ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Κραυγή

 
Πονάω...
Τα μάτια μου βουρκώνουν και νιώθω να χάνομαι.
Πονάω...
Το στομάχι μου διπλώνει και στο κεφάλι μου κυριαρχεί ο θόρυβος.
Πονάω...
Είναι απο τις μέρες που δεν μπορώ να σκεφτώ, να μιλήσω, να προσποιηθώ πως ζω.
Πονάω...
Νιώθω πως η βιοενεργειά μου με εγκαταλείπει απο τις άκρες των δαχτύλων μου.
Πονάω...
Νιώθω άχρωμος, άηχος...όλα τα ά.
Πονάω...
Δεν μπορώ να γράψω, γράφω μήπως και λίγο ανακουφιστώ.
Πονάω...
Μένω βουβός, μένω κενός, μένει μόνο το απόβαρο.
Πονάω...
Οι ώμοι μου φορτωμένοι απο τις σκέψεις που δεν μπορώ να κάνω.
Πονάω...
Θέλω να ουρλιάξω για να φύγει όμως η λαλιά μου ειναι κομμένη.
Πονάω...
Δεν λειτουργεί τίποτα. Μόνο τα μάτια που κοιτούν το άπειρο.
Πονάω...σου λέω.
Δεν ακούς...αλλα πονάω.







Σήμερα...είναι από τις μέρες....που δεν γίνεται τίποτα.
Σήμερα μόνο πονάω.

365 μέρες χωρίς τον Άρχοντα...



Σήμερα η μέρα δεν ήθελα να ξημερώσει...

Φάνηκε κι από τον ύπνο που έκανα...Τόσο βασανιστικός...
Το μαξιλάρι μου φαινόταν πέτρινο και τα σεντόνια φυλακή...

Πέρασε ένας χρόνος.
από εκείνη τη μέρα....
Τη μέρα που έφυγε από κοντά μου.
Που είδα να ξεψυχά μπροστά στα μάτια μου...
Πέρασε ένα χρόνος...
Κι όμως νιώθω πως γίναν χθες...

Ήταν πολύ σπουδαίος.
Ήταν μεγάλος.
Ήταν ΑΝΤΡΑΣ.

Κυμπάρης, ανοιχτόκαρδος, ανοιχτοχέρης γλεντζές, ευαίσθητος.
Γυναικάς, νευρικός, απότομος, απόλυτος.
Παιδί.
Ακόμα και στα 69. Παρέμενε παιδί.

Ο Παππούς μου για μένα αποτέλεσε μέχρι τα 22 το βασικό μου αντρικό πρότυπο.
Ήταν χείμαρρος.
Εκεί που σε πονούσε, εκεί σε γλύκαινε...
Ένας μάγος πραγματικός. Με ραβδί την καρδιά του.

Ποτέ δεν λογάριασε χρήματα ο γιατρός...
Ποτέ δεν κοίταξε τι θα αρπάξει.
Ήταν πάντα για τους άλλους.
Από εκεί ζούσε. Από την χαρά που ζωγράφιζε στα πρόσωπα των άλλων

Άντρας.-
Ωραίος, τσαχπίνης, κοκέτης.
Παθιάρης ρε παιδί μου...
Δεν πρόκειται να ξαναδώ ποτέ άντρα να χορεύει τόσο ωραίο τσιφτετέλι.
Τόσο ερωτικό και τόσο αντρικό.
Αυθεντικό....όπως το έμαθε στο Σουδάν.
Αυτό το τσιφτετέλι ήταν και όλη η ουσία της ζωής του.


Στα 60 του τον χτύπησε ο καρκίνος.
Τον νίκησε όμως.
Τον χτύπησαν 2 εγκεφαλικά.
Δεν το πτόησαν καθόλου. Δεν άφησαν κανένα σημάδι τους πάνω του.

Πέρασε τόσα κι έφυγε....έτσι.
Σαν αέρας.
Πηγαίνοντας να πάρει πορτοκάλια για να του φτιάξει η κουνιάδα του γλυκό.
Ενώ το τραπέζι ήταν στρωμένο.
Είχε δώσει ραντεβού μάλλον με τον Χάρο.
Δεν εξηγείται αλλιώς πως το ίδιο πρωί πέρασε και είδε όλους τους φίλους του χαμογελαστός.
Πέρασε από το αγαπημένο του καφενείο και κέρασε όλο το μαγαζί.
Ακόμα και με την γιαγιά μου...εκείνη τη μέρα ήταν διαφορετικός...


