ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Ο Απολογισμός ενος Μάγου.



Η ζωή είναι ένας ατέρμονος κύκλος.
Επαναλαμβανομενος.
Πάντα ίδιος.
Πάντα διαφορετικός.
Οπως οι χρονιές που φεύγουν.
Όπως οι χρονιές που έρχονται.

Αποψε έχω μια διάθεση απολογισμού.
Απόψε νιώθω πως θέλω να μίλησω για όλα και να δώσω θέση στο τίποτα.
Είναι από τις μαγικές εκείνες βραδυές που βλέπω τον ουρανό να με κοιτά και να με αφουγκράζεται.
Είναι απο τις βραδυές που τα χέρια μου πηγαίνουν μόνα τους στο πληκτρολόγιο...
Εχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο εμένα να εκφραστούν.
Να μιλήσουν για όσα ήρθαν και όσα θα'ρθουν.
Οσα ονειρα γιναν στιγμές
Οσες στιγμές γιναν αναμνήσεις.
Οσες αναμνήσεις γίναν μάθηματα.

Το μεγαλύτερο μάθημα που αφησε το 2010 ήταν πως οτι κι αν γινεται εγώ οφείλω να προχωράω.
Με τον ίδιο ρυθμό, Με το ιδιο χαμόγελο, Με την ίδια ψυχή.
Γιατί σε αυτό το δρομο που ονομάζουμε ζωή βασικός όρος ειναι να περπατάς. Ευθεία και όχι κυκλικά.
Αν θέλεις να μείνεις κάπου προχωρα οσο πιο γρήγορα μπορείς.
αν θελεις να διατηρησεις κάποιον ή κάτι στη ζωή σου εξελλιξου,τρέξε γρήγορα.
Τα βηματα σου μόνο μακρυά δεν θα σε οδηγήσουν. Τα βήματα σου μόνο κακό δεν θα σου κάνουν.
Μη μένεις λοιπόν κολλημένος σε ιδέες και στερεοτυπα. Σε εγωισμούς και ετικέτες.
Μην αναλώνεσαι σε επισκέπτες.

Εκανα πολλά βήματα λοιπόν το 10. Πέρασα απο πολλά και έφτασα αρκετα πιο μακρυα. Πάντα σε σχέση με τους δικούς προορισμούς. Με τα δικά μου ταξίδια.
Αλλαξε το μυαλό μου. Αλλαξε το κορμί μου. Αλλαξε η ζωή μου.
Κι αλλάζει και κι αλλαζει κι αλλάζει...
Κάθε μέρα, Κάθε ώρα, Κάθε λεπτό.
Νιώθω κάθε κύτταρο ευτυχισμένο.
Γιατί έχω εμένα και με έχω καλά.
Απαλλαγμένο απο πολλά και έτοιμο για περισσότερα.

Δεν χορταίνω να γνωρίζω νέους φίλους.
Δεν σταματώ να λαχταρώ να ανακαλύπτω καινούργια ξωτικά.
Χάνομαι σε ένα κοσμο απο χαμογελα και βλέπω πως το φως έρχεται με συναντά περισσότερο απο το σκοτάδι.
Βλέπω νέα χέρια να μου απλώνουν για βοήθεια και χάδι και καινούργια μάτια να μοιράζονται το δάκρυ μου.
Αισθάνομαι νέες καρδιές να με αφήνουν να ακούσω το παλμό τους.
Νέοι φίλοι, Νέοι Ανθρωποι, Νέα Κεφάλαια.
Δεν ήρθαν να καλύψουν θέσεις κενές. Ηρθαν και δημιούργησαν τις δικές τους.
 Γέλια, Εξομολογήσεις, Χαρές, Αποτυχίες, Νεύρα....όλα μαζί. Ολα ζωη...
Και έγινε μια αφετηρία μαζί τους. Κι ενα νέο ταξίδι ξεκίνησε....

Νιωθω δυνατός και έτοιμος να αποχαιρετήσω το 2010.
Να το ευχαριστήσω για τα δώρα που μου έφερε.
Για τους ανθρώπους που μου σύστησε.
Για τους σπόρους που με βοήθησε να φυτέψω.
Μα περισσότερο που μου θύμησε ποιος είμαι.
Μα περισσότερο που με έκανε ξανα αυτό που είμαι.

Σας ευχαριστώ κι εσάς. Πολύ.
Που είστε εδώ. Που με ανέχεστε. Που πιστεύετε στα ξόρκια μου.
Σας ευχαριστώ γιατί είστε ο φίλος δίχως πρόσωπο. Ο φίλος γεμάτος καρδιά. Ο φίλος γεμάτος αυτιά.

Τιποτα δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν είχα καταλάβει οτι είμαι κι εγώ ένας "Μερλιν"
Τιποτα δεν θα ήταν το ίδιο αν η πύλη των ιδεών μου δεν με έφερνε κοντά σας.
Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα

Το καλύτερο πράγμα με τη ζωή είναι οτι σου φέρεται οπως ακριβώς της φέρεσαι...

Καλή μας Χρονιά.

Τα Δισύλλαβα...

Καρδιά…
Λέξη μικρή, δισύλλαβη
Χωρητικότητα μεγάλη


Μυαλό…
Λέξη μικρή, δισύλλαβη
Μονοπάτια χαράζει χωρίς προορισμό

Πόνος…
Λέξη μικρή, δισύλλαβη
Δάσκαλος, λυτρωτής και θεός ταυτόχρονα

Χαρά…
Λέξη μικρή, δισύλλαβη
Λευκό φως που διώχνει του πόνου το σκοτάδι

Ψυχή…
Λέξη μικρή, δισύλλαβη
Η αρχή, το τέλος, η μουσική, τα χρώματα όλα εκεί..

Εγώ…
Λέξη μικρή, δισύλλαβη
Ζω, αγαπώ, αναπνέω, υπάρχω, σφάλλω , δίνω, παίρνω…


Εσύ..
Λέξη σημαντική, δισύλλαβη
Παράδεισος, αλήθεια , δάκρυ, ονείρου άκρη…



Ελπίζω να με κατάλαβες…
Ελπίζω να τις κατάλαβες…
Είναι απλές…
Όλες λέξεις μικρές, δισύλλαβες

My Sweet Xmas Bedroom!

Η Σημερινή Κυριακή ηταν αφιέρωμενη σε μένα!
Εχω αρρωστήσει και δεν βρήκα καλύτερο τρόπο απο το τελειοποιήσω το δωματιο μου!!
Πάντα μαζί με τη Μητέρα μου!!! <3 <3

Αγαπημένα ξωτικά....Τhis is Merlin's Laboratory!



Καλά μας Χριστούγεννα!!!!!!!!

Are You Ready For Cupcakes???

Ειναι γλυκά.
Είναι μικρά.
Ειναι χορταστικά.
Ειναι μαγικααααααααααα!

Ετοιμάζω τα αλευρια, τις ζάχαρες και το φουρνο μου...
και ρίχνομαι στη κουζίνα!!!

Θα τα φτιάξω όλα!!!

Μα ΟΛΑ!


Frosty the Snowman Μαζί με την Snowoman


Kάποιος κόλλησε στην καμινάδα!!!





