Αυτή η ατέρμονη ροή της ζωής είναι που τελικά δίνει ελπιδα...το αύριο..!
Αλλα πως να προχωρήσεις σε ένα αύριο οταν ξεγράφεις το χθες...

Οντως δεν βοηθα το νερο της λήθης!
Να'στε καλα!!

 

Ωραία και ευαίσθητα λόγια που με άγγιξαν βαθιά και με συγκίνησαν..
Δε θα πιώ από το νερό της λήθης...
θέλω να θυμάμαι..
ανθρώπους, γεγονότα, λάθη και σωστά ...
που με έκαναν ότι είμαι σήμερα...
αν διαγράψω το παρελθόν ακυρώνω εμένα...
άλλωστε οι αναμνήσεις όσο και αν πονάνε ξαναφέρνουν κοντά μου όσους αγάπησα και έχασα...
Να είσαι καλά, καλή εβδομάδα!!

 

Toσοδούλα!! Καλως όρισες!

Σε ευχαριστω πολύ για το σχόλιο και τα όμορφα λόγια σου!

 

άλλα ήθελα να πώ όταν ξεκίνησα να διαβάζω...
τελικά ένα μόνο θέλω να πώ...

μου λείπει η νονά μου...

μπορώ??????

Με συγκίνησες πολύ...

φιλί γλυκό!

 

Τι γλυκο πλασματάκι που είσαι εσύ!!!!!

Κι εμενα μου λείπουν όοοολοι αυτοί...γαμωωωτοοοοοοοο!!!!

Ουφ!
Φιλι!

 

Ο Χ Ι ΚΙ΄ΑΛΛΟ ΝΕΡΑΙΔΟ-ΞΩΤΙΚΟ-ΙΠΠΟΤΟ-ΜΠΛΟΓΚ
ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ! ! !

ΕΧΕΤΕ ΣΑΛΤΑΡΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ; ; ;

 

Ναι έχουμε σαλτάρει!

Και σου έχω και χειρότερο...

και σαλτάρουμε και γουστάρουμε!

Καλη συνέχεια!

 

Ατιμο πλάσμα, με έκανες να δακρύσω.
Φύλαξε τα, καλά στο μυαλό σου.
Θα είναι αυτά που θα πονάνε αλλά θα ταξιδεύουν.
Αν τα χάσεις, θα αδειάσεις.
Οπως τρυφερά τα θυμάσε άστα μη τα πειράζεις.
Το νερό της λήθης είναι για τα άχαρα
που ζεις.
Με αγάπη, θα είσαι στα "παιδιά"μου!

 

"Το νερο της λήθης είναι για τα αχαρα που ζείς..."

Γιαγια Αντιγόνη...πόσο δικιο έχεις...!!!
Πραγματικά ειναι ορισμένα σχόλια που τα νιωθεις σαν αγκαλιές!!!
οπως αυτό...!!
Ζεστασια...!

Ευχαριστω πολυ που ηρθες και ευχαριστώ που με έβαλες και στην οικογένεια!

 

ΟΥΑΑΟΥ!!!!ΤΟΣΗ ΤΡΕΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!! ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΑΙΛΑΝΤΣ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΧΑΙΛΑΝΤΕΡ.

 

Μην ανησυχεις θα του τα μεταφέρω...!!!

Θα του πώ οτι τα στέλνει ο λογικός με τους καλούς τρόπους...φαντάζομαι θα καταλάβει!

 

καλησπέρα!
τρυφερό κείμενο και ωραίες φωτογραφίες!

αν δεν έχεις παρελθόν, δεν έχεις παρόν και μέλλον.

Υ.Σ.
Είναι και το Αλτσχάιμερ.
πρόσεχε τι εύχεσαι!

 

Καλως ήλθες Μaya!!!

Σε ευχαριστω για τα θετικα σχολια!

αυτο με την ευχη θα το εχω υποψιν χεχε!

