ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Ο Cap Cap, το ποντίκι με τον γαλάζιο φιόγκο...






Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα
μικρό, μικρούλικο ποντίκι...χμμμμ
οχι δεν θα το ξεκινησω έτσι... δεν θα πω
παραμύθι...

Λοιπόν ξανά από την αρχή...!
Οι περισσότεροι έχουμε μια φωνή από
την παιδική μας ηλικία.  Μια φωνή που
όσο κι περάσουν τα χρόνια δεν παύει
να υπάρχει. Μειώνεται η παρουσία
της ωστόσο είναι στα χέρια μας αν
θα την κρατήσουμε ζωντανή ή θα την
φιμώσουμε στο πέρασμα των ετών.
Είναι η φωνή που σου λέει πως ακόμα
μπορείς να απολαύσεις χωρις ενοχες
μαλλί της γριάς μπροστά σε κόσμο.
Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι
φυσιολογικό να τρως την ζύμη του κέικ
και να πασαλείβεις τα δάχτυλά σου
καθώς τα περνάς από τις πλευρές του
μπολ.

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι
φυσιολογικό να ακούς την βροχή και
να γεμίζουν τα μάτια σου από τις ίδιες
σταγόνες που ακούγονται στο τζάμι του
παραθύρου σου.

Είναι η φωνή που ικανοποιείται όταν
τις παραμονές των Χριστουγέννων
αντί να χαθείς στον κόσμο, κάθεσαι
με το κόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφί
σου και φτιάχνεις σοκολατάκια με
καβουρδισμένα αμύγδαλα και καραμέλα.

Είναι η φωνή που δεν θα σε
παρεξηγήσει αν συνειδητοποιήσεις
μετά από 20 χρόνια πως η λέξη
κουρκουμπινια είναι τελικα γελοία!
Είναι η φωνή που σε συμβουλεύει να
κρατάς ζωντανά τα όνειρα που έκανες
μικρός τα καλοκαίρια κοιτάζοντας τον
ουράνιο θόλο και τις διαμαντένιες
τελείες του.

Είναι η φωνή που δεν θα της φανεί
περίεργο όταν δει πως πιστεύεις
ακόμα στη μαγεία των παραμυθιών,
τους φαύνους όπως ο Mr Tumnus από τη Νάρνια, σε
ποντίκια που μιλάνε, σε νάνους που
κάνουν τον γύρω του κόσμου..

Είναι η φωνή που λέει πολλά και
ακόμη περισσότερα αν την αφήσεις να
στα λέει. Γιατί πηγάζει από
το μέρος της ψυχής μας που φοβόμαστε
περισσότερο. Εκείνο του αιώνιου
παιδιού.

Δεν είναι εύκολο να το ακούς.
Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πως υπάρχει
μονίμως κάτι που σου θυμίζει πως
η καθημερινότητα που ζεις μπορεί
να αναιρεθεί. Φοβόμαστε το όνειρο.
Φοβόμαστε τη χαρά. Φοβόμαστε την
ευτυχία. Λέμε πως την αποζητούμε αλλά
στην ουσία την φοβόμαστε.

Οι περισσότεροι φοβούνται
να κρατήσουν το παιδί μέσα τους γιατί
τους θυμίζει πως τα πιο μεγάλα
συναισθήματα τα συναντάς μέσα
στις μικρές στιγμές. Θα μου πείτε τώρα «Καλά, κι εσύ έχεις την εντύπωση πως θέλω να είμαι δυστυχισμένος...?» Και
απαντάω κι εγώ «όχι αλλά δεν θέλεις
περισσότερο να είσαι ευτυχισμένος!»

Και που λες η δική μου φωνήείναι ηχηρή! Είναι μελωδία χριστουγεννιάτικη & εκτός απο
φωνή έχει και μορφή. Σαν τον
Μορμόλη του Ράινερ Χάχφελντ ή τον
Pantoufle από το Chocolat.