Δεν ειναι χαριτωζαχαρωμένα ;;

 

Hark the Herald Angels Sing...<3


Oh Xmas Tree...!



Λιωνωωωωωωωωωωω καθώς λιώνει!




Μα δεν ειναι κρίμα να φαγωθεί;;;;;


Mistletoe's Inspiration! 


Bestest Present Ever!



Abstract but...amazing!!


Δεν ειναι καταπληκτικα;;;;

Τα Θέλω μου!


Θέλω τα κουλουράκια της φωτογραφίας!!!
Θέλω να απολαύσω αυτήν τη τελευταία εβδομάδα γυρισμάτων.
Θέλω να τελειώνω με το πρόβλημα της ξηροδερμίας.
Θέλω να μην υπάρχουν καυγάδες.
Θέλω να χάσω ακομα 4-5 κιλάκια.
Θέλω να ξετινάξω 3 προφιτερολ με σοκολάτα γάλακτος απο το Marell (Το ξερω δεν συνάδει με το παραπάνω θέλω...αλλα εγώ το θέλω!)
Θέλω να βάψω τον τοίχο του υπνοδωματίου μου.
Θέλω να γραψω 2 cd με Χριστουγεννιάτικα!
Θέλω να πάω να δω καινούργια διακοσμητικά!
Θέλω να φτιάξω σοκολατάκια με καραμελα και αμύγδαλα.
Θέλω να πάω κάπου και να έχει ένα τζάκι, πολυ χιόνι και σιωπή!
Θέλω να διαβάσω 2 βιβλία που έχω πάρει απο τον Οκτώβριο κι ακομα δεν εχω αξιωθεί να τα ανοίξω!
Θέλω διακοπές.
Θέλω να ασχοληθώ περισσότερο με το HarryWorld.
Θέλω να την μπατσίσω.
Θέλω να αγοράσω 2 παντελόνια.
Θέλω να στολίσω στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Θέλω να παίξω με play-do!
Θέλω καινούργια τσάγια με γεύσεις και αρώματα.
Θέλω να γνωριστούμε καλύτερα.
Θέλω η εκπομπή στο ραδιοφωνο να σπάσει κάθε ρεκόρ.
Θέλω να βρεθώ με όσους παραμέλησα όλο αυτόν τον καιρό!

Ναι όλα αυτά τα θέλω! Κι αλλα πολλά!

Η Συνέντευξη της Πέγκυς Ζήνα στον More Radio



Aπολαύστε την!!!











O Merlin υποδέχεται την Πεγκυ Ζήνα!









«Ευαίσθητη ή λογική»… δια στόματος της Πέγκυς Ζήνα την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου στις 20.00. Η Μαρκέλλα Σαράιχα και ο Δημήτρης Μεργούπης φιλοξενούν την αγαπημένη ερμηνεύτρια στο στούντιο του «More Radio» σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη με τις νέες αλλά και τις παλιές της επιτυχίες. 

Με 11 προσωπικούς δίσκους στο ενεργητικό της και με πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων και το βραβείο της καλύτερης τραγουδίστριας της χρονιάς στα βραβεία Αρίων θα μιλήσει για το νέο της CD αλλά και για την συνεργασία της με τον Δημήτρη Μητροπάνο για δεύτερη συνεχή χρονιά. Η Πέγκυ Ζήνα συμπληρώνει με επιτυχία μία δεκαετία στο χώρο του λαικού τραγουδιού και εκτός από την αγάπη των θαυμαστών της, απολαμβάνει και την αναγνώριση από τους συνεργάτες της. Νότης Σφακιανάκης, Πασχάλης Τερζής, Στέλιος Ρόκκος, Αντώνης Ρέμος, Σάκης Ρουβάς, Νίκος Κουρκούλης και Γιάννης Πλούταρχος είναι μόνο μερικές από τις πετυχημένες συνεργασίες της δημοφιλούς ερμηνεύτριας. Το νέο της άλμπουμ με τίτλο «Ευαίσθητη ή λογική» σε στίχους Ελεάννας Βραχάλη και μουσική Γιάννη Χριστοδουλόπουλου ήδη κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία.

Μη χάσετε την Πέμπτη στις 2 Δεκεμβρίου στις 20.00 την δίωρη συνέντευξη της Πέγκυς Ζήνα στη Μαρκέλλα Σαράιχα και στο Δημήτρη Μεργούπη.


Ξωτικά σας περιμένω!!!!


Το Ραντεβού

Τι είναι αυτό που ζητάς όταν το πρωί τα μάτια σου ανοίγεις;
Τι είναι αυτό που θέλησες πιότερο απο όλα όσα ονειρεύτηκες τις στιγμές που ένιωσες πως υπάρχεις;
Τι είναι αυτό που θα έφερνε στα χείλη σου το χαμόγελο που άφησες στο λουνα παρκ όταν ήσουν 12;

Συνηθίζω να μιλάω για όνειρα. Συνηθίζω να μιλάω για σκέψεις.
Ίσως γιατί θεωρώ πως είναι το μοναδικό καύσιμο στο όχημα της ζωής προς το δρόμο της ευτυχίας.
Ίσως γιατί πιστεύω πως ότι καλείς σου έρχεται.

Το που δεν είναι ποτέ γνωστό. Το πως πιο άγνωστο ακόμα. Το πότε απλά ανεξήγητο.
Γιατί έτσι η δύναμη που έπλασε τα πάντα επέλεξε.
Γιατί και η φύση πριν μιλήσει ποτέ δεν προειδοποιεί. 

Μπορεί να σε βρει όταν θα είσαι στη δουλειά κάποιο Σάββατο.
Μπορεί να σε βρει μια μέρα που δεν ήθελες να βγεις απο το σπίτι.
Μπορεί να σε βρει την ώρα που αποφάσισες να φύγεις.

Θα έχεις όμως όταν περάσει απο μπροστά σου τα μάτια ανοιχτά;
Θα έχεις χώρο στην καρδιά;
Θα είσαι έτοιμος να αρπάξεις απο τα μαλλιά την ευκαιρία ;

Γιατί εσύ περίμενες αλλού. Περιμενες άλλο και δεν το περίμενες τώρα.
Και κοιτάζεις το ρολόι και λες πως η ευτυχία αργεί.
Και η ευτυχία είναι μπροστά σου. Κι εσύ κοιτάς ακόμα το ρολόι.

Κοιτάμε εκεί που πάμε;
Η μήπως πρώτα πάμε και μετά κοιτάμε;
Κι αν δεν κοιτάμε τότε προς τα που πάμε;



Μην περιμένεις να κλείσεις ραντεβού με την ζωή. Θα σε στήσει.

Μια κλασσική Δευτέρα!

Είναι Δευτέρα.
Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα.
Με τη συννεφιά της.
Με την κίνηση της.

Είναι Δευτέρα κι ομως δεν με νοιάζει.
Δεν με νοιάζουν οι 4 μέρες μέχρι το Σαββατοκύριακο.
Τις περιμένω με χαρά και ανυπομονησία!
Γιατί θα περάσω καλά!
Γιατί θα μου φέρουν κι άλλες εκπλήξεις!

