ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Η Συνταγή της Ευτυχίας

Photobucket


1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.

2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.

3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.

4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.

5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.

6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.

7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.

8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.

9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.

10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.

11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.

12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.

13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.

14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.

15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.

16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.

17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.

18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.

19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.

20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.

21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.

22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.

23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!

24. Kανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ..

25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".

26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.

27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.

28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.

29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.

30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.

31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.

32. Πίστευε στα θαύματα.

33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.

34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.

35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.

36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.

37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.

38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.

39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω..

40. Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.

41. Τα καλύτερα έρχονται.

42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.

43. Ενέδωσε.

44. Το πιο σημαντικό όργανο στο σεξ είναι το μυαλό

45. Αν δεν ρωτήσεις, δεν θα μάθεις.

46. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.

Κάπως έτσι τα σκέφτηκε η δημοσιογράφος Regina Brett.

Αρχες Απλές.
Ομως και η ευτυχία απλή είναι...
Δεν υπάρχει μέσα σε περιπλοκες εξισωσεις...
Χωράει και σε ενα λουλούδι...
ή σε ένα κομμάτι χαρτί...

Δεν θέλει μεγαλεία η ευτυχία...
Φωλιάζει χωρίς φιοριτούρες...
Τι περιμένεις άλλωστε..
Το σπίτι της δεν ζυγιζει παραπάνω απο 350 γραμμάρια...

Απλά πράγματα καρδιά μου...!

Transformation Mode: ON




Dear Elf-Citizens...

Nιώθω διαφορετικός...
Νιωθω καινούργιος!
Νιωθω μια νέα δύναμη να κατακλύζει το κορμί μου!

Αλλάζω κάθε στιγμή...
Και μετά αλλάζω και την ίδια τη στιγμή.



Ο Διακόπτης γύρισε.
Μοde: ON

Αλλάζω και το ευχαριστιέμαι...
Αλλάζω έτσι απλά...αβίαστα!
Aπο την Κλασσική στη Ροκ..
Ξανά στην αμφισβήτηση...



Νιώθω να κοχλάζω...
Καίω...
Πετάω φλόγες
Ξανα Ζωντανός...
Νιώθω επιτέλους οτι είμαι 25


Καινούργιος...
Οπως το Ηφαίστειο που ξυπνά ο Εγκέλαδος απο τον ύπνο...
Με Λάβα έτοιμη να ξεχειλήσει...


Destroy when you can create...




Πέταξα πολλή σαβούρα.
Σαβούρα που εγώ κουβαλούσα μέσα μου!
Και ξέρω πως δεν θα ψάξω να τη βρω...

Κανείς δεν μας φταίει περισσότερο
Πάρτε το χαμπάρι...
Εμείς αποφασίζουμε για το τι θα μας συμβει...
Η στάση μας το προετοιμάζει...


Παραιτήθηκα.
Και το ευχαριστήθηκα.
Μάλλον...
Με παραίτησα...
και με ανέκτησα!

Be continued...




Royal Greetings


Rock & Roll King


Παραιτούμαι...





Απ'τη ζωή σου παραιτούμαι...
Από οσα ζήσαμε και ζουμε παραιτούμαι...

Χωρίς απαίτηση για ότι δικαιούμαι...

(Μαριανίνα Κριεζή)


Φτάνει μια στιγμή...
Μια μικρή στιγμή για να καταλάβεις πως το τέλος ήρθε.
Φτάνει μια στιγμή...για να συνειδητοποιήσεις πως οι φόβοι που είχες δεν ήταν τις στιγμης.
Μια στιγμη.
Και η κλωστή σπάει.
Μένει μόνο εκείνη η γεύση του φιλιού.
Μένουν όσα ζήσαμε.
Μενουν και όσα ονειρευτήκαμε.
Μενουν όσα έγω κι εσύ ξέρουμε μόνο...
Μένουν περισσότερα απο αυτά που φεύγουν...

Ξαφνικα βρεθήκαμε...
Ξαφνικά χαθήκαμε...

Παραιτούμαι...
Όταν η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή..
Παραιτούμαι...
Χωρις να θέλω τίποτα..
Παραιτούμαι...
Χωρις να το περιμένω.
Παραιτούμαι...
Για να ξεκινήσω πάλι απο την αρχή...

Σαγαπώ...
 
*αυλαία*

To Κιτάπι των Ονείρων




Verba volant, scripta manent.
 (Λατινική παροιμία)


Μιλάμε για όνειρα, μιλάμε για επιθυμίες, μιλάμε για θέλω...
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε....
Μιλάμε για μια καλύτερη ζωή...για ουρανούς που ποτέ δεν ακουμπήσαμε...
Μιλάμε για έρωτες που περιμένουμε και δεν τους ζήσαμε
Μιλάμε με στόμφο, μιλάμε με πάθος, μιλάμε με ανάσες που φτάνουν στο στομάχι.
Μιλάμε για στιγμές που δεν γευτήκαμε, Μιλάμε και η ανατριχίλα μας παραλύει εν τάχει.
Και μετά ...Τίποτα. Και πιο μετά απο το προηγούμενο μετά πάλι δεν συμβαίνει τίποτα!


Συνεχίζουμε στην ιδια ρουτίνα, με την ιδια διάθεση...
Συνεχίζουμε με τις ίδιες ασπρομαυρες σκέψεις.
Συνεχίζουμε να εκφραζόμαστε με τις ίδιες αηχες λέξεις.
Και στη ζωη συνεχίζουμε έτσι.
Μα γιατί;
Αφού μιλάμε!
Μιλάμε για μια ζωη άλλη που θέλουμε να ζήσουμε.
Να αλλάξουμε πολλά...μεγάλα & μικρά.





Κι όμως...συνεχίζουμε!

Γιατί όπως εύκολα μιλάμε κι έτσι εύκολα ξεχνάμε.
Ξεχνάμε τα όνειρα που κάνουμε στο φως.
Ξεχνάμε τα όνειρα που γεννιούνται στο σκοτάδι.
Ξεχνάμε όλες τις χρωματιστές πινελιές που θέλουμε να προσθέσουμε στον ασπρομαυρο καμβα της καθημερινότητας.