Έτσι και ο δικός μου φίλος είναι ένα
ποντίκι με ένα μεγάλο γαλάζιο φιόγκο!
Το όνομα του Cap Cap, όπως ο
ήχος της βροχής που πέφτει στις σκεπές.

Ο Cap Cap τότε εμφανίζεται, στις
νεροποντές, όταν πίνω τις αχνιστές
κούπες με το αγαπημένο μου τσάι
κανέλα, όταν σκέφτομαι οτιδήποτε
χριστουγεννιάτικο. Τότε ακούω τα ροζ
πατουσάκια του να κατευθύνονται προς
εμένα. Spin spot, spin, spot και
έρχεται αμέσως στο πλευρό μου κι έτσι δεν είμαι ποτέ μόνος.

Ο Cap Cap μου δείχνει πάντα ποιος
είμαι, πως είμαι και γιατί είμαι αυτό
που είμαι. Μου θυμίζει τι πρέπει να
προσέχω και τι όχι! Μου βάζει τις φωνές
όταν πρέπει και με κοιμίζει τις νύχτες
που πλαγιάζω μόνος.

Μου χορεύει αστεία και κουνάει
τον γαλάζιο του φιογκο όταν θέλει
να με κάνει να γελάσω και το
σημαντικότερο που κάνει είναι να με
κρατάει συνδεδεμένο στον άυλο κόσμο
της φαντασίας των παιδικών μου
ονείρων. Αυτό ακριβώς που χρειάζομαι
όταν με προδίδει ένας φίλος, όταν τρώω
μια μαχαιριά στην δουλειά μου, όταν
νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει ή κάνει
πως δεν με καταλαβαίνει ο συνομιλητής
μου, όταν απογοητεύομαι επειδή δεν έφερα
τα αποτελέσματα που πίστευα πως
αξίζω. Εκεί έρχεται και μου θυμίζει που & πως
πρέπει να σπαταλάω τα δάκρυα μου.

Ο καθένας μας έχει έναν Cap Cap,
αρκεί να τον αφήσει να μεγαλώσει,
αρκεί να τον σεβαστεί, να τον ακούσει &
να μην αφήσει τα υποτιθέμενα χρόνια
της ωριμότητας να τον σκοτώσουν.
Μην πιστέψεις πως το άσπρο και το μαύρο
είναι τα μοναδικά χρώματα που μπορείς
να βάψεις την ζωή σου. Πάρε το πινέλο
και ζωγράφισε με τα χρώματα που έχεις
φανταστεί ακόμα κι αν δεν υπάρχουν!

Η φωνή που χρειαζόμαστε υπάρχει.
Είναι εκεί που φοβόμαστε να
ψάξουμε. Υπάρχει όσο κι αν
αργήσεις να την ανακαλύψεις.
Δεν θα παραπονεθεί ποτέ γιατί ξέρει
ότι πάντα μας συναντά τη στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την ακούσουμε.

Αναζητήστε την!

Βites and Bitches

Στην μέχρι τώρα πορεία μου, στα λίγα μέτρα που έχω διασχίσει το μονοπάτι εχω προλάβει να δώ αρκετούς χαρακτήρες...

Είδα καλούς, καλούς, καλοι που νομιζαν οτι ήταν κακοί, κακοι που το επαιζαν καλοι,δυνατούς, αδύναμους, λευκούς, σκοτεινούς...ολοι τους άνθρωποι.

Σήμερα λέω να μιλήσω για το είδος που βρίσκεται σε μεγαλύτερη ανάπτυξη. Ενα καινούργιο υβρίδιο ανθρώπου/σκύλου. Συναντάται κυρίως σε θηλυκα όλων των ηλικιών (Γνωστές και ως σκύλες) χωρις να λείπουν ωστόσο και τα παραδείγματα επι του δυνατου φύλου ( Εδω η προσφώνηση διαφοροποιείται και συνανταται κυρίως σύνθετη π.χ. βρωμόσκυλο κ.α.).