Είναι Δευτέρα.
Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα.
Με την άγαρμπη ομορφιά της.
Με την επιμελώς κρυμμένη βαρεμάρα της.

Είναι Δευτέρα και δεν νιώθω λύπη.
Και περιμένω με την ιδια τη χαρά και την Τρίτη.
Και την Τετάρτη Και την Πέμπτη...και όλες τις μέρες.
Γιατί η κάθε μια θα μου χαρίσει και κάτι καινούργιο.
Γιατί η κάθε μία θα μου αφήσει και κάτι παλιό.

Έχω πολλή δουλειά γιατί αποφάσισα να έχω τις τελειότερες αναμνήσεις που είχε ποτέ ανθρώπινο πλάσμα! Ναι ναι καλά ακούσατε!
Και ξέρετε πως φτιάχνεις αναμνήσεις;;;
ΖΕΙΣ! ΔΡΑΣ! ΑΓΑΠΑΣ! ΠΕΡΠΑΤΑΣ!



Απολαύστε το παρόν, Ονειρευτείτε το Μέλλον, Χαιρετίστε το Παρελθόν!
Γιατί είναι Δευτέρα...
Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα!



Just a Τext Spell...

Δεν χάθηκα...

Είμαι εκεί έξω και μαζεύω χρώματα...

Δεν χάθηκα....

Είμαι εκεί και μυρίζω αρώματα...

Δεν χάθηκα...

Είμαι εκει έξω και δοκιμάζω γεύσεις...

Γεύσεις που θα τις κάνω λέξεις...

Χρώματα που θα γίνουν κείμενα..

Αρώματα που θα ευωδιάσουν σκέψεις!


Δεν χάθηκα αλήθεια...

Είναι τα Χριστούγεννα που με μάγεψαν...

Τα ξωτικά που τώρα πλήθυναν...

Είναι η παρέα που'χω και με πηγαίνει αλλού.

Δεν χάθηκα σας λέω...

Απλά κάνω ταξίδια σε κόσμους μαγικούς.

Να αποκτήσω άμυνες για τους κόσμους τους αληθινούς.

Είναι που η αγάπη ξεχειλίζει...

και θέλει χρόνο το κορμι για να γεμίζει...

Δεν χάθηκα....


Εδώ είμαι...

Απλά το ραβδί μου δεν κάνει συχνά ξόρκια κειμένου...

Κάνει ξόρκια όμως...

Όμορφα, καινούργια , χριστουγεννιάτικα...

Γιατί όπως έλεγε κι ένας συνάδελφος...Η ευτυχία μπορεί να βρεθεί ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς...




Αρκεί κάποιος να θυμηθεί να ανοίξει το φως!!!

Έλλη Λαμπέτη: Το Αερικό

Άργησα να την εκτιμήσω...
Θέλεις γιατί είχε κάτι σνομπ στο ύφος που σαν παιδί με απωθούσε...; Μάλλον!

Έζησε έντονα, Δοξάστηκε έντονα, Πόνεσε ακόμα πιο έντονα.
Δεν ήταν αγία. Ποιος απο μας είναι άλλωστε;
Καιγόταν απο την ίδια της την φωτιά.
Καιγόταν. Συνέχεια καιγόταν...

Με φωνή χαρακτηριστική. Λυγμό ιδιαίτερο.
Κόμπους στο λαιμό. Κόμπους και στην καρδιά της.

Μέσα στο yt υπάρχουν κάποια ανεκτίμητα κλιπάκια απο παραστάσεις της.
Αναζητήστε την.
Το αξίζει.

Ένα άλλο ξωτικό των Χριστουγέννων...

Πρόσφατα συναντήθηκα μετά απο 7 (!) χρόνια με ένα παλιό συμφοιτητή μου όπου τυχαία με ξαναβρήκε στο fb!
Είναι περίεργο πως κάνει κύκλους η ζωή!
Κι ακόμα πιο περίεργο τους δεσμούς που δημιουργεί στα ξαφνικά!

Ο Κώστας κι εγώ λοιπόν ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις πέρα από μια αμοιβαία συμπάθεια. Δεν είχε τύχει ποτέ να μιλήσουμε ιδιαίτερα...Μετά απλά χαθήκαμε!

Και το φερε η τύχη να βρεθούμε ξανα! Και όσα δεν είπαμε τότε...να τα πούμε τώρα!
Ο Κώστας λοιπόν είναι επίσης ένα θεότρελο χριστουγεννιάτικο ξωτικό!
Νιώθει την ίδια τρέλα με μένα, το ίδιο πάθος και το ίδιο γλυκό συναίσθημα του παραμυθιού αντικρίζοντας ενα χριστουγεννιάτικο έλατο.
Νιώθει ακόμα παιδί και δεν έχει πρόβλημα να το δείξει! Ταξιδεύει ακόμα στους  τόπους της φαντασίας του και φροντίζει με συνέπεια το κομμάτι που τον συνδέει με την αθωότητα του ιδεατού.
Εδώ και 13 χρόνια λοιπόν...Το σπίτι του είναι σημείο αναφοράς στη Κρήτη! Το σπίτι του Αη Βασίλη...!
Γιατί;
Το παρακάτω ρεπορτάζ θα σας πείσει! ;)





Αν μετά απο αυτό μου πείτε οτι δεν πιστεύετε στα μαγικά πλάσματα...Θα σας φτύσω κατάμουτρα και θα ανάψω τσιγάρο (σημειωτέον δεν καπνίζω!)

Τέτοιου άνθρωποι είναι συχνά δίπλα μας...και αξίζει να τους ψάξουμε! 
Καιρός να ρίξουμε λίγη χρυσόσκονη στη μίζερη μας ζωή...
Δεν θέλει χρήματα...θέλει ψυχής ψήγματα!

Μy Xmas Paradise Vol 1

Mια φωτογραφία = 1.000 λέξεις!

Ετσι καλύτερα να σας δείξω κάποιες γωνιές του δικού μου χριστουγεννιάτικου παλατιού!
Εκεί που ονειρεύομαι, εκεί που ζω...εκεί που αφήνονται οι σκέψεις μου ελεύθερες...

Οπως σας είπα ο φετινός στολισμός είναι επηρεασμένος απο την ταινία "Νάρνια"...

Aπολαύστε κάτι απο τον κόσμο μου! :)))







 ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΛΙΣΜΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ.....!

Νιώστε τη Μαγεία των Χριστουγέννων να σας περιβάλλει ξωτικά...
Είναι ισχυρό αντίδοτο...στα ξόρκια μιζέριας που εξαπολύουν οι απανταχού κυβερνήσεις...

Keep on Xmas Dreaming!


YΓ: Τα σχόλια έχουν μεταφερθεί δίπλα απο τον τίτλο της κάθε ανάρτησης (Ναι, Ναι αυτό το μικρούλι συννεφάκι είναι η φόρμα σχολίων! :)) )

Απέναντι απο το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο...

Στόλισα!!!!
Ναι, ναι....Στη Γιορτή μου! Όπως κάθε χρόνο!
Φέτος όλη η διακόσμηση του σπιτιού είναι επηρεασμένη απο την ταινία "Ναρνια"
Ξύλο, κρύσταλλο, Ice-chic εικόνες, γούνα κτλ κτλ κλτ!

