ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Το Θηρίο της Αχαριστίας



Ορισμένες φορές...
η αγανάκτηση πνίγει το λαιμό μου.
οι αδένες μου πρήζονται και νιώθω έναν αφόρητο πόνο.

Κάθε φορά που μου επιτίθεται το θηρίο της Αχαριστίας...
Κάθε φορά που μου δείχνει τα δόντια του
Με χτυπά στα ίδια σημεία.

Μου στερεί την ανάσα.
Με κάνει να νιώθω οτι το αίμα παγώνει στις φλέβες μου.
Κρυώνω...

Ποτέ δεν κατάλαβα πως αντέχει μια καρδιά να αγνοεί όσα έχεις κάνει.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως κοιμάται ήρεμα τα βραδια
Ποτέ, Ποτέ, Ποτέ...

Οταν ξέρει την αλήθεια.
Οταν θυμάται όσα γίναν..
Όταν έζησε όσα έζησες.

Δεν πειράζει...
Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα λύσει το ξόρκι αυτή τη φορά.
Αυτή τη φορά απλά θα χτυπήσω το Θηρίο κατάματα...
Αυτή τη φορά το μόνο όπλο που θα χρησιμοποιήσω είναι το Ξίφος της