Το συγκεκριμένα ανθρωποειδή έχουν το εξής χαρακτηριστικα. Συνήθως γαβγίζουν θέλοντας να τραβήξουν την προσοχη με την ιδια κομπλεξικη νοοτροπία των μικρόσωμων σκυλιών (Μαλτεζ, Τσιουάουα κτλ). Οταν τους κοιτάξεις και ασχοληθείς μαζί τους θα προσπαθήσουν να γίνουν φίλοι σου. Θα σου τριφτούν (το καλό είναι οτι δεν μαδάνε..συνήθως!), θα σου χαιδευτουν και γενικοτερα θα φανουν αξιολάτρευτα και πιστά κουτάβια! Οσα κοκκαλα και τους πετάξεις θα στα φέρουν πίσω! Δινουν την εντύπωση του ιδανικού καλύτερου φίλου...όπως και ο σκύλος...όμως...μην ξεχνάτε...είναι υβρίδια!

Και ερχόμαστε στο σημείο που η γενετική έκανε την μαλακια της. Γιατί ο άνθρωπος είναι απαγορευμένο υλικό σε τετοιου είδους διασταυρώσεις...και όχι άδικα! Τα ανθρωποειδή λοιπόν ενώ φαίνονται αθώα και ετοιμα για αγκαλιές δαγκώνουν (Η παροιμία σχετικα με το γαβγιζω-δε-δαγκωνω ισχύει μόνο για τα veritable σκυλια!)!!! Δαγκώνουν την ώρα που κοιμάσαι, την ώρα που έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και μονάχα οταν δεν έχουν άλλη διέξοδο ξεκινούν την "αναγκαστικη" επίθεση. Οι σκύλες ειδικά εκφράζουν απόλυτα την παραπάνω αρχή. Γλυκειές, δυναμικές και υποχθόνιες. Αν δεν τις ακολουθήσεις, αν δεν υποχρεωθεις να τις ορίσεις αρχηγούς ξαφνικά το γέλιο φεύγει και ξεκινούν οι μαχαιριές!
Μαχαιρίες πισωπλατες...και πάντα δανεικές...για αυτό και συνήθως...οταν πέφτουν σε έμπειρο χέρι...φεύγουν απο το πεδίο της μάχης με την ουρά στα σκέλια!

Κι ενώ πιστεύεις πως ίσως το μάθημα γίνεται πάθημα το ανθρώπινο DNA ξυπνα και συνεχίζει την λάσπη. Σε υποθάλπτει, προσπαθει να λερώσει την εικόνα σου, να σε χτυπήσει κάτω απο μέση (συνήθως οι μικροί άνθρωποι δεν φτάνουν και παραπάνω) και προσπαθει να γκρεμίσει το περιβάλλον που με τόσο κόπο εσυ δημιούργησες γύρω σου χρησιμοποιώντας το όπλο του ψεύδους . Πάντα όμως βουβα, πάντα καταχθόνια, πάντα απο πίσω και στα σκοτεινά. Γιατί το ανθρωποειδές δεν εχει μάθει να μιλάει και να κοιτάει στα μάτια. Δεν έχει μάθει να το σέβονται, έχει μάθει να το φοβούνται. Κανείς όμως ποτέ δεν θέλησε να κουβαλάει δίπλα του την φρίκη για μια ζωη. Και αυτο το ξέρει το ανθρωποειδές. Ξέρει οτι κανείς δεν το αντέχει. Ξέρει οτι θα ζήσει μια ζωή γεμάτη θλίψη. Εκείνο το επέλεξε. Γιατί το να ακολουθήσεις το φώς έχει το δικο του...μεγάλο..τίμημα. Το φώς βγάζει έξω την ασχήμια και σε προκαλεί να την δεις...άρα και να την παλέψεις. Το ανθρωποειδές ωστόσο δεν θα τολμήσει ποτέ να βγει στον ήλιο...Γιατί ξέρει οτι θα χάσει...

Γιατί είναι δειλό...και όπως δειλά σπείρει την διχονοια έτσι δειλά θα παραμείνει στο σκοτάδι...

Καταδικασμένο....