Το τζάκι ανάβει μόνιμα...
Το τσάι πάντα μέσα στην κούπα
και καλή παρέα.
Τι άλλο χρειάζεται;;;

Α...και φαγητό! 
Σπιτικό φαγητό και λευκό κρασάκι!
Μου έλειψαν αυτές οι στιγμές τόσο πολύ!

Νιώθω ότι ζω μια εντελώς καινούργια φάση στη ζωή μου.
Όλα αλλάζουν...
Αποδομούνται και Ανοικοδομούνται σχεδόν ταυτόχρονα..
Και μου αρέσει!

Νέα συναισθήματα, Νέες φιλίες, Νέες Εμπειρίες...
Κρατώ τους καλύτερους απο τα παλιά και συνεχίζω...
Και νιώθω το κράμα που δημιουργείται να είναι απλά...ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!

Νέος όμως νιώθω κι εγώ...
10 κιλά ήδη λείπουν από το κορμί μου!

Δεν φτάνει το μυαλό να είναι σε εγρήγορση, Δεν φτάνει να περιποίεισαι τον φανταστικό σου κόσμο...
Απλά δεν φτάνει!
Γιατί το σώμα μας είναι το όχημα που διασχίζουμε την πραγματικότητα.
Πρέπει να κάνουμε συχνά service για να μην καεί η φλάντζα.

Σημείωση: Μεγαλύτερη Ηδονή απο το χωράς ξανά στα παλιά σου jean ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Και ο στολισμός συνεχίζεται...
Ιεροτελεστία...μέχρι να μπει και η τελευταία κούπα στη θέση της!
Τα εξωτερικά λαμπάκια, Το δέντρο στην κρεβατοκάμαρα μου...
Απολαμβάνω τη κάθε στιγμή....

Xmas Time λοιπόν...!


Γιατί όλα αλλάζουν...
Αρκεί να θυμάσαι πως το θέλεις!









Wish Me Luck..

Από παιδί πίστευα στη μαγεία των ξωτικών...
Σας το έχω αποδείξει...

Σήμερα Σας χρειάζομαι!! Ψιθυρίστε όλοι ενα ξόρκι εύνοιας...
Φτάνει ένα ¨Ολα θα πάνε καλά¨

Εμπιστεύομαι τη μαγεία σας...
Με έχει βοηθήσει τοοοσες φορές...

Wish Me Luck...
Το χρειάζομαι!



Για να έρθουν τα καλύτερα...;)

Είσαι εσύ ο άνθρωπος μου...

Πόσος σπαραγμός και ευαισθησία χωρά σε ένα κομμάτι;
Τα δάκρυα δεν μπορούν να συγκρατηθούν και ξεχύνονται στο πρόσωπο μου...

Αγάπη, Πόνος, Καρδιά, Ονείρεμα, Καταστροφή, Δυστυχία, Ευτυχία....

Πονάω κι εγώ μαζί ...
Χτυπάει και τα δικά μου τα κομμάτια
Τα διαλύει και τα ενώνει ξανά...
Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου


Στίχοι: Μ. Μαργαρίτης
Μουσική: Σπύρος Περιστέρης
Πρώτη εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη


Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
το μεράκι το κρυφό
αν σε χάσω θα πεθάνω
απ`τον κόσμο θα χαθώ.


Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
της καρδιάς μου η χαρά
αν μ`αφήσεις πίστεψέ με
θα με πνίξει η συμφορά.


Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
η καρδιά που αγαπώ
το καντήλι της ζωής μου
που αν σβήσει θα σβηστώ.


Μια φορά και ένα καιρό..

Μια φορά και ένα καιρό ήμουν
πρίγκηπας σε κόσμο μακρινό
Μια φορά και ένα καιρό
Πήγα να αλλάξω ουρανό
Όμως ο δράκος ξύπνησε και έκαψε τα πάντα
Κατέστρεψε οτι έχτιζα και τα βαψε όλα  μαύρα.
 
Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Κόλαση το Σήμερα, Παράδεισος το Χθές.
Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Η Μαγεία  χάθηκε στο "φταίω" και στο "φταις".

Μια φορά και ένα καιρό
Καθόμουν σε θρόνο απο χρυσό
Μια φορά και ένα καιρό
Tα μάτια έλεγαν μονάχα το σωστό
Όμως ο δράκος ξύπνησε και έκαψε τα πάντα
Και η μουσική σταμάτησε απο της καρδιάς την μπάντα.


Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Κόλαση το Σήμερα, Παράδεισος το Χθές.
Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Η Μαγεία  χάθηκε στο "φταίω" και στο "φταις".

Μια Σφυρίχτρα ρε παιδιά!!!!

Υποτίθεται ότι είστε μαζί.
Υποτίθεται ότι αγαπιέστε. 
Υποτίθεται ότι μιλάτε μεταξύ σας.

Μα κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τελικά αυτά που άκουγες τις ώρες της αγκαλιάς δεν ήταν αυτό που πίστευες.
Έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως αυτά που διάβαζες μέχρι τελευταία στα μηνύματα της καλημέρας και της καληνύχτας ήταν μάλλον κειμενάκια του ημερολογίου και όχι λόγια καρδιάς.
Έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η φάση ήταν στημένη.

Δεν πειράζει ωστόσο. 
Ούτε για τη στημένη φάση.
Ούτε για τη έλλειψη της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ούτε για το φιάσκο.
Ούτε για τον ανέντιμο τρόπο.
Αυτή τη φορά δε με πειράζει. Δε νιώθω θυμό.
Ξενέρωσα. 

Δε μου κάνει καρδιά να στενοχωρηθώ.
Δε μου βγαίνει καν δάκρυ. 
Ούτε καν θέλω να πάρω τηλέφωνο!
(Χριστέ μου, πως έγινα έτσι;;; Δε με αναγνωρίζω!)
Αν δεν είχα και τα γνώριμα πονάκια χωρισμού στο στομάχι  τότε θα πήγαινα ντουγρού για ψυχανάλυση. 

Γιατί θέλω κάτι καλύτερο, κάτι πιο αληθινό, κάτι πιο μαγικό.
Θέλω κάτι ΠΙΟ από αυτό που αφήνω πίσω μου.

Σε αγαπάω.-
Αλλά προτεραιότητα μου είναι να με αγαπάω περισσότερο.--

Κι όπως πολύ σοφά λέει και ο σιχαμένος Πάνος Κιάμος...
Σφύριξα κι έληξες.


ΥΓ.: Χωρισμός χωρίς μπουζούκι δεν είναι χωρισμός. 






Το Ραδιοφωνικό Ραντεβού Μας



Απο σήμερα και κάθε Τετάρτη θα δίνουμε το ραντεβού μας 18.00-20.00 στον www.moreradio.gr

Πάντα με τη Μαρκέλλα παρεούλα θα προσπαθήσουμε να κάψουμε ότι εγκεφαλικό κύτταρο σας είχε περισσέψει!!!!

Σας περιμένουμε!!! Ελάτε ξωτικούλια!!!!

Συνέχεια στη Συνέχεια




Περίεργο πράγμα η ζωή.
Ανεξήγητη, Γοητευτική, Αλλοπρόσαλλη, Μοναδική.
Μα πάνω απ'όλα περίεργη.