Ετσι κι εγώ, εδω και χρόνια...έγω το δικό μου κιτάπι.
Το βιβλίο των ονείρων μου.
Εκεί που γράφω πάντα τι θέλω.
Του δίνω ζωή...
Ειναι όμορφο να βλέπεις τη σκέψη σου να περνάει απο τον κόσμο της φαντασίας στο χαρτί.
Παίρνει μορφή...
Και τα διαβάζω τα όνειρα μου κάθε μέρα πριν κοιμηθώ.
Τους βάζω ημερομηνία λήξης.
Στόχους μικρούς, στόχους μεγάλους...
Ολους τους στό βιβλίο μου το μαγικό.

Αυτό που έχω τώρα το πήρα απο ένα παζάρι στο Πορτομπέλλο.
Είναι φτιαγμένο απο δέρμα και ασήμι.
Οι λευκές του σελίδες είναι κάθε φορά έτοιμες να καλοδεχτούν οτι σκέψη τους δώσω να φυλάξουν.
Μου την κρατάνε δυνατή και ζωντανή.
Μου την υπενθυμίζουν κάθε μέρα...




Και τότε αυτή πραγματοποιείται...
Γιατί τη θυμάμαι...
Γιατί τη θυμάμαι κάθε μέρα...
Γιατί τη θυμάμαι κάθε μέρα και βάζω ένα λιθαράκι επίσης κάθε μέρα...
Γιατί τη θυμάμαι κάθε μέρα και βάζω ένα λιθαράκι επίσης κάθε μέρα και ξυπνάω κάποια στιγμή έχοντας κατασκευάσει ολόκληρο οικοδόμημα...






Και το όνειρο βρίσκει σπίτι...και με ακολουθεί στην πραγματικότητα!


Το νερό της Λήθης



Πόσες φορές θέλησα να αδειάσω το μυαλό απο όλα όσα εγώ το γέμισα.
Πόσες βραδιές με νίκησε ρίχνοντας με νοκ άουτ στο ριγνκ της θλίψης.
Πόσες στιγμές μου έσβησε που "ήθελα" να κρατήσω...
Πόσες ρωγμές μου άνοιξε το "τόλμησα" να κλείσω...

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που με νικούν!



Αναρωτιεμαι τι πρέπει να φοβάμαι περισσότερο.
Το Εγώ μου ή εμένα;
Και οι δύο είμαστε επικίνδυνοι, και οι δυο με τάση σχεδόν ηλεκτρική!
Αναρωτιέμαι τι θα έπρεπε λιγότερο να θέλω.
Αναρωτιέμαι αν τα χρόνια που θα έρθουν...θα έρθουν οπως εγώ τα ήθελα.
Κι αν έρθουν ετσι και πάλι δεν τα θέλω;

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που με τρομάζουν!



Γιατί O Cap Cap oρισμένες φορές μου τραβάει το αυτί τόσο που πονάει;
Γιατί δεν καταλαβαίνει οτι ορισμένα πράγματα είναι μονόδρομος;
Οτι καλύτερα να κάνεις υπομονή, να περιμένεις και όταν είσαι ασφαλής να προχωρήσεις;
Γιατί αυτό το ποντίκι μου θυμίζει συνέχεια το κομμάτια που προσπαθώ να ξεχάσω;
Γιατί μου χύνει το κύπελλο με τη Ληθη...όποτε πάω να πιω;

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω αυτά που δεν με αφήνουν να ξεχάσω!




Μου λείπουν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να φύγουν και για να τους μιλήσω πλεόν κοιτάω τον ουρανό...


Μου λείπει πολύ η μυρώδια της Νταντού, της αγαπημένης μου θείας...οταν με αγκάλιαζε και μου έβαζε ηλιόσπορους στην τσέπη. Μου λείπει που δεν με ρωτάει κανείς τόσο συχνά αν θέλω να μου στύψει πορτοκαλάδα. Μου λείπουν οι αποτυχημένες προσπάθειες βαφής των μαλλιών της. Πότε πορτοκαλί,πότε μωβ...Μου λείπει τόσο η μυρωδιά της!



Μου λείπει πολύ το γέλιο του παππού μου...οταν έβλεπε να πειράζω τη γιαγιά μου και να παίρνω το μέρος του. Μου λείπουν οι καραμέλες με τη γεύση ευκάλυπτου που μου έδινε μονο εκείνος. Μου λείπει το συγκλονιστικό τσιφτετέλι που έμαθε στο Σουδάν. Μου λείπει η παιδικότητα που αντιμετώπιζε τα πάντα.

Μου λείπει η Γιώτα, η παιδικη φιλη της μητέρα μου, το χριστουγεννιατικο ξωτικένιο ταίρι μου..τώρα που στολίζω το σπίτι και δεν είναι εδω...Που δεν καθόμαστε άλλο στο σαλόνι να συζητήσουμε με τις ώρες για τις μεταφυσικές μας αναζητήσεις. Οι ιδιαίτερες αφιερώσεις της στις κάρτες που μου έστελνε. Μου λείπει η αγάπη της για το παραμύθι.

Μου λείπει η γιαγιά μου η Τασία...το κριθαράκι της και τα καλοκαίρια της δεκαετίας του 90 που πέρναγα στο σπίτι στην Ανθουπολη. Μου λείπει ο κήπος με τα βερύκοκα και τις αγκινάρες που έπαιζα κρυφτο. Μου λείπει ο ήχος του ρολογιού της. Το τικ τακ που με νανούριζε. Μου λείπουν και οι στιγμές που ενώ κοιμόταν στον καναπέ και σχεδόν ροχάλιζε έλεγε πως απλά σκεφτόταν!