 

Γεια σου Μερλιν. Δεν ξερω, μερικες φορες με πονουσε η απωλεια δικων μου ανθρωπων. Τα τελευταια χρονια ουτε ο δικος μου θανατος με φοβιζει ουτε των αγαπημενων ανθρωπων.Ο,τι ειχε σημασια απο αυτους για εμενα δεν πεθανε, το κρατησα μεσα μου. Αν τους θυμαμαι τοτε η ιδια η σκεψη με ποναει, με θλιβει. Οποτε δεν τους σκεφτομαι. Οσο μπορω δηλαδη. Ο θανατος δεν κρυβει κανεναν φοβο αν μπορεις να πεθαινεις καθε μερα και να δημιουργησε την αλλη μερα, κανουργιος και ανανεωμενος.

 

Επειδη διαβασα και τα προηγουμενα σχολια και φαινεται οτι η αποψη μου ακριβως η αντιθετη απο αυτα που ειπαν οι προηγουμενοι σχολιαστες νιωθω την αναγκη να εξηγησω τι εννοω. Οταν λεω οτι αποφευγω να τους θυμαμαι το εννοω, δεν ειναι μεταφορικο. Βλεπεις ο πονος προερχεται απο την σκεψη ευχαριστων στιγμων του παρελθοντος. Αυτο ειναι γεγονος. Οποτε δεν μπορεις να ξεφυγεις ποτε πραγματικα απο αυτον τον φοβο και τον πονο. Ειναι αιωνιος. Το να μπορεις να εκτιμησεις κατι την ωρα που συμβαινει, εκεινη ακριβως την ωρα που νιωθεις κατι και να μην το κουβαλας μετα μαζι σου, για χρονια νομιζω οτι ειναι η ουσια. Να ζεις πληρως τις στιγμες με τους δικους σου, αυτους που αγαπας, και μετα να το ξεχνας, σαν να μην συνεβη ποτε. Το να αντιλαμβανεσαι μια στιγμη, με ολο σου το ειναι, ειναι κατι απιστευτο δυσκολο. Δοκιμασε το, να απολαμβανεις κατι σαν να μην ξαναερθει ποτε...Πολλες φορες δεν ζουμε την μαγεια της στιγμης επειδη σκεφτομαστε αν θα μας ξαναερθει στο μελλον. Αυτο πιστευω ειναι η αιτια του φοβου μας, για τον χαμο των αγαπημενων μας προσωπων. Το οτι πεθανε καποιος, ειναι ενα γεγονος. Ειναι η πραγματικοτητα. Το να το σκεφτομαι, να το αναμοχλευω δημιουργει πονο γτ ερχεται σε αντιθεση η επιθυμια με την πραγματικοτητα. Και ετσι ο εαυτος μου διχαζεται, κομματιαζεται. Ελπιζω να καταλαβες τι εννοω, ασχετα αν συμφωνεις η διαφωνεις! Καλα να περνας!

 

Πολυ ενδιαφέρουσα αποψη και απολυτα κατανοητη...

Νομιζω ειναι θεμα προσωπικού μηχανισμού...

Προσπαθω να ρουφάω τη στιγμή και να την τιμω την ώρα που συμβαίνει...σε αυτό ακολουθω κι εγω την ιδια τακτική. Απλα ακόμα κι οταν χάνεται κάποιος απο τους πρωταγωνιστές των ωραιων στιγμων μου οταν φέρνω την θυμιση του...εχει τη γλυκεια γευση των στιγμων που περάσαμε και οχι την πικρη της απωλειάς του.

Δεν αποφεύγω να τους σκέφτομαι γιατι στο μυαλο μου κυριαρχει η ευτυχια που μου χάρισαν και όχι η θλιψη της απουσιας τους...Καταλαβαινω απολυτα ομως το σκεπτικο σου!

Σε ευχαριστω για το εξ-αιρετικο σχολιο!!!

 

Καλώς σε βρήκα, Μerlin. Με μια πρώτη ματιά βρήκα το blog σου καταπληκτικό και το κείμενό σου γεμάτο συναίσθημα κι ευαισθησία. Θα επανέλθω όμως για να διαβάσω πιο προσεκτικά και τα παλιότερα κείμενά σου, γατί υποψιάζομαι ότι έχουν πολύ ενδιαφέρον.