Εκεί που βλέπεις τον τοίχο του αδιέξοδου να έρχεται με φόρα καταπάνω σου,
Ξαφνικά, σου δίνει επιλογή.
Σου ψιθυρίζει στο αυτί ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Περίεργο πράγμα η ζωή.
Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει στην επόμενη στροφή. 
Τι θα σου στείλει; Πως θα το στείλει; Γιατί θα το στείλει;

Και η αναμονή παρατείνεται. 
Είτε εσύ πονάς, είτε χαίρεσαι, είτε αδιαφορείς.
Το χρονόμετρο το κρατά πάντα άλλος.

Περιμένεις, Περιμένεις, Περιμένεις..
και σε νεκρό χρόνο γίνεται το μαγικό,
εκείνο ακριβώς το χρόνο έρχεται η αλλαγή.

Ανοίγει η πόρτα στο καινούργιο και συνειδητοποιείς ότι το ταξίδι συνεχίζεται.
Ανοίγει η πόρτα και βλέπεις έναν καινούργιο ήλιο να λάμπει.
Ανοίγει η πόρτα και επιτέλους αναπνέεις ξανά.

Μη θεωρήσεις ποτέ ότι οι θύρες σφράγισαν.
Γιατί η κάθε πόρτα που έκλεισε, η κάθε διαδρομή που τερμάτισε αφήνει πάντα χώρο σε μια καινούργια.
Συνέχισε να περπατάς, Συνέχισε να ζεις, Συνέχισε να συνεχίζεις.

Αυτό ίσως μας οδηγεί και στη τελική πόρτα.
Αυτό μας δείχνει που κατοικεί η ευτυχία.
Ίσως για αυτό το ρήμα συνεχίζω εχει μέσα το....Ζω.


Αντίο σε μια πραγματική ΚΥΡΙΑ!


Έφυγε από αυτή τη διάσταση μία από της τελευταίες σημαντικές λαϊκές τραγουδίστριες.
Βασιλικό το όνομα της αντάξιο του ταλέντου της.
Μια φωνή σωστή, σταθερή, λαϊκή και αναλλοίωτη στο χρόνο.

Η Δούκισσα αποτελούσε για μένα σύμβολο.
Η φωνή της κουβαλούσε κάτι από τα περασμένα γλέντια της οικογένειας μου. Τότε που όλοι οι αγαπημένοι ήταν εδώ.
Η φωνή της κουβαλάει κάτι από τις Κυριακές που μαζευόμασταν όλοι η οικογένεια στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς.
Μου θυμίζει τη δική μου αθωότητα.
Τα μεσημέρια της Α δημοτικού και το φαγητό που υπήρχε στο τραπέζι.

Θυμάμαι σαν τώρα το πρώτο τραγούδι που μου ψιθύριζε η γιαγιά μου στα 2 μου όταν με έπαιζε..."Το Μωρό"..

Η Γιαγιά μου με τη Δούκισσα μέσα στο μυαλό μου ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες. Λόγω στυλ, Λόγω της αγάπης που έτρεφε η Γιαγιά μου στη φωνή της.

Αυτό που διαφοροποιούσε τη Δούκισσα από τις περισσότερες λαϊκές τραγουδίστριες ήταν η αξιοπρέπεια και το αγνό της φωνής της.
Δεν υπήρχε λαγνεία στην ερμηνεία της. Αγνότητα και αξιοπρέπεια μιας ψυχής που από τα μάτια φαινόταν το πόσο καθαρή ήταν.
Είχε μια μαγκιά γυναικεία. Καθαρά θηλυκή και καθόλου πρόστυχη. Τα έλεγε "Ατάκα κ Επιτόπου"

Είμαι πολύ παιδί της φαμίλιας.
Παιδί των αναμνήσεων.
Παιδί των οικογενειακών γλεντιών.
Παιδί των παραδόσεων.
Παιδί γενικώς.

Η Δούκισσα και ο θάνατος της πραγματικά με έκαναν να βουρκώσω.
Ίσως γιατί ένιωσα πως χάθηκε ένας κομμάτι των αναμνήσεων μου.
Ίσως γιατί η Δούκισσα ήταν μία απο τις φωνές της παιδικής μου ψυχής.
Κάτι σαν δικός μου άνθρωπος.
Κάτι ολότελα δικό μου.

Αντίο σας...Αρχόντισσα.

Το Θηρίο της Αχαριστίας



Ορισμένες φορές...
η αγανάκτηση πνίγει το λαιμό μου.
οι αδένες μου πρήζονται και νιώθω έναν αφόρητο πόνο.

Κάθε φορά που μου επιτίθεται το θηρίο της Αχαριστίας...
Κάθε φορά που μου δείχνει τα δόντια του
Με χτυπά στα ίδια σημεία.

Μου στερεί την ανάσα.
Με κάνει να νιώθω οτι το αίμα παγώνει στις φλέβες μου.
Κρυώνω...

Ποτέ δεν κατάλαβα πως αντέχει μια καρδιά να αγνοεί όσα έχεις κάνει.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως κοιμάται ήρεμα τα βραδια
Ποτέ, Ποτέ, Ποτέ...

Οταν ξέρει την αλήθεια.
Οταν θυμάται όσα γίναν..
Όταν έζησε όσα έζησες.

Δεν πειράζει...
Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα λύσει το ξόρκι αυτή τη φορά.
Αυτή τη φορά απλά θα χτυπήσω το Θηρίο κατάματα...
Αυτή τη φορά το μόνο όπλο που θα χρησιμοποιήσω είναι το Ξίφος της Αδιαφορίας.
Δεν πειράζει...

Η ψυχή που μόνη της γεννά
δεν έχει ανάγκη...
Προχωρά.

The Answer is...YES!

Λατρεμένα, Μαγεμένα Ξωτικά,

Σας ευχαριστώ για όλες τις σκέψεις αγάπης και στήριξης...Το Μαγικό Μας ΠΕΤΥΧΕ...Και η θέση είναι στα χέρια μου!

 Τα καταφέραμε!

Υπάρχουν ορισμένες φορές συγκυρίες & γεγονότα που σε κάνουν να πιστεύεις τελικά οτι το σύμπαν είναι μια έλλογη μηχανή που ξέρει τι κάνει και πότε το κάνει...Κάποτε παρατηρούσα την πρόκληση...Τώρα ήρθε η ώρα να την αντιμετωπίσω! Ολα ξεκινούν...Απο την Αρχή ;)

Σε ένα Σπίτι απο την Αρχή,

Σε ένα διαφορετικό Σπίτι απο την Αρχή! 


Συντονιστείτε στον Alpha τον Γενάρη...


Σας ευχαριστώ για όλα!

Μerlin needs Help!

Αγαπημένα μου ξωτικά,

Η Σημερινή ημέρα είναι πολύ σημαντική για μένα,

ένα μεγάλο ραντεβού που περίμενα με βρήκε! Κάντε μια καλή σκέψη και ευχηθείτε να πάει καλά!!

Χρειάζομαι κάτι από τη δύναμη σας!



Εlves Bless Me!

Ένας Χρόνος ElvenKingdom!