Η αδιάκοπη φυγή

Αφησε τους ανθρωπους να φύγουν...

Αστους να μαθουν κι αλλα...

Δωσε τους την δυνατοτητα να κανουν το ταξιδι που ονειρεύονται...

Πονάει ορισμενες φορες...και άλλες ποναει περισσότερο...Πρεπει ομως....

Σιωπησε και αστους να δουν τις πολιτειες που ορέχτηκαν...σιωπησε και δες να μεγαλωνουν

και να μαθαινουν μέσα απο τα δικα τους μάτια...οχι απο τα δικά σου...

Μην προσπαθησεις ποτε να προστατευσεις κανενα...μάθε τον να οπλιζεται...ειναι σημαντικοτερο..

Αγαπα τον άλλο πραγματικα...οχι γιατι το έχεις αναγκη...δωστου αγαπη χωρίς όρους...χωρις ανταλλαγμα...

Αυτο σημαινει εξέλιξη...κανε ενα βήμα πρωτα εσυ...και θα σε ακολουθήσει...κάν'το όμως..

Αν αγαπας δώσε ελπιδα...Ελπίδα...το μοναδικο αγιο δώρο που κουβαλάει κατι απο την αθανασία των θεών...

Για να την δώσεις ομως, φώλιασε την πρώτα...

Ασε τους ανθρωπους να προκοβουν...δεν εχεις δικαιωμα να τους στερεις με προσχημα την αγκαλια σου οσα εκεινοι ποθησαν

Για αυτο τους αγαπας...επειδη το ποθησαν...μην τους το στερεις...

Παντα έτσι ειναι, οι άνθρωποι φεύγουν...έρχονται...κινούνται..γιατί ζουν...

Μονο οι νεκροί δεν περιμένουν τις αλλαγες...μονο αυτη η τελεία του χρόνου εχει τη δυναμη να σταματάει τα πάντα...

Αφησε τους ανθρωπους να φύγουν...όσο κι αν σου λείψουν..

Πρεμιέρα...

Ήταν πλεον ανάγκη...
Κάτι δικό μου...
Στον κόσμο που δεν υπάρχει ψέμα...που δεν υπάρχει πόνος...
Εκεί...στον κόσμο της φαντασίας...η γέφυρα που με κρατά δυνατό Εδώ...σε αυτόν τον κόσμο.

Ειναι πολλες οι φορές που οι ψυχή μας γυρεύει την λύτρωση μέσα απο της χαρμόλύπες που μας ρίχνει η Θεά που ονομάσαμε μοίρα...άλλοι τις καταλαβαινουμε....άλλοι τις προσπερνάμε...και άλλοι κρατάμε μόνο ότι αντέχουμε...

Δύσκολο να σκέφτεσαι...δύσκολο να αναρωτιέσαι...το μυαλό-η κατοικία του θεού στον ανθρώπινο σώμα-ξέρει να δημιουργεί παγίδες...έτσι το εκπαιδεύουμε....να μας παραπλανεί...
Δεν ξέρω γιατί...αλλα τελικά παρατήρησα οτι για χρόνια προσπαθούμε να καταλάβουμε την αλήθεια που μας λείπει. Επειτα για αλλα τόσα χρόνια προσπαθούμε την αναζητούμε...και τέλος την βρίσκουμε και χρειαζόμαστε άλλα τόσα χρόνια για να ξεπεράσουμε το σοκ...αφού δεν την αντέξαμε!

Τι περίεργο ζώον ο άνθρωπος...γεμάτος Αρετή...γεμάτος Κακία...
Για αυτό κι εσύ, κι εγώ και όλοι....πρέπει να διαλέξουμε...οπως κι ο Ηρακλής...το μονοπάτι...

Αυτο μου το μονοπάτι θα μοιραστώ...για μένα και για όσους συναντήσω ποτε στον δρόμο μου...

Καλό μας ταξίδι...

Υ.Γ.
Αφιερωμένο σε αυτους που κρατούν κάτι απο το παραμύθι...