"Σήμερα δεν πρόκειται να τσακωθώ μαζί σου,
Σήμερα μόνο θα σου χαμογελάω"

Και μετά απο μισή ώρα ήταν πεσμένος στην άσφαλτο.
Εκεί άφησε πίσω του το σάρκινο σώμα.
Τα 2 φτερά ξεπήδησαν απο την πλάτη του....
και άρχισε το μεγάλο ταξίδι για να βρει την αδελφή και τη μάνα του.

Η κηδεία έγινε μετά από 4 μέρες.
Ο άρχοντας πέθανε.
Και άρχοντας έφυγε...
Γιατί εκτός από τα 4 παιδιά, τα 6 εγγόνια και την γυναίκα του...
Τον έκλαψαν πολλοί. Τον αγάπησαν πολλοί και τον τίμησαν πολλοί.
Aκόμη και μετά από ένα χρόνο....
Συνέχισαν να είναι πολλοί...

Ακόμα και ο ουρανός.
Ακόμα κι αυτός δάκρυσε μαζί του και τον άφησε να μας δώσει το σημάδι του.
Πως είναι καλά, πως είναι ελεύθερος...
Αυτός ήταν ο Τάκης...

Ήταν ήλιος, ήταν βροχή, ήταν χαλάζι και πάλι ήλιος...
ήΤαν ο Ενας και Μοναδικός
Παππούς μου...
ο Τάκης ο Καλαντίδης!





Υ.Γ. 2 εβδομάδες πριν πεθάνει κάναμε το τελευταίο μεγάλο μάζεμα στο σπίτι των παππούδων μου.
Εκεί χόρεψα ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια μαζί με την μικρότερη θεία μου...
Τον πήραν τα κλάματα....
Το τραγούδι λέγεται "Το σταυροδρόμι"....




Η ειρωνεία είναι πως νεκρός έπεσε...σε ένα  "καταραμένο σταυροδρόμι"...

Το Τραγούδι του Δάσους


Πήγα...
Γυρίσα πάλι πίσω...
Στις ευωδιές της φύσης και του νοτισμένου χώματος...
Εκεί που τα στόματα σωπαίνουν...
Η ψύχρα της νύχτας τυλίγει το κορμί σου καθως βαδίζεις ανάμεσα σε παρέα που δεν πρόκειται να μιλήσει...Τα δέντρα.

Αυτά ακούν...Αυτά συμβουλεύουν...
Ποτέ δεν κατακρίνουν γιατί ξέρουν πως όλα βρίσκουν το δρόμο τους...
Όλοι...&..Όλα...

Το δάσος το ξέρει αυτο...το λένε τα παραμύθια του...
Που ψιθυρίζουν τα έλατα και οι πευκοβελόνες...
και σαν ο άνεμος χορέψει στα φύλλα του...
Ξεκινάει το τραγούδι που ξεκίνησε εδώ και αιώνες...


Ο Δρόμος ποικίλει...άλλοι έχουν δρόμο μακρύ..
Πότε εδώ και πότε εκεί...
Αλλοι δρόμο κοντινό...
Αλλά απο το φεγγάρι φωτεινό...
Πολλοί ψάχνουν το δρόμο τους σε αυτό του διπλανού...
Μα δεν έχουν καταλάβει πως ειν΄στο χείλος του γκρεμού..
Αλλοι παίρνουν δρόμο βιαστικό...
Και απορούν που γνωρισαν τον ερωτα περαστικό..
Αρκετοί που πάτησαν τους 100 τους δρόμους...
Το δάσος τον λησμόνησαν και τους δικούς του νόμους...
Στα μάτια τους δεν έμεινε η φωτιά του ξύλου...
Και στη καρδιά δεν έφτασε το βαλσαμο του φίλου...
Για αυτό και εγώ θα τραγουδώ τους δρόμους τους ζωής σας...
Αιώνες σαν ακολουθώ του ρού της ύπαρξης σας..



Κάπως έτσι άκουσα εκείνη τη νύχτα τη μελωδία του βουνού..
Αυτό κατάλαβα...αυτό με άφησε να νιώσω...
η μάλλον...μέχρι εκεί άξιζα να ακούσω...
Γιατί το πνεύματα μιλάνε...κατοικούν εκεί που κοιτάμε κάθε μέρα...
Κοιτάνε κι ας γίναμε τυφλοί...
Μιλάνε κι ας μείναμε βουβοί...

Πήγαινε λίγο πίσω
Πιάσε ξανά το νήμα απο τότε πίστευες πως όλα έχουν ψυχή...
Ακόμα και αυτά που δεν μιλάνε...
Ακόμα και αυτά που δεν προχωράνε...
Ελα κοντά σε αυτά που θέλησες...
Και διώξε ότι ανέλυσες...


 




Ακολούθησε τη Φύση...ΣΟΥ!

Kαι όπου βγάλει ο ποταμός...