Θελω το νερό της Λήθης να πιω και να ξεχάσω το πόσο με πονά η απουσία τους..αλλά..
Αν το πιω και χάσω και τις μνήμες τους; Χάσω τα χρόνια που πέρασα μαζί τους;
Κι αν το ήπιαν εκείνοι πρώτοι...και ξέχασαν εμένα...;

Μήπως άκουσαν τις σκέψεις μου για το νερό που αναζητώ και νόμιζαν οτι τους πρόδωσα;
Μήπως τελικά το νερό της Λήθης δεν είναι για μένα...;
Μηπως τελικά ζώ για να νικήσω αυτά που με νικούν;
Ζω για να τρομάξω όσα με τρομάζουν;
Ζω για να μάθω να ξεπερνάω και όχι να ξεχνάω;
Ζω για να θυμάμαι όσους έχουν φύγει;



Ζω για να θυμάμαι πως δεν πρέπει να ξεχνώ...
Γιατί ότι ξεχνώ δεν το ζησα..
Και η Λήθη τότε σκοτώνει τη Ζωή χειρότερα απο το Θάνατο.
Σε γυρίσει πάντα στο δικό της βασίλειο...στο Σημείο Μηδέν.
Και φτάνεις τελικά να μην έχει κάνει τίποτα, να μην έχεις καταλάβεις τίποτα, να μην έχεις βιώσεις τίποτα...

Τέτοιο νερό στα χείλη μου δεν πάω...
Ποτέ...
Όσο γλυκό κι αν φαίνεται τόση η πίκρα που'χει...




Αν μ'αγαπάς κι είναι όνειρο...








...ποτέ να μη ξυπνήσω, γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω!

Κάπως έτσι ο Χατζιδάκης περιέγραψε στα Λιανογράγουδα την απόλυτη ταύτιση δυο ψυχών.
Εκεί που η σάρκα σιωπά γιατι το τραγούδι της καρδιάς δυναμώνει τη φωνή της.
Εκεί που το όνειρο δείχνει το δρόμο στη καθημερινότητα.

Ξυπνας και πριν ανοίξεις τα μάτια σου ερχεται η μυρωδια του κορμιού που λατρεύεις...
Ηρεμεις...δεν ανοίγεις τα μάτια...ρουφάς τη μυρωδιά.
Το κρεβάτι είναι τεράστιο...σαν στάδιο...θυμάσαι?
Ετσι το βλέπεις...Αλλιως δεν μπορούσε να χωρέσει την αγάπη σας..
Νιώθεις ολο και πιο έντονα τα χέρια που έχουν "εγκλωβισει" το σώμα σου...
Πόσο λατρεύεις αυτή τη φυλακή! Ποσο λαχταράς τα δεσμά της!
Πεταρίζουν τα βλέφαρα σου...προσπαθούν τα μάτια να σηκώσουν τα παράθυρά τους...
Μάταια ομως...τωρα δεν σε νικάει κανείς...και εσύ θέλεις να παραμείνουν κλειστα!

Γιατί είναι το δικό σου όνειρο..και τα όνειρα μας έμαθαν πως τα απολαμβάνουμε καλύτερα με κλειστά τα μάτια.
Κινήσεις νωχελικές...σιωπή.
Μπορεί να αντηχήσει στα αυτιά σου και ο παραμικρός ήχος.
Και ο ήχος της καρδιά σου ακόμα.
Οχι άδικα.

Χτυπάει δυνατά, σταθερά. Χτυπάει επιτέλους με τον ίδιο τρόπο που περιέγραφαν οι ήρωες στις ερωτικές ιστορίες των βιβλίων.
Τα μάτια παραμένουν κλειστά. Τα χέρια τυλιγμένα γύρω σου.
Ψάχνουν τα χείλη το ταίρι τους...αρχίζουν να δυσανασχετούν που είναι μακρυά.
Πας ακόμα πιο κοντά. Οι ανάσες σας σμίγουν και τότε γεύεσαι λίγο απο τη μελένια γεύση...
Κάνεις πίσω για λίγο...Αποκρίνεται με τον ίδιο νωχελικο νυσταγμένο τονο...
Και συνεχίζεις να γεύεσαι...
Αχόρταγα...
Γιατί είναι όνειρο...
Και τα όνειρα μας έμαθαν πως έχουν ημερομηνία λήξεως.


Αν μ'αγαπάς λοιπόν κι ειναι όνειρο...άσε με να το ζήσω!


Μνήμες απο μιά γιορτή...

Ειναι καταπληκτικο συναισθημα να σε θυμούνται τόσοι πολλοι που να μπλοκάρεις στα τηλέφωνα, στα μηνυματα, στις ξαφνικες επισκέψεις...

Ατιμοι ανθρωποι....

Ειμαστε ικανοι για το καλυτερο και το χειρότερο...

Ενα πραγμα πάντα θεωρούσα περιουσια μου....

Τους φιλους μου και γενικότερα τις ανθρωπινες σχέσεις που κατάφερα να κερδίσω...

Και μέρες οπως η σημερινή...ανακαλύπτω οτι τελικά αυτό θα μείνει και για αυτό πολεμάω...

Την  Μνήμη μου...

Το αποτύπωμα που θα αφήσω στο πέρασμα μου απο αυτόν τον κόσμο να δημιουργεί σε όποιον με

σκέφτεται τότε...χαρά, αγαλλίαση και μια γεύση γλυκιά όπως η αγαπημένη μου καραμέλα γάλακτος...


Πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν την κίνηση και να μου ευχηθούν...

Να μου στείλουν μπόλικη καλή ενέργεια (ο όρος θετική δεν μου αρέσει)...

Να αφιερώσουν 2 λεπτά γιατι πραγματικά πιστεύουν πως αξίζω το τηλεφωνημά τους...

Οχι, οχι δεν πέσατε στην περιπτωση κάποιου με μειωμένη αυτοπεποίθηση...

Δεν το παίζω Ματίνα Μανταρινάκη...δεν μου ταιριάζει και το σιχαινόμουν πάντα...

Θα ήθελα να ειμαι δυνατός...

Αλλα περισσότερο δεν θα ηθελα ποτέ να είμαι μόνος...

Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη...λέει και το τραγούδι...

Και αυτό είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή σήμερα...και κάθε μέρα που περνάει...

Οτι περιβάλλομαι απο πολλούς ανθρώπους που πραγματικά με εκτιμουν...

Που μπορώ να εμπιστευθω...

Που μπόρεσαν να με εμπιστευθουν...

Που με έκαναν να δακρύσω απο συγκίνηση...

Που κατάφερα να σχηματίσω στο πρόσωπο τους το χαμόγελο...

Που με άφησαν να τους μιλήσω σε αυστηρό τόνο γιατί κατάλαβαν τις αγνές μου διαθέσεις...