Πριν από ένα χρόνο λίγο μετά τα μεσάνυχτα πήρα μια απόφαση...

Να χτίσω το δικό μου σπίτι στην Μπλογκόσφαιρα.

Έτσι...Απλά.

Έγραφα τότε...

"Ήταν πλεον ανάγκη...
Κάτι δικό μου...
Στον κόσμο που δεν υπάρχει ψέμα...που δεν υπάρχει πόνος...
Εκεί...στον κόσμο της φαντασίας...η γέφυρα που με κρατά δυνατό Εδώ...σε αυτόν τον κόσμο.."

Τότε δεν ήξερα που θα πάει. Δεν μπορούσα να φανταστώ αν θα συνεχίσω η αν θα τα παρατήσω.

Κι όμως αυτή η γέφυρα που τότε δημιούργησα φάνηκε σταθερή. Με κράτησε στο κόσμο της φαντασίας και της συγγραφής. Με κράτησε κοντά σας.

43 Αναρτήσεις γεμάτες από Κομμάτια Ψυχής. 
242  Αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους
Περισσότερα απο 1300 σχόλια που με βοήθησαν, με έκαναν να χαμογελάσω, με έκαναν να σκεφτώ.

Όλα Λένε πως είναι ένας κύκλος...

Ετσι και αυτός ο πρώτος κύκλος έκλεισε για το ElvenKingdom. 
Ανοίγει τώρα ένας ακόμα καλύτερος, με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον...
Μέχρι να έρθει ο επόμενος...

Θα ήθελα να μοιραστώ ξανά μαζί σας το αγαπημένο μου κείμενο.

Την Ανάρτηση που Αγαπάω Περισσότερο...
Δεν την ξέρετε οι περισσότεροι γιατί ήταν από τις πρώτες... 
Αξίζει όμως την προσοχή σας...
Γιατί αν ένα απο τα γραπτά μου με αντικατοπτρίζει περισσότερο...
Είναι σίγουρα αυτό...

Αγαπημένα μου Ξωτικά σας Παρουσιάζω τον Cap Cap...



Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μικρό, μικούλικο ποντίκι....χμμμμ οχι δεν θα το ξεκινησω έτσι...δεν θα πω παραμύθι...

Λοιπόν.... ξανά από την αρχή...!
Οι περισσότεροι έχουμε μια φωνή... από την παιδική μας ηλικία...
Μια φωνή που όσο κι περάσουν τα χρόνια δεν παύει να υπάρχει...
Μειώνεται η παρουσία της ... ωστόσο είναι στα χέρια μας αν θα την κρατήσουμε ζωντανή η θα την φιμώσουμε στο πέρασμα των ετών...

Είναι η φωνή που σου λέει πως ακόμα μπορείς να απολαύσεις χωρις ενοχες ενα μαλλί της γριάς μπροστά σε κόσμο...


Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι φυσιολογικό να τρως την ζύμη του κέικ και να πασαλείβεις τα δάχτυλά σου καθώς τα περνάς από τις πλευρές του μπολ...

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι φυσιολογικό να ακούς την βροχή και να γεμίζουν τα μάτια σου από τις ίδιες σταγόνες που ακούγονται στο τζάμι του παραθύρου σου.

Είναι η φωνή που ικανοποιείται όταν τις παραμονές των Χριστουγέννων αντί να χαθείς στον κόσμο...κάθεσαι με το κόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφί σου και φτιάχνεις σοκολατάκια με καβουρδισμένα αμύγδαλα και καραμέλα.

Είναι η φωνή που δεν θα σε παρεξηγήσει αν συνειδητοποιήσεις  μετά από 20 χρόνια πως η λέξη κουρκουμπινια είναι τελικα γελοία!

Ειναι η φωνή που σε συμβουλεύει να κρατάς ζωντανά τα όνειρα που έκανες μικρός τα καλοκαίρια κοιτάζοντας τον ουράνιο θόλο και τις διαμαντένιες τελείες του...

Είναι η φωνή που δεν θα της φανεί περίεργο όταν δει πως πιστεύεις ακόμα στη μαγεία των παραμυθιών, τους φαύνους όπως ο Mr Tumnus, σε ποντίκια που μιλάνε, σε νάνους που κάνουν τον γύρω του κόσμου...

Είναι η φωνή που σου λέει πολλά...και ακόμη περισσότερα...αν την αφήσεις να στα λέει. Γιατί η φωνή που έρχεται από το μέρος της ψυχής μας που φοβόμαστε περισσότερο. Εκείνο του αιώνιου παιδιού.
Ξέρεις δεν είναι εύκολο να το ακούς. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πως υπάρχει μονίμως κάτι που σου θυμίζει πως η καθημερινότητα που ζεις μπορεί να αναιρεθεί. Φοβόμαστε το όνειρο. Φοβόμαστε τη χαρά. Φοβόμαστε την ευτυχία. Λέμε πως την αποζητούμε αλλά στην ουσία την φοβόμαστε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κρατήσουν το παιδί μέσα τους γιατί τους θυμίζει πως τα πιο σημαντικά συναισθήματα τα συναντάς μόνο μέσα στις απλές στιγμές. Θα μου πείτε τώρα... Καλά...κι εσύ έχεις την εντύπωση πως θέλω να είμαι δυστυχισμένος...? Και απαντάω κι εγώ...όχι αλλά δεν θέλεις περισσότερο να είσαι ευτυχισμένος...! Και συνεχίζει

Και που λες...η δική μου η φωνή...είναι ηχηρή! Είναι μελωδία...χριστουγεννιάτικη...Και εκτός απο φωνή πήρε και μορφή...Σαν τον Μορμόλη του Ράινερ Χάχφελντ.. η τον Pantoufle από το Chocolat...
Έτσι και ο δικός μου φίλος είναι ένα ποντίκι...με ενα μεγάλο γαλάζιο φιόγκο! Το όνομα του...
Cap Cap...όπως ο ήχος της βροχής που πέφτει στις σκεπές. Ο Cap Cap τότε εμφανίζεται...στις νεροποντές, όταν πίνω τις αχνιστές κούπες με το αγαπημένο μου τσάι κανέλα ,όταν σκέφτομαι οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο.... τότε ακούω τα ροζ πατουσάκια του να κατευθύνονται προς εμένα...spin spot...spin..spot...

και αμέσως στο πλευρό μου...Χρόνια τώρα...κι έτσι δεν είμαι ποτέ μόνος...

Ο Cap Cap μου δείχνει πάντα ποιος είμαι, πως είμαι και γιατί είμαι αυτό που είμαι...
Μου θυμίζει τι  πρέπει να προσέχω και τι όχι! Μου βάζει τις φωνές όταν πρέπει και με κοιμίζει τις νύχτες που πλαγιάζω μόνος. Μου χορεύει αστεία και κουνάει τον γαλάζιο του φιογκο όταν θέλει να με κάνει να γελάσω...αλλά το σημαντικότερο που κάνει είναι να με κρατάει συνδεδεμένο στον άυλο κόσμο της φαντασίας των παιδικών μου ονείρων. Αυτό ακριβώς που χρειάζομαι όταν με προδίδει ένας φίλος, όταν τρώω μια μαχαιριά στην δουλειά μου, όταν νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνεις η κάνει πως δεν με καταλαβαίνει ο συνομιλητής μου, όταν απογοητεύομαι που δεν έφερα τα αποτελέσματα που πίστευα πως αξίζω...Εκεί έρχεται και μου θυμίζει που πρέπει να σπαταλάω τα δάκρυα μου...

