ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Μνήμες απο μιά γιορτή...

Ειναι καταπληκτικο συναισθημα να σε θυμούνται τόσοι πολλοι που να μπλοκάρεις στα τηλέφωνα, στα μηνυματα, στις ξαφνικες επισκέψεις...

Ατιμοι ανθρωποι....

Ειμαστε ικανοι για το καλυτερο και το χειρότερο...

Ενα πραγμα πάντα θεωρούσα περιουσια μου....

Τους φιλους μου και γενικότερα τις ανθρωπινες σχέσεις που κατάφερα να κερδίσω...

Και μέρες οπως η σημερινή...ανακαλύπτω οτι τελικά αυτό θα μείνει και για αυτό πολεμάω...

Την  Μνήμη μου...

Το αποτύπωμα που θα αφήσω στο πέρασμα μου απο αυτόν τον κόσμο να δημιουργεί σε όποιον με

σκέφτεται τότε...χαρά, αγαλλίαση και μια γεύση γλυκιά όπως η αγαπημένη μου καραμέλα γάλακτος...


Πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν την κίνηση και να μου ευχηθούν...

Να μου στείλουν μπόλικη καλή ενέργεια (ο όρος θετική δεν μου αρέσει)...

Να αφιερώσουν 2 λεπτά γιατι πραγματικά πιστεύουν πως αξίζω το τηλεφωνημά τους...

Οχι, οχι δεν πέσατε στην περιπτωση κάποιου με μειωμένη αυτοπεποίθηση...

Δεν το παίζω Ματίνα Μανταρινάκη...δεν μου ταιριάζει και το σιχαινόμουν πάντα...

Θα ήθελα να ειμαι δυνατός...

Αλλα περισσότερο δεν θα ηθελα ποτέ να είμαι μόνος...

Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη...λέει και το τραγούδι...

Και αυτό είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή σήμερα...και κάθε μέρα που περνάει...

Οτι περιβάλλομαι απο πολλούς ανθρώπους που πραγματικά με εκτιμουν...

Που μπορώ να εμπιστευθω...

Που μπόρεσαν να με εμπιστευθουν...

Που με έκαναν να δακρύσω απο συγκίνηση...

Που κατάφερα να σχηματίσω στο πρόσωπο τους το χαμόγελο...

Που με άφησαν να τους μιλήσω σε αυστηρό τόνο γιατί κατάλαβαν τις αγνές μου διαθέσεις...

Ξέρετε οι σχέσεις δεν κρίνονται απο  ποσοτικά...

Κρίνονται ποιοτικά...

Για να  καταφέρεις όμως την ποιότητα να την έχεις σε ποσότητα...

Ισως πρέπεις αξιολογήσεις διαφορετικά τι σημαίνει επικοινωνία...


Μνήμη...για αυτήν παλεύω...

Τι να την κάνεις μια μνήμη μεταθανάτια όμως όταν εν ζωή ήσουν ξεχασμένος...

Μνήμη...

Αφήστε τους ανθρωπους να έρθουν κοντά σας χωρίς ανταλλάγματα...

Οταν δεν τα ζητάτε...είναι και πιο εύκολο να τα κερδίσετε...

Δεν είναι οι σχέσεις οικονομικές συναλλαγές...

Δώστε χωρίς να σκέφτεστε τι πρέπει να πάρετε...

Επενδύστε χωρίς το άγχος της ανταμοιβής...

Κι αν δεν κάτσει...δεν έκατσε...

Φύγε γρήγορα...

Άτυχος δεν είναι αυτός που έδωσε και δεν έλαβε...

Άτυχος είναι αυτός που έλαβε και δεν κατάλαβε...

Εχουν έρθει πολλοί...

Εχουν μείνει πολλοί...

και δεν έχουν φύγει οι περισσότεροι...
 
Ισως γιατί αρκετές φορές έσφαλα...

Αλλά...

Δεν υποκρίθηκα...

Δεν κρύφτηκα...


Δεν το έβαλα ποτέ στα πόδια...

Και ναι...

Ναι, σήμερα ειμαι πραγματικά χαρούμενος...

Ειμαι χαρούμενος γιατι οι φίλοι μου ήταν ολοι εκεί...και ήταν πολλοι...

Για εμένα...

Όπως ακριβως είμαι...

Για αυτό που είμαι...

Οτι κι αν ειμαι....

Σας αγαπάω πάρα πολυ που κάνετε το ταξιδι μου σε αυτή τη ζωή μια ατέλειωτη 5μερη....