 

Ιζα καλως ήλθες στον χώρο των σκέψεων μου!!!

Σε ευχαριστώ για τα θερμά σου λόγια και περιμένω τις απόψεις σου με ανυπομονησία!

Να εισαι καλα!
Θα τα λέμε!

 

Εγώ θα ξεκινήσω μόνο με ένα αγαπημένο μου τραγουδάκι απο τα Διάφανα Κρίνα..

http://www.youtube.com/watch?v=TEizp4zZjVY


Τωρα που βρεθήκαμε,θα τα λέμε..

 

Καλως ηλθες!!!

ΤΕλειο το τραγούδι!

 

μνημες και θύμισες τις αγκαλιάζουμε τρυφερά, δεν τις ξεχνάμε.Γιατί αυτό που είμαστε τώρα είναι απόρεια αυτών που ζήσαμε.Τις καλές στιγμές ττς κρατάμε καιοι άλλες ας υπάρχουν μέσα μαςγια να μας δίνουν δύναμη να αντιμετωπίζουμε τα χειρότερα!Καλώς σε βρήκα!Γράφεις πολύ όμορφα!
Τα λέμε..

 

Καλως όρισες ΙΛΥΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

σε ευχαριστώ πολύ για τα καλα σου λόγια!

Να έχεις όμορφες στιγμές και γεμάτες χαρά θύμισες!

 

Εγώ τις αναμνήσεις μου τις αγαπώ. Κι όταν τις ανακαλώ, έρχονται και τυλίγουν την ύπαρξή μου με ένα ζεστό και απαλό σάλι και κουρνιάζω εκεί για να χουζουρέψω,να ταξιδέψω, να γιατρευτώ.
Και ξέρεις και κάτι άλλο; Και τόσο όμορφες να μην ήταν οι εμπειρίες, η απομάκρυνση μας αυτές, κάνει δισδιάκριτα έως ανύπαρκτα τα αρνητικά και όλα μοιάζουν τέλεια, γλυκά, ιδανικά. Άσε που πολλές φορές, μπορεί και ασυνείδητα να τους προσθέτουμε και τις δικές μας πινελιές για να τις κάνουμε να μοιάζουν πιο παραμυθένιες.
Ωραίες οι αναμνήσεις. Ταξιδιάρικη η νοσταλγία...Κρύβει πόνο(άλγος) αλλά είναι και πειστήριο πως ζήσαμε ωραία.
Υπέροχο το κείμενό σου.

 

Kαλως ηλθες Χρωματιστή και ευχαριστώ για το σχόλιο!

Μου αρεσε πολυ η παρομοιωση σου με το σάλι...γιατι ετσι ακριβως το νιωθω κι εγω...η αναμνήσεις μου με αγκαλιάζουν...δεν μου δημιουργουν μοναξια απεναντιας μου θυμίζουν πως δεν εζησα μόνος...!Η αγάπη με βρήκε με διάφορα πρόσωπα...

 

Νοσταλγικό και γλυκόπικρο το κείμενό σου, όπως και οι αναμνήσεις, άλλωστε.
Πολύ μου άρεσε.

 

Σελήνη μου σε ευχαριστώ για τα ομορφα λόγια σου!!

Φιλια πολλά!!

 

Δεν έχω διαβάσει ακόμα τα υπόλοιπα ποστ σου αλλά για αρχή να σου πω ότι λατρεύω το skin σου και μου αρέσει πολύ το ύφος σου. :)
Καλώς σε βρήκα κι εγώ.

 

Σε ευχαριστώ πάρα πολυ!!!

Καλως όρισες και να σε βλέπουμε συχνά!!!

 

πολυ ομορφο αυτο που εγραψες.και φυσικα δεν απεχει απο την πραγματικοτητα.μ'αρεσε ι σελιδα σου πολυ.

 

Σε ευχαριστώ πολύ Αναστασία μου για τα θετικά σου σχόλια!!

Καλως ηλθες στον κόσμο των ξωτικών!

Να εισαι καλα!

Χαιρετισμους!