Ξέρετε οι σχέσεις δεν κρίνονται απο  ποσοτικά...

Κρίνονται ποιοτικά...

Για να  καταφέρεις όμως την ποιότητα να την έχεις σε ποσότητα...

Ισως πρέπεις αξιολογήσεις διαφορετικά τι σημαίνει επικοινωνία...


Μνήμη...για αυτήν παλεύω...

Τι να την κάνεις μια μνήμη μεταθανάτια όμως όταν εν ζωή ήσουν ξεχασμένος...

Μνήμη...

Αφήστε τους ανθρωπους να έρθουν κοντά σας χωρίς ανταλλάγματα...

Οταν δεν τα ζητάτε...είναι και πιο εύκολο να τα κερδίσετε...

Δεν είναι οι σχέσεις οικονομικές συναλλαγές...

Δώστε χωρίς να σκέφτεστε τι πρέπει να πάρετε...

Επενδύστε χωρίς το άγχος της ανταμοιβής...

Κι αν δεν κάτσει...δεν έκατσε...

Φύγε γρήγορα...

Άτυχος δεν είναι αυτός που έδωσε και δεν έλαβε...

Άτυχος είναι αυτός που έλαβε και δεν κατάλαβε...

Εχουν έρθει πολλοί...

Εχουν μείνει πολλοί...

και δεν έχουν φύγει οι περισσότεροι...
 
Ισως γιατί αρκετές φορές έσφαλα...

Αλλά...

Δεν υποκρίθηκα...

Δεν κρύφτηκα...


Δεν το έβαλα ποτέ στα πόδια...

Και ναι...

Ναι, σήμερα ειμαι πραγματικά χαρούμενος...

Ειμαι χαρούμενος γιατι οι φίλοι μου ήταν ολοι εκεί...και ήταν πολλοι...

Για εμένα...

Όπως ακριβως είμαι...

Για αυτό που είμαι...

Οτι κι αν ειμαι....

Σας αγαπάω πάρα πολυ που κάνετε το ταξιδι μου σε αυτή τη ζωή μια ατέλειωτη 5μερη....


Σήμερα η βραδιά ήθελε λαικό γλέντι και μπουζούκια μέχρι τελικής...( Καλος ο Igor Stravinsky αλλα για σήμερα θέλω Katerina Staninsky)

αλλά μας έφαγε η δουλειά...

Αφιερωμένο σε ολους!

Υ.Γ. Επειδη η μαγεία δεν βρίσκεται στα παραμύθια αλλα στις καρδιές...Η φίλη που θυμάμαι πάντα μολις ακούω το συγκεκριμένο κομμάτι...με πήρε τηλέφωνο ένα λεπτό μόλις το ανεβασα!! Αλεξάνδρα για σένα....ολο δικό σου!




Δημήτρης....

Μwah!!!

Προσευχή

Κάνω μία προσευχή..
Μαζί σου νά'μαι μια ζωή
Δωσε μου με μιας να πιω
Μόνορούφι τ'αθανατο νερό

Μη ρωτάς η αγάπη πόσο ζεί
Μη ρωτάς αν ο έρωτας πεθαίνει
Στα χείλη φίλα με ξανά
Βγάλε με απ'τη φωτια

Κάνω μία προσευχή
Του ερωτά μας τη σπονδή
Στάξε στο σώμα μου κρασί
Κάνε τον ουρανό να ζαλιστεί...



Κάνω μία προσευχή..
Μαζί σου νά'μαι μια ζωή
Δωσε μου με μιας να πιω
Μόνορούφι τ'αθανατο νερό

Μη ρωτάς η αγάπη πόσο ζεί
Μη ρωτάς αν ο έρωτας πεθαίνει
Στα χείλη φίλα με ξανά
Βγάλε με απ'τη φωτια


Κάνω μία προσευχή
Την Νύχτα σκίζει  τη σιωπη
Μεταξένιε Φοίνικα...
Μη ρωτάς, Ακολούθα τα πουλιά...



Περί φωτός και σκότους....




κάθε πολεμιστής του φωτός,
φοβήθηκε όταν αντιμετώπισε μια μάχη

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πρόδωσε και είπε ψέμματα στο παρελθόν

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πήρε ένα δρόμο που δεν ήταν δικός του

κάθε πολεμιστής του φωτός,
υπέφερε για πράγματα που στερούνταν σημασίας

κάθε πολεμιστής του φωτός,
σκέφτηκε πως δεν είναι πολεμιστής του φωτός

κάθε πολεμιστής του φωτός,
αμέλησε τα πνευματικά του καθήκοντα

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πλήγωσε κάποιον που αγαπούσε

γι' αυτό είναι πολεμιστής του φωτός

Επειδή πέρασε αυτές τις εμπειρίες
και δεν έχασε την ελπίδα ότι θα γίνει καλύτερος......


(απόσπασμα απο το "Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός" Paulo Coehlo

Η πραγματική δύναμη...κρύβεται εκεί...στο φώς..
Για αυτό και είναι πιο δυνατό απο το σκοτάδι....
Γιατι το σκοτάδι υφίσταται μόνο οταν το φως απουσιάζει...
Δεν ειναι αυτόνομη δυναμη...Δεν είναι ολοκληρωμένη...

Στο Σκοτάδι ψάχνεις...
Στο Φως βλεπεις...

Ειναι πιο εύκολο να ψάχνεις στα τυφλά...
Παρα να αντιμετωπίζεις τους φοβους και τις καταστάσεις στα φανερα...
Μας αρέσει να υποθέτουμε, να εικάζουμε, να παραπονιόμαστε...
οχι όμως να δρούμε, να συγχωρούμε, να προχωράμε, να πολεμάμε....να πληρώνουμε το τίμημα των πράξεων μας...