Σήμερα η βραδιά ήθελε λαικό γλέντι και μπουζούκια μέχρι τελικής...( Καλος ο Igor Stravinsky αλλα για σήμερα θέλω Katerina Staninsky)

αλλά μας έφαγε η δουλειά...

Αφιερωμένο σε ολους!

Υ.Γ. Επειδη η μαγεία δεν βρίσκεται στα παραμύθια αλλα στις καρδιές...Η φίλη που θυμάμαι πάντα μολις ακούω το συγκεκριμένο κομμάτι...με πήρε τηλέφωνο ένα λεπτό μόλις το ανεβασα!! Αλεξάνδρα για σένα....ολο δικό σου!




Δημήτρης....

Μwah!!!

Προσευχή

Κάνω μία προσευχή..
Μαζί σου νά'μαι μια ζωή
Δωσε μου με μιας να πιω
Μόνορούφι τ'αθανατο νερό

Μη ρωτάς η αγάπη πόσο ζεί
Μη ρωτάς αν ο έρωτας πεθαίνει
Στα χείλη φίλα με ξανά
Βγάλε με απ'τη φωτια

Κάνω μία προσευχή
Του ερωτά μας τη σπονδή
Στάξε στο σώμα μου κρασί
Κάνε τον ουρανό να ζαλιστεί...



Κάνω μία προσευχή..
Μαζί σου νά'μαι μια ζωή
Δωσε μου με μιας να πιω
Μόνορούφι τ'αθανατο νερό

Μη ρωτάς η αγάπη πόσο ζεί
Μη ρωτάς αν ο έρωτας πεθαίνει
Στα χείλη φίλα με ξανά
Βγάλε με απ'τη φωτια


Κάνω μία προσευχή
Την Νύχτα σκίζει  τη σιωπη
Μεταξένιε Φοίνικα...
Μη ρωτάς, Ακολούθα τα πουλιά...



Περί φωτός και σκότους....




κάθε πολεμιστής του φωτός,
φοβήθηκε όταν αντιμετώπισε μια μάχη

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πρόδωσε και είπε ψέμματα στο παρελθόν

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πήρε ένα δρόμο που δεν ήταν δικός του

κάθε πολεμιστής του φωτός,
υπέφερε για πράγματα που στερούνταν σημασίας

κάθε πολεμιστής του φωτός,
σκέφτηκε πως δεν είναι πολεμιστής του φωτός

κάθε πολεμιστής του φωτός,
αμέλησε τα πνευματικά του καθήκοντα

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πλήγωσε κάποιον που αγαπούσε

γι' αυτό είναι πολεμιστής του φωτός

Επειδή πέρασε αυτές τις εμπειρίες
και δεν έχασε την ελπίδα ότι θα γίνει καλύτερος......


(απόσπασμα απο το "Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός" Paulo Coehlo

Η πραγματική δύναμη...κρύβεται εκεί...στο φώς..
Για αυτό και είναι πιο δυνατό απο το σκοτάδι....
Γιατι το σκοτάδι υφίσταται μόνο οταν το φως απουσιάζει...
Δεν ειναι αυτόνομη δυναμη...Δεν είναι ολοκληρωμένη...

Στο Σκοτάδι ψάχνεις...
Στο Φως βλεπεις...

Ειναι πιο εύκολο να ψάχνεις στα τυφλά...
Παρα να αντιμετωπίζεις τους φοβους και τις καταστάσεις στα φανερα...
Μας αρέσει να υποθέτουμε, να εικάζουμε, να παραπονιόμαστε...
οχι όμως να δρούμε, να συγχωρούμε, να προχωράμε, να πολεμάμε....να πληρώνουμε το τίμημα των πράξεων μας...


Η ανθρωπινη φύση είναι ατελής...
ισως και για αυτο ταυτιζεται ευκολότερα με το σκοτάδι.
Καλύπτει τις ατέλειες και μέσα απο το πέπλο του μυστηρίου ο καθένας δημιουργεί το δικό του ρόλο.
Η αδυναμία γίνεται δύναμη και η απραξία θέση.
Οι ανασφαλείς το παίζουν δυνατοί, οι άσχημοι (ψυχικα) γοητευτικοί, οι θρασείς γενναίοι.
Και τότε ο δαίμονας γίνεται αγκαλιά...
Και το σκότος ...οξυγονο


Το φως πάλι εχει την κατάρα της θεικής του προέλευσης...
Σε καίει...
Το συναντάς και νιώθεις την επιδερμιδα σου να γδέρνεται
Την ψυχή σου να κοχλαζει και να καταστρέφει κάθε παράσιτο της σκέψης σου...
Καθε άλλοθι που έχεις επινοήσει για να διατηρήσεις την εικόνα σου
Την εικόνα που θαυμάζει ο περίγυρος, οι κοινωνία...
Την εικόνα που στην πραγματικότητα οι περισσότεροι σιχαίνονται...γιατί νιώθουν πως ειναι επιπλαστη.


Το Φως ειναι ο μέγας δάσκαλος.

Η δυναμη που κινησε το σύμπαν...
Το στοιχείο που δίνει της λύσεις...
Που προσφέρει τη γνώση χωρίς αντάλλαγμα

Που προσφέρει την αλήθεια ατόφια..
Εκει δεν μπορείς να υποκριθείς

Δεν μπορείς να παιξεις ρολους
Μπορείς μόνο να ζήσεις, να κινηθείς και να πράξεις με το πρόσωπο γυμνό

Πέρα απο μάσκες και τίτλους.
Το φως κουβαλάει τα χρώματα, τη ζωη, την πρόοδο..
Και εκεί τα αποκτάς ολα με ένα μονο τίμημα

Να κάνεις βήματα συνεχόμενα και με κατεύθυνση προς τα εμπρός.


Στο σκοτάδι ο εχθρός ειναι οι άλλοι
Στο Φως είναι το ίδιο το Εγώ μας.


Και κάτι άλλο...που συνειδητοποίησα πρόσφατα...


Ο Παράδεισος φτιάχτηκε για εμάς..
Η Κόλαση από μας...


Η επιλογή είναι δική σας....
Ειναι δική σου,
Ειναι δική μου...

Μια νύχτα του '07

Ωρα 2 και μισή
φωνή καμιά μες τη σιωπή
Κρύφτό μου παίζει ο πόνος
Δεν αντέχω να γελάω
Είμαι μόνος...

Ωρα 2 και μισή
Ηλιαχτίδα μου χρυσή
Ως την άκρη του Ουρανου
Περιπλανιέμαι
Στα μέρη του Θεού

Ακόμη ψάχνω στο πουθενά
Ηλιαχτίδα ομως καμιά
Το φως που μου έταξες ακόμη περιμένω
Το ονειρό μου το κρατάς στη σκέψη σου δεμένο.

Ωρα 2 και μισή
Το δακρυ επιμένει εκεί
Κάπνισα χωρίς να καπνίζω
Μέθυσα γιατί δεν πίνω

Μαγεία για μένα είναι...






Μαγεία για μένα σημαινει Ελλάδα...σημαινει περηφάνια...σημαινει δημιουργια...

Μαγεια ειναι ο αγερωχος τροπος που οι Καρυατιδες κρατουν την οροφη του Ερεχθείου...ο τρόπος που θρηνουν την αρπαγη της μιας τους αδελφης...

Ειναι ο τροπος που το Αττικο Φως...η ότι απέμεινε απο αυτο...γλύφει τα αετωματα του Παρθενώνα...

Μαγεία να βλέπεις απο τον Βράχο της Ακροπολης την Πνυκα, το Λυκαβηττο, τον Πειραιά και όλοι την τσιμεντουπολη να υποκλίνονται μπροστά στην δύναμη των θεών.

Ειναι η Ελια που φύτεψε η Αθηνα οταν αντιμαχονταν τον Ποσειδωνα στην διεκδικηση της πόλης...να στεκετε ακομη εκει...ζωντανη...ετοιμη να προσφερει καρπους...

Μαγεια ειναι Η Κάλλας, ο Χατζιδάκις, Η Παξινου, ο Θεωδωράκης, ο Παπαθανασίου...και όσοι τόλμησαν να μοιραστουν με τον πλανητη λίγο απο το θαύμα του τι σημαινει να κυλαει ελληνικο αίμα...

Μαγεια ειναι να είσαι Ελληνας...που δεν ελληνοξεχνα...

Y.Γ: Η επιλογη του κομματιου εγινε με ελληνικά κριτήρια...η Τελευταία Ελληνίδα Θεα η πραγματικη μόνη Diva...τραγουδα τον απολυτο κομμάτι της οπερας ...Casta Diva...για την Ελλάδα...







Σκέψεις ολίγον ακατάλληπτες...

Είμαι στο σπίτι για 3η συνεχόμενη ημέρα...
Κρυωμένος, αποκομμένος απο τις καθημερινές δραστηριότητες και με ένα αίσθημα νοσταλγίας.
Το τζάκι -ασφαλως και το έχω ανάψει- καίει συνεχώς. Το ρόφημά μου αχνίζει, και οι σκέψεις μου με τριγυρίζουν...Η έναρξη του χειμώνα με βρίσκει κρυωμένο, νωχελικό και το κυριότερο με αρκετή εμπνευση. Δεν είναι κακός ο συνδυασμός...αρκεί να ξέρεις πως να τον εκμεταλλευτείς!

Εγραψα αρκετά, σκεφτηκα περισσότερο...τώρα περιμένω να περάσω στη δράση. Ειναι ωραίες οι σκέψεις αλλα δεν αξίζουν τίποτα αν δεν γίνουν πραγματικότητα. Τουλάχιστον αν δεν προσπαθήσεις να τις περάσεις απο τον πνευματικό στον υλικό κόσμο...

Ακούω πάρα πολλούς φίλους να αναρωτιούνται...γιατί δεν ζουν όσα ονειρεύονται, γιατί ενώ θέλουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν δεν μπορούν να βρουν τον κατάλληλο άνθρωπο, γιατί τα ονειρά τους παραμένουν όνειρα. Είναι ο φόβος...και η αποθάρρυνση...

Είναι πολλοί-ίσως κι εσύ που διαβάζεις να είσαι ένας απο τους αυτούς- που φοβούνται να διεκδικήσουν την ευτυχία, τις ευκαιρίες που τους περιμένουν, την ίδια τη ζωή. Δυστυχώς η ευτυχώς όμως οι καλές στιγμές δεν είναι πρόγραμμα στην τηλεόραση. Δεν δίνεις ραντεβού κάθε Δευτέρα στις 9. Δεν έχουν διάρκεια 45 λεπτών. Δεν μπορείς να διακόψεις για διαφημίσεις. Τέλος δεν φτάνει να κάτσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο για να τις απολαύσεις. Οι καλές στιγμές είναι σαν τις πυγολαμπίδες. Δεν μπορείς να τις πιάσεις ...μπορείς να τις προσελκύσεις....και αυτό είναι το δυσκολότερο...να γίνεις εσύ το φως!

Η φωτιά συνεχίζει να καίει...σε λίγο θα προσθέσω ένα ακόμη κούτσουρο. Την θέλω πάντα δυνατή...
Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις.....
Τόσα ερωτηματικά περιμένουν απάντηση. Τόσες απαντήσεις γυρεύουν τις ερωτήσεις τους....

Είναι ωραίο να σκέφτεσαι...
Αλλά ωραιότερο να ζεις...

Κοντά στο τζάκι...

Η δύναμη της φωτιάς πάντα με γοητευε...
Μπορώ να παρακολουθω για ώρες τις φλόγες να γλύφουν τα κούτσουρα που είναι έτοιμα να παραδοθουν στην πύρινη ερωμένη τους....
Να γίνονται στάχτη...
Όπως και οι ψυχές που καίγονται απο την πυρκαγια του έρωτα...
Η φωτια είναι ζωή για μένα...
Η αιώνια ερωμένη!
Είναι η θαλπωρη που δημιουργεί η θέρμη της
που μοιάζει με την αγκαλιά της μάνας...

Επίσης λατρεύω να ακούω το τραγούδι του ξύλου καθώς οδηγείται στην ανυπαρξία...
Σαν να παίρνει το νεκρο ξερο κούτσουρο ζωή για λίγο και μετά να τιμωρείται για αυτο...
Η εστία είναι το αγαπημένο μου μέρος....
Εκεί που θα διαβάσω, εκεί που θα ονειροπολήσω, εκεί που θα κάψω την λύπη μου..
Θα πάρω την αγαπημένη μου κουβέρτα, τα αγαπημένα μου γλυκά, το αγαπημένο μου τσάι και θα γεμίσω ιδέες, στόχους και όνειρα...!
Η φωτιά είναι το βασικό στοιχείο ακόμα και στα παραμύθια...τα περισσότερα περιέχουν ένα τζάκι...
Σε κάποια παίζει και πρωταγωνιστικό ρόλο..
ίσως για αυτό αγαπάμε τόσο αυτο το μέρος του σπιτιου..
Κουβαλάει κάτι...
Απόκοσμο...