Ο καθένας μας έχει έναν Cap Cap...αρκεί να τον αφήσει να μεγαλώσει, αρκεί να τον σεβαστεί, να τον ακούσει, να μην αφήσει τα υποτιθέμενα χρόνια της ωριμότητας να τον σκοτώσουν...Μην πιστέψεις πως το άσπρο και το μαύρο είναι τα μοναδικά χρώματα που μπορείς να βάψεις την ζωή σου. Πάρε το πινέλο και ζωγράφισε με τα χρώματα που έχεις φανταστεί...ακόμα κι αν δεν υπάρχουν!!!

Η φωνή που χρειαζόμαστε..υπάρχει...

Είναι εκεί που φοβόμαστε να ψάξουμε...

Υπάρχει...και όσο κι αν αργήσεις να την ανακαλύψεις...

Δεν θα παραπονεθεί ποτέ γιατί ξέρει ότι πάντα μας συναντά..

Τι στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την ακούσουμε...

Αναζητήστε την....

Υ.Γ: Σας Ευχαριστώ Για Ότι Μου Δώσατε... Για το Χρόνο Που Μου Αφιερώσατε και τις Αληθινές Στιγμές Που Μου Χαρίσατε...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον...Υπάρχουν Ξωτικά!

YΓ2: Αφιερωμένη η πρώτη playlist που έπαιξε στο Βασιλειό των Ξωτικών!

Ο Μικρός των Αστρων.




Mια φορά κι ένα καιρό...

 η νύχτα είχε φορέσει την ίδια μεγαλόπρεπη βελουδένια κάπα, με τα ίδια αστραφτερά διαμάντια απάνω.Η βαριά πόρτα σύριξε μέσα στην σιωπή και έσπασε την ήρεμία που τόσο απόλυτα κυριαρχούσε. Μερικά γρήγορα και κοφτά βήματα ακούστηκαν...και μετά πάλι σιωπή. Φορούσε το μπλέ μπουφάν του και είχε τυλίξει το γκρί μάλλινο κασκολάκι του γύρω απο το λαιμό του. Μόνο 2 μάτια φαίνονταν.Το μικρό πλασματάκι ξάπλωσε σε μιά γωνιά του αυλόγυρου, έβαλε το βιβλίο του για μαξιλάρι και πήρε μερικές ανάσες...Ήθελε να χορτάσει ουρανό...

Κάπου εδώ ο μικρός κοίταξε ψηλά και τα αστέρια του ξαναμίλησαν. Μιλούσε απο τα 4 του μαζί τους. Πάντα τον άκουγαν και του έδιναν τη λύση που έπρεπε. Διάβαζαν τα μάτια του και σπόγγιζαν το νερό που συχνά πυκνά φώλιαζε κάτω απο την καστανή του ίριδα. Ήταν οι δάσκαλοί του. Ήταν αυτοί που τον οδήγησαν στο τόπο της ξεγνοιασιάς.

Τι κι αν κανείς τους δεν κοιτούσε ψηλά; Τι κι αν σε αυτή τη πόλη οι άνθρωποι είχαν μάθει να μην ονειρεύονται έχοντας σαν άλλοθι την ωριμότητα.
¨Μας ποιος πραγματικά ώριμος παύει να ονειρεύεται¨ αναρωτήθηκε ο μικρός;
 Όσες φορές κι αν έθεσε το ερώτημα του, άλλες τόσες δεν πήρε απάντηση. Ακόμα και τα αστέρια δεν του ψιθύρισαν κάτι με τη βοήθεια του ανέμου...και οι μέρες περνούσαν!

Μετά απο τις μέρες, ήρθαν οι μήνες. Μετά τους μήνες καλωσορίσανε και τα χρόνια. Μα το ερώτημα ίδιο.
"Πότε παύει το ονείρεμα;"
Κι αν υπάρχει ηλικία συγκεκριμένη εγώ την ξεπέρασα;
Κι αν υπάρχει ηλικία συγκεκριμένη εγώ την πλησιάζω;

Μα εγώ ακόμα τραγουδώ τις μεταξένιες νότες
Και ευθυς μπροστά μου ανοίγονται οι μαγικές οι πόρτες...


Κόλαση έγινε το Σήμερα, Παράδεισος το Χθες
Δύσκολος καιρός για Πρίγκηπες και για Ονειρευτές
Μήπως ο Ήλιος χάθηκε απο τούτη πιά την πόλη;
κι ο Έρωτας πικράθηκε που τον προδώσαν όλοι;

Έχουν πλέον τα παραμύθια το ίδιο παλιό σκοπό;
Που τραγούδησαν οι βάρδοι τους στο καλό και στο κακό;
Έχουν πλέον τα όνειρα την μαγική την έλξη;
Κείνη την απόκοσμη του φανταστικού τη έξη;

Δεν σταματάω να ονειρεύομαι λοιπόν...κι ας κάνουν οι σοφοί ότι θέλουν.
Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι σου λέω...όχι τώρα, όχι σε αυτή τη ζωή.
Γιατί με θρέφει. Γιατί με ζει. Γιατί με κάνει και περιμένω την επόμενη μέρα με χαρά ανείπωτη.
Ακόμα σαν παιδί.
Ακόμα σαν τον μικρό που μιλούσε με τα άστρα.

ΥΓ.Σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν εκεί! Μου δώσατε πάρα πολύ κουράγιο και χαρά!
Καμιά στιγμή δεν έχει τόση αξία αν δεν μπορείς να τη μοιραστείς.
Χάρηκα πολύ λοιπόν που σε τούτο το ξεκίνημα σας είχα πλάι μου! Σας Περιμένω την άλλη Δευτέρα!

Οn Air...και πάμε σαν άλλοτε!


Μετά από αποχή...Τεσσάρων (!) Χρόνων επιστρέφω σε ένα πραγματικά μαγικό χώρο για μένα...

Αυτό του Ραδιοφώνου...! Tου Δικτυακού Ραδιοφώνου!
Από αυτή την Δευτέρα και κάθε Δευτέρα 6-8 το απόγευμα εγώ και η κολλητή μου φίλη και  θα σας κρατάμε συντροφιά στον www.moreradio.gr!

Εκεί δεν θα δείτε μια άλλη πλευρά μου..

Πιο εξωστρεφής, πιο κεφάτη ...πιο ανθρώπινη!

Σας περιμένω όλους...

Για  να πάρετε μια ιδέα του τι σας περιμένει...σας παραθέτω την παρουσίαση μας...!