Η ανθρωπινη φύση είναι ατελής...
ισως και για αυτο ταυτιζεται ευκολότερα με το σκοτάδι.
Καλύπτει τις ατέλειες και μέσα απο το πέπλο του μυστηρίου ο καθένας δημιουργεί το δικό του ρόλο.
Η αδυναμία γίνεται δύναμη και η απραξία θέση.
Οι ανασφαλείς το παίζουν δυνατοί, οι άσχημοι (ψυχικα) γοητευτικοί, οι θρασείς γενναίοι.
Και τότε ο δαίμονας γίνεται αγκαλιά...
Και το σκότος ...οξυγονο


Το φως πάλι εχει την κατάρα της θεικής του προέλευσης...
Σε καίει...
Το συναντάς και νιώθεις την επιδερμιδα σου να γδέρνεται
Την ψυχή σου να κοχλαζει και να καταστρέφει κάθε παράσιτο της σκέψης σου...
Καθε άλλοθι που έχεις επινοήσει για να διατηρήσεις την εικόνα σου
Την εικόνα που θαυμάζει ο περίγυρος, οι κοινωνία...
Την εικόνα που στην πραγματικότητα οι περισσότεροι σιχαίνονται...γιατί νιώθουν πως ειναι επιπλαστη.


Το Φως ειναι ο μέγας δάσκαλος.

Η δυναμη που κινησε το σύμπαν...
Το στοιχείο που δίνει της λύσεις...
Που προσφέρει τη γνώση χωρίς αντάλλαγμα

Που προσφέρει την αλήθεια ατόφια..
Εκει δεν μπορείς να υποκριθείς

Δεν μπορείς να παιξεις ρολους
Μπορείς μόνο να ζήσεις, να κινηθείς και να πράξεις με το πρόσωπο γυμνό

Πέρα απο μάσκες και τίτλους.
Το φως κουβαλάει τα χρώματα, τη ζωη, την πρόοδο..
Και εκεί τα αποκτάς ολα με ένα μονο τίμημα

Να κάνεις βήματα συνεχόμενα και με κατεύθυνση προς τα εμπρός.


Στο σκοτάδι ο εχθρός ειναι οι άλλοι
Στο Φως είναι το ίδιο το Εγώ μας.


Και κάτι άλλο...που συνειδητοποίησα πρόσφατα...


Ο Παράδεισος φτιάχτηκε για εμάς..
Η Κόλαση από μας...


Η επιλογή είναι δική σας....
Ειναι δική σου,
Ειναι δική μου...

Μια νύχτα του '07

Ωρα 2 και μισή
φωνή καμιά μες τη σιωπή
Κρύφτό μου παίζει ο πόνος
Δεν αντέχω να γελάω
Είμαι μόνος...

Ωρα 2 και μισή
Ηλιαχτίδα μου χρυσή
Ως την άκρη του Ουρανου
Περιπλανιέμαι
Στα μέρη του Θεού

Ακόμη ψάχνω στο πουθενά
Ηλιαχτίδα ομως καμιά
Το φως που μου έταξες ακόμη περιμένω
Το ονειρό μου το κρατάς στη σκέψη σου δεμένο.

Ωρα 2 και μισή
Το δακρυ επιμένει εκεί
Κάπνισα χωρίς να καπνίζω
Μέθυσα γιατί δεν πίνω

Μαγεία για μένα είναι...






Μαγεία για μένα σημαινει Ελλάδα...σημαινει περηφάνια...σημαινει δημιουργια...

Μαγεια ειναι ο αγερωχος τροπος που οι Καρυατιδες κρατουν την οροφη του Ερεχθείου...ο τρόπος που θρηνουν την αρπαγη της μιας τους αδελφης...

Ειναι ο τροπος που το Αττικο Φως...η ότι απέμεινε απο αυτο...γλύφει τα αετωματα του Παρθενώνα...

Μαγεία να βλέπεις απο τον Βράχο της Ακροπολης την Πνυκα, το Λυκαβηττο, τον Πειραιά και όλοι την τσιμεντουπολη να υποκλίνονται μπροστά στην δύναμη των θεών.

Ειναι η Ελια που φύτεψε η Αθηνα οταν αντιμαχονταν τον Ποσειδωνα στην διεκδικηση της πόλης...να στεκετε ακομη εκει...ζωντανη...ετοιμη να προσφερει καρπους...

Μαγεια ειναι Η Κάλλας, ο Χατζιδάκις, Η Παξινου, ο Θεωδωράκης, ο Παπαθανασίου...και όσοι τόλμησαν να μοιραστουν με τον πλανητη λίγο απο το θαύμα του τι σημαινει να κυλαει ελληνικο αίμα...

Μαγεια ειναι να είσαι Ελληνας...που δεν ελληνοξεχνα...

Y.Γ: Η επιλογη του κομματιου εγινε με ελληνικά κριτήρια...η Τελευταία Ελληνίδα Θεα η πραγματικη μόνη Diva...τραγουδα τον απολυτο κομμάτι της οπερας ...Casta Diva...για την Ελλάδα...







Σκέψεις ολίγον ακατάλληπτες...

Είμαι στο σπίτι για 3η συνεχόμενη ημέρα...
Κρυωμένος, αποκομμένος απο τις καθημερινές δραστηριότητες και με ένα αίσθημα νοσταλγίας.
Το τζάκι -ασφαλως και το έχω ανάψει- καίει συνεχώς. Το ρόφημά μου αχνίζει, και οι σκέψεις μου με τριγυρίζουν...Η έναρξη του χειμώνα με βρίσκει κρυωμένο, νωχελικό και το κυριότερο με αρκετή εμπνευση. Δεν είναι κακός ο συνδυασμός...αρκεί να ξέρεις πως να τον εκμεταλλευτείς!

Εγραψα αρκετά, σκεφτηκα περισσότερο...τώρα περιμένω να περάσω στη δράση. Ειναι ωραίες οι σκέψεις αλλα δεν αξίζουν τίποτα αν δεν γίνουν πραγματικότητα. Τουλάχιστον αν δεν προσπαθήσεις να τις περάσεις απο τον πνευματικό στον υλικό κόσμο...

Ακούω πάρα πολλούς φίλους να αναρωτιούνται...γιατί δεν ζουν όσα ονειρεύονται, γιατί ενώ θέλουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν δεν μπορούν να βρουν τον κατάλληλο άνθρωπο, γιατί τα ονειρά τους παραμένουν όνειρα. Είναι ο φόβος...και η αποθάρρυνση...

Είναι πολλοί-ίσως κι εσύ που διαβάζεις να είσαι ένας απο τους αυτούς- που φοβούνται να διεκδικήσουν την ευτυχία, τις ευκαιρίες που τους περιμένουν, την ίδια τη ζωή. Δυστυχώς η ευτυχώς όμως οι καλές στιγμές δεν είναι πρόγραμμα στην τηλεόραση. Δεν δίνεις ραντεβού κάθε Δευτέρα στις 9. Δεν έχουν διάρκεια 45 λεπτών. Δεν μπορείς να διακόψεις για διαφημίσεις. Τέλος δεν φτάνει να κάτσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο για να τις απολαύσεις. Οι καλές στιγμές είναι σαν τις πυγολαμπίδες. Δεν μπορείς να τις πιάσεις ...μπορείς να τις προσελκύσεις....και αυτό είναι το δυσκολότερο...να γίνεις εσύ το φως!

Η φωτιά συνεχίζει να καίει...σε λίγο θα προσθέσω ένα ακόμη κούτσουρο. Την θέλω πάντα δυνατή...
Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις.....
Τόσα ερωτηματικά περιμένουν απάντηση. Τόσες απαντήσεις γυρεύουν τις ερωτήσεις τους....

Είναι ωραίο να σκέφτεσαι...
Αλλά ωραιότερο να ζεις...

Κοντά στο τζάκι...

Η δύναμη της φωτιάς πάντα με γοητευε...
Μπορώ να παρακολουθω για ώρες τις φλόγες να γλύφουν τα κούτσουρα που είναι έτοιμα να παραδοθουν στην πύρινη ερωμένη τους....
Να γίνονται στάχτη...
Όπως και οι ψυχές που καίγονται απο την πυρκαγια του έρωτα...
Η φωτια είναι ζωή για μένα...
Η αιώνια ερωμένη!
Είναι η θαλπωρη που δημιουργεί η θέρμη της
που μοιάζει με την αγκαλιά της μάνας...

Επίσης λατρεύω να ακούω το τραγούδι του ξύλου καθώς οδηγείται στην ανυπαρξία...
Σαν να παίρνει το νεκρο ξερο κούτσουρο ζωή για λίγο και μετά να τιμωρείται για αυτο...
Η εστία είναι το αγαπημένο μου μέρος....
Εκεί που θα διαβάσω, εκεί που θα ονειροπολήσω, εκεί που θα κάψω την λύπη μου..
Θα πάρω την αγαπημένη μου κουβέρτα, τα αγαπημένα μου γλυκά, το αγαπημένο μου τσάι και θα γεμίσω ιδέες, στόχους και όνειρα...!
Η φωτιά είναι το βασικό στοιχείο ακόμα και στα παραμύθια...τα περισσότερα περιέχουν ένα τζάκι...
Σε κάποια παίζει και πρωταγωνιστικό ρόλο..
ίσως για αυτό αγαπάμε τόσο αυτο το μέρος του σπιτιου..
Κουβαλάει κάτι...
Απόκοσμο...

Ο Cap Cap, το ποντίκι με τον γαλάζιο φιόγκο...






Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα
μικρό, μικρούλικο ποντίκι...χμμμμ
οχι δεν θα το ξεκινησω έτσι... δεν θα πω
παραμύθι...

Λοιπόν ξανά από την αρχή...!
Οι περισσότεροι έχουμε μια φωνή από
την παιδική μας ηλικία.  Μια φωνή που
όσο κι περάσουν τα χρόνια δεν παύει
να υπάρχει. Μειώνεται η παρουσία
της ωστόσο είναι στα χέρια μας αν
θα την κρατήσουμε ζωντανή ή θα την
φιμώσουμε στο πέρασμα των ετών.
Είναι η φωνή που σου λέει πως ακόμα
μπορείς να απολαύσεις χωρις ενοχες
μαλλί της γριάς μπροστά σε κόσμο.
Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι
φυσιολογικό να τρως την ζύμη του κέικ
και να πασαλείβεις τα δάχτυλά σου
καθώς τα περνάς από τις πλευρές του
μπολ.

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι
φυσιολογικό να ακούς την βροχή και
να γεμίζουν τα μάτια σου από τις ίδιες
σταγόνες που ακούγονται στο τζάμι του
παραθύρου σου.

Είναι η φωνή που ικανοποιείται όταν
τις παραμονές των Χριστουγέννων
αντί να χαθείς στον κόσμο, κάθεσαι
με το κόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφί
σου και φτιάχνεις σοκολατάκια με
καβουρδισμένα αμύγδαλα και καραμέλα.

Είναι η φωνή που δεν θα σε
παρεξηγήσει αν συνειδητοποιήσεις
μετά από 20 χρόνια πως η λέξη
κουρκουμπινια είναι τελικα γελοία!
Είναι η φωνή που σε συμβουλεύει να
κρατάς ζωντανά τα όνειρα που έκανες
μικρός τα καλοκαίρια κοιτάζοντας τον
ουράνιο θόλο και τις διαμαντένιες
τελείες του.

Είναι η φωνή που δεν θα της φανεί
περίεργο όταν δει πως πιστεύεις
ακόμα στη μαγεία των παραμυθιών,
τους φαύνους όπως ο Mr Tumnus από τη Νάρνια, σε
ποντίκια που μιλάνε, σε νάνους που
κάνουν τον γύρω του κόσμου..

Είναι η φωνή που λέει πολλά και
ακόμη περισσότερα αν την αφήσεις να
στα λέει. Γιατί πηγάζει από
το μέρος της ψυχής μας που φοβόμαστε
περισσότερο. Εκείνο του αιώνιου
παιδιού.

Δεν είναι εύκολο να το ακούς.
Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πως υπάρχει
μονίμως κάτι που σου θυμίζει πως
η καθημερινότητα που ζεις μπορεί
να αναιρεθεί. Φοβόμαστε το όνειρο.
Φοβόμαστε τη χαρά. Φοβόμαστε την
ευτυχία. Λέμε πως την αποζητούμε αλλά
στην ουσία την φοβόμαστε.

Οι περισσότεροι φοβούνται
να κρατήσουν το παιδί μέσα τους γιατί
τους θυμίζει πως τα πιο μεγάλα
συναισθήματα τα συναντάς μέσα
στις μικρές στιγμές. Θα μου πείτε τώρα «Καλά, κι εσύ έχεις την εντύπωση πως θέλω να είμαι δυστυχισμένος...?» Και
απαντάω κι εγώ «όχι αλλά δεν θέλεις
περισσότερο να είσαι ευτυχισμένος!»

Και που λες η δική μου φωνήείναι ηχηρή! Είναι μελωδία χριστουγεννιάτικη & εκτός απο
φωνή έχει και μορφή. Σαν τον
Μορμόλη του Ράινερ Χάχφελντ ή τον
Pantoufle από το Chocolat.

Έτσι και ο δικός μου φίλος είναι ένα
ποντίκι με ένα μεγάλο γαλάζιο φιόγκο!
Το όνομα του Cap Cap, όπως ο
ήχος της βροχής που πέφτει στις σκεπές.

Ο Cap Cap τότε εμφανίζεται, στις
νεροποντές, όταν πίνω τις αχνιστές
κούπες με το αγαπημένο μου τσάι
κανέλα, όταν σκέφτομαι οτιδήποτε
χριστουγεννιάτικο. Τότε ακούω τα ροζ
πατουσάκια του να κατευθύνονται προς
εμένα. Spin spot, spin, spot και
έρχεται αμέσως στο πλευρό μου κι έτσι δεν είμαι ποτέ μόνος.

Ο Cap Cap μου δείχνει πάντα ποιος
είμαι, πως είμαι και γιατί είμαι αυτό
που είμαι. Μου θυμίζει τι πρέπει να
προσέχω και τι όχι! Μου βάζει τις φωνές
όταν πρέπει και με κοιμίζει τις νύχτες
που πλαγιάζω μόνος.

Μου χορεύει αστεία και κουνάει
τον γαλάζιο του φιογκο όταν θέλει
να με κάνει να γελάσω και το
σημαντικότερο που κάνει είναι να με
κρατάει συνδεδεμένο στον άυλο κόσμο
της φαντασίας των παιδικών μου
ονείρων. Αυτό ακριβώς που χρειάζομαι
όταν με προδίδει ένας φίλος, όταν τρώω
μια μαχαιριά στην δουλειά μου, όταν
νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει ή κάνει
πως δεν με καταλαβαίνει ο συνομιλητής
μου, όταν απογοητεύομαι επειδή δεν έφερα
τα αποτελέσματα που πίστευα πως
αξίζω. Εκεί έρχεται και μου θυμίζει που & πως
πρέπει να σπαταλάω τα δάκρυα μου.

Ο καθένας μας έχει έναν Cap Cap,
αρκεί να τον αφήσει να μεγαλώσει,
αρκεί να τον σεβαστεί, να τον ακούσει &
να μην αφήσει τα υποτιθέμενα χρόνια
της ωριμότητας να τον σκοτώσουν.
Μην πιστέψεις πως το άσπρο και το μαύρο
είναι τα μοναδικά χρώματα που μπορείς
να βάψεις την ζωή σου. Πάρε το πινέλο
και ζωγράφισε με τα χρώματα που έχεις
φανταστεί ακόμα κι αν δεν υπάρχουν!

Η φωνή που χρειαζόμαστε υπάρχει.
Είναι εκεί που φοβόμαστε να
ψάξουμε. Υπάρχει όσο κι αν
αργήσεις να την ανακαλύψεις.
Δεν θα παραπονεθεί ποτέ γιατί ξέρει
ότι πάντα μας συναντά τη στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την ακούσουμε.

Αναζητήστε την!

Βites and Bitches

Στην μέχρι τώρα πορεία μου, στα λίγα μέτρα που έχω διασχίσει το μονοπάτι εχω προλάβει να δώ αρκετούς χαρακτήρες...

Είδα καλούς, καλούς, καλοι που νομιζαν οτι ήταν κακοί, κακοι που το επαιζαν καλοι,δυνατούς, αδύναμους, λευκούς, σκοτεινούς...ολοι τους άνθρωποι.

Σήμερα λέω να μιλήσω για το είδος που βρίσκεται σε μεγαλύτερη ανάπτυξη. Ενα καινούργιο υβρίδιο ανθρώπου/σκύλου. Συναντάται κυρίως σε θηλυκα όλων των ηλικιών (Γνωστές και ως σκύλες) χωρις να λείπουν ωστόσο και τα παραδείγματα επι του δυνατου φύλου ( Εδω η προσφώνηση διαφοροποιείται και συνανταται κυρίως σύνθετη π.χ. βρωμόσκυλο κ.α.).

Το συγκεκριμένα ανθρωποειδή έχουν το εξής χαρακτηριστικα. Συνήθως γαβγίζουν θέλοντας να τραβήξουν την προσοχη με την ιδια κομπλεξικη νοοτροπία των μικρόσωμων σκυλιών (Μαλτεζ, Τσιουάουα κτλ). Οταν τους κοιτάξεις και ασχοληθείς μαζί τους θα προσπαθήσουν να γίνουν φίλοι σου. Θα σου τριφτούν (το καλό είναι οτι δεν μαδάνε..συνήθως!), θα σου χαιδευτουν και γενικοτερα θα φανουν αξιολάτρευτα και πιστά κουτάβια! Οσα κοκκαλα και τους πετάξεις θα στα φέρουν πίσω! Δινουν την εντύπωση του ιδανικού καλύτερου φίλου...όπως και ο σκύλος...όμως...μην ξεχνάτε...είναι υβρίδια!

Και ερχόμαστε στο σημείο που η γενετική έκανε την μαλακια της. Γιατί ο άνθρωπος είναι απαγορευμένο υλικό σε τετοιου είδους διασταυρώσεις...και όχι άδικα! Τα ανθρωποειδή λοιπόν ενώ φαίνονται αθώα και ετοιμα για αγκαλιές δαγκώνουν (Η παροιμία σχετικα με το γαβγιζω-δε-δαγκωνω ισχύει μόνο για τα veritable σκυλια!)!!! Δαγκώνουν την ώρα που κοιμάσαι, την ώρα που έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και μονάχα οταν δεν έχουν άλλη διέξοδο ξεκινούν την "αναγκαστικη" επίθεση. Οι σκύλες ειδικά εκφράζουν απόλυτα την παραπάνω αρχή. Γλυκειές, δυναμικές και υποχθόνιες. Αν δεν τις ακολουθήσεις, αν δεν υποχρεωθεις να τις ορίσεις αρχηγούς ξαφνικά το γέλιο φεύγει και ξεκινούν οι μαχαιριές!
Μαχαιρίες πισωπλατες...και πάντα δανεικές...για αυτό και συνήθως...οταν πέφτουν σε έμπειρο χέρι...φεύγουν απο το πεδίο της μάχης με την ουρά στα σκέλια!

Κι ενώ πιστεύεις πως ίσως το μάθημα γίνεται πάθημα το ανθρώπινο DNA ξυπνα και συνεχίζει την λάσπη. Σε υποθάλπτει, προσπαθει να λερώσει την εικόνα σου, να σε χτυπήσει κάτω απο μέση (συνήθως οι μικροί άνθρωποι δεν φτάνουν και παραπάνω) και προσπαθει να γκρεμίσει το περιβάλλον που με τόσο κόπο εσυ δημιούργησες γύρω σου χρησιμοποιώντας το όπλο του ψεύδους . Πάντα όμως βουβα, πάντα καταχθόνια, πάντα απο πίσω και στα σκοτεινά. Γιατί το ανθρωποειδές δεν εχει μάθει να μιλάει και να κοιτάει στα μάτια. Δεν έχει μάθει να το σέβονται, έχει μάθει να το φοβούνται. Κανείς όμως ποτέ δεν θέλησε να κουβαλάει δίπλα του την φρίκη για μια ζωη. Και αυτο το ξέρει το ανθρωποειδές. Ξέρει οτι κανείς δεν το αντέχει. Ξέρει οτι θα ζήσει μια ζωή γεμάτη θλίψη. Εκείνο το επέλεξε. Γιατί το να ακολουθήσεις το φώς έχει το δικο του...μεγάλο..τίμημα. Το φώς βγάζει έξω την ασχήμια και σε προκαλεί να την δεις...άρα και να την παλέψεις. Το ανθρωποειδές ωστόσο δεν θα τολμήσει ποτέ να βγει στον ήλιο...Γιατί ξέρει οτι θα χάσει...

Γιατί είναι δειλό...και όπως δειλά σπείρει την διχονοια έτσι δειλά θα παραμείνει στο σκοτάδι...

Καταδικασμένο....


Η αδιάκοπη φυγή

Αφησε τους ανθρωπους να φύγουν...

Αστους να μαθουν κι αλλα...

Δωσε τους την δυνατοτητα να κανουν το ταξιδι που ονειρεύονται...

Πονάει ορισμενες φορες...και άλλες ποναει περισσότερο...Πρεπει ομως....

Σιωπησε και αστους να δουν τις πολιτειες που ορέχτηκαν...σιωπησε και δες να μεγαλωνουν

και να μαθαινουν μέσα απο τα δικα τους μάτια...οχι απο τα δικά σου...

Μην προσπαθησεις ποτε να προστατευσεις κανενα...μάθε τον να οπλιζεται...ειναι σημαντικοτερο..

Αγαπα τον άλλο πραγματικα...οχι γιατι το έχεις αναγκη...δωστου αγαπη χωρίς όρους...χωρις ανταλλαγμα...

Αυτο σημαινει εξέλιξη...κανε ενα βήμα πρωτα εσυ...και θα σε ακολουθήσει...κάν'το όμως..

Αν αγαπας δώσε ελπιδα...Ελπίδα...το μοναδικο αγιο δώρο που κουβαλάει κατι απο την αθανασία των θεών...

Για να την δώσεις ομως, φώλιασε την πρώτα...

Ασε τους ανθρωπους να προκοβουν...δεν εχεις δικαιωμα να τους στερεις με προσχημα την αγκαλια σου οσα εκεινοι ποθησαν

Για αυτο τους αγαπας...επειδη το ποθησαν...μην τους το στερεις...

Παντα έτσι ειναι, οι άνθρωποι φεύγουν...έρχονται...κινούνται..γιατί ζουν...

Μονο οι νεκροί δεν περιμένουν τις αλλαγες...μονο αυτη η τελεία του χρόνου εχει τη δυναμη να σταματάει τα πάντα...

Αφησε τους ανθρωπους να φύγουν...όσο κι αν σου λείψουν..

Πρεμιέρα...

Ήταν πλεον ανάγκη...
Κάτι δικό μου...
Στον κόσμο που δεν υπάρχει ψέμα...που δεν υπάρχει πόνος...
Εκεί...στον κόσμο της φαντασίας...η γέφυρα που με κρατά δυνατό Εδώ...σε αυτόν τον κόσμο.

Ειναι πολλες οι φορές που οι ψυχή μας γυρεύει την λύτρωση μέσα απο της χαρμόλύπες που μας ρίχνει η Θεά που ονομάσαμε μοίρα...άλλοι τις καταλαβαινουμε....άλλοι τις προσπερνάμε...και άλλοι κρατάμε μόνο ότι αντέχουμε...

Δύσκολο να σκέφτεσαι...δύσκολο να αναρωτιέσαι...το μυαλό-η κατοικία του θεού στον ανθρώπινο σώμα-ξέρει να δημιουργεί παγίδες...έτσι το εκπαιδεύουμε....να μας παραπλανεί...
Δεν ξέρω γιατί...αλλα τελικά παρατήρησα οτι για χρόνια προσπαθούμε να καταλάβουμε την αλήθεια που μας λείπει. Επειτα για αλλα τόσα χρόνια προσπαθούμε την αναζητούμε...και τέλος την βρίσκουμε και χρειαζόμαστε άλλα τόσα χρόνια για να ξεπεράσουμε το σοκ...αφού δεν την αντέξαμε!

Τι περίεργο ζώον ο άνθρωπος...γεμάτος Αρετή...γεμάτος Κακία...
Για αυτό κι εσύ, κι εγώ και όλοι....πρέπει να διαλέξουμε...οπως κι ο Ηρακλής...το μονοπάτι...

Αυτο μου το μονοπάτι θα μοιραστώ...για μένα και για όσους συναντήσω ποτε στον δρόμο μου...

Καλό μας ταξίδι...

Υ.Γ.
Αφιερωμένο σε αυτους που κρατούν κάτι απο το παραμύθι...