Δυο παιδιά θαύματα. Δυο παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες. Δυο παιδιά ΚΟΥΜΠΙΑ!
Η Μαρκέλλα ξεκίνησε αμούστακο κορίτσι από το χωριό της με όνειρα, μια βαλίτσα και 1 Votre Beaute για να έρθει στη μεγάλη πόλη.  Πάλεψε με δράκους, πεντικιουρίστριες και με κάτι άλλες κοντές και έκανε το όνειρό της  πραγματικότητα. Πιστεύει στην παγκόσμια ειρήνη και η αγαπημένη ηθοποιός της είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Θεωρεί πως το ραδιόφωνο θα της δώσει νέα φτερά, μεγαλύτερα κι από της Serena Plus! Το αγαπημένο της γυναικείο όνομα είναι το Μπεμπέ (Καμία σχέση με τη Λιλύ!). Η Μαρκέλλα έχει σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός ( όχι μωρή…δεν θα σου πω τώρα το αστείο που περιμένεις να ακούσεις!) και ξέρει αγγλικά, γαλλικά και αραβικά (να δεις διάλογο με την αραβική πίτα να σου σηκωθεί η τρίχα). Το αγαπημένο της νούμερο είναι το 30, καθώς είναι αυτό του οξυζενέ που χρησιμοποιεί και την οδήγησε στην επιτυχία.
Ο Δημήτρης πάλι είναι από το γένος των Δελαφράγκα (Ναι, ναι…θειά του είναι η Τζέλα –αυτή η καραπουτ**** θέε μου σχώρα με-)! Έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς με διδακτορικό στο Τραμ το Τελευταίο! Ακούει σε ονόματα όπως Μέρλιν, Ξωτίκι, Τζακ και ενίοτε και Σουλτάνα (Μεγάλη ιστορία χρυσή μου, να στα πω και να τρέχει ο δάκρυς κορόμηλο!)! Το άλλο μισό του ‘Είναι’ του το έχει αφιερώσει στον εξοπλισμό καταστημάτων και στις ανακαινίσεις εσωτερικών χώρων. Παλιός Αθλητής του Στίβου ( ε όχι και συνομήλικος του Κουκοδήμου) θαυμάζει τους ανθρώπους με (Άστρα και…) όραμα. Επίτιμος Πρόεδρος του Τάγματος των Ιπποτών της Ανοιχτής Παλάμης και βραβευμένος με την Χρυσή Τσούχτρα για το 2009. Έχει και κότερο…Πάτε μια βόλτα;;;
Τα θέματα που θα πραγματεύονται στο δίωρο μαγκαζίνο τους θα είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή (όχι τη Λάσκαρη…). Στόχος τους είναι να γίνουν πρωθυπουργοί (Ναι ρε ντουέτο;;; Τι ζόρι τραβάς τώρα;;;) και να κλείνουν τη Βουλή για γαμήλιες δεξιώσεις και λοιπά πάρτυ(Καλό το Αβέρωφ το καλοκαίρι…αλλά το χειμώνα βγάζει πούντα!). 




 Οι συμβουλές που δίνουν σε όλους τους ακροατές είναι:
1. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής απομακρύνεται τα μικρά παιδιά από τον υπολογιστή.
2. Αν θέτε να ακούσετε μόνο ελληνικά, να φύγετε. Αν θέλετε να ακούσετε μόνο ξένα, να φύγετε κι εσείς. Αν θέλετε να ακούσετε από Κατερίνα Στανίση μέχρι AC/DC τότε είστε στο σωστό μέρος.
3. Σε περίπτωση που θέλετε να μας στείλετε φαγητό, ρούχα ή δώρα αγάπης μην διστάσετε να το κάνετε. Μην ανησυχείτε. Θα τα κρατήσουμε.
4. Κουβαλάτε πάντα 3 Lexotanil. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα πάθεις με αυτά που θα ακούσεις εδώ!
5. Καλέστε στο 210 8070703 σε περίπτωση που τα λεξοτανίλ δεν σας πιάσουν. Κλινική Σινούρη θα απαντήσει. Πείτε από τη Μαρκέλλα και τον Δημήτρη. Θα καταλάβουν.





Σας περιμένω όλους σε αυτό μας το ξεκίνημα!





Το Αέναο Ταξίδι.



Μια μέρα μετά την πιο δυνατή Πανσέληνο του Έτους...
Νιώθω λες και μια αόρατη κουτάλα ανάδευσε όλες τις σκέψεις στο στομάχι και το μυαλό μου.
Λίγο το όνειρο της περασμένης νύχτας, Λίγο η ανεξήγητη μελαγχολία...λίγο απ'ολα...
και έρχομαι αντιμέτωπος με εκείνες τις στιγμές που νιώθω πως η ψυχή καταπίνει το κορμί μου.

Βουρκώνω. Σιωπώ. Αγχώνομαι. Ξαναβουρκώνω.

Κι όλα σε αργή κίνηση.
Κάθε φορά που συναντιέμαι με αυτές τις άηχες και άχρωμες σκέψεις μου νιώθω ότι δε ζω.
Κι όλα σε αργή κίνηση.

Ήχοι, Ομιλίες, Γέλια, Τηλέφωνα....και αυτός ο Βόμβος της Ζωής που τον ακούς μόνο εκείνες τις στιγμές. Ενας Βόμβος τρομακτικός που γίνεται μετά πόνος. Πόνος σωματικός. Οξύς και παρατεταμένος.

Τα υγρά μου μάτια ακολουθούν το ίδιο αργό και βασανιστικό δρόμο της Επανάληψης του Νου.

Και ο χορός των δακρύων συνεχίζεται πάνω στο χλωμό μάγουλό μου.

Σηκώνω το τηλέφωνο για να μιλήσω σε Εκείνη.
Ήταν,είναι & θα είναι η γέφυρα που με συνδέει με τη Χώρα των Λύσεων.
Εκείνη με έφερε στη Ζωή...
και πολλές φορές Εκείνη μου δείχνει πως πρέπει να διαχειριστώ το δώρο Της.
Φτάνει να Τη ρωτήσω...

Σε αυτή τη ζωή να θυμάσαι πως ζούμε μόνο για τις Στιγμές. Άργησα να το μάθω. Μην κάνεις το ίδιο λάθος κι εσύ. Ζήσε. Απόλαυσε. Γεύσου.

Κάνε αυτές τις Στιγμές πολλές και περισσότερες από πολλές. 
Γιατί αυτό τελικά είναι η Ζωή. Στιγμές. Μικρές στιγμές.



Αυτό πρέπει να κρατήσω; Ζω τελικά στιγμές;
Ναι...
Ζω μέσα απο τις στιγμές και περισσότερο απο την ανάμνηση τους.
Και μετά καινούργιες στιγμές. 
Και μετά καινούργιες αναμνήσεις.
Και μετά καινούργιες στιγμές...
Και μετά...γινόμαστε εμείς η ανάμνηση...

Και η Ανάμνηση γίνεται Στιγμή...

και η Ζωή συνεχίζεται...

Αέναα, Κυνικά, Περήφανα, Ευαίσθητα, Λυτρωτικά....

Συνεχίζεται...




YΓ. Σήμερα Περισσότερο Απο Ποτέ Έχω την Ανάγκη Ενός Χριστουγεννιάτικου Δέντρου, μιας ζεστής κούπας απο τσάι με άρωμα κανέλλας και τον ήχο απο το ξύλο που ερωτοτροπεί με τη φωτιά.

Mη ρωτήσετε γιατι...Είναι οι αγαπημένες μου...οι δικές μου οι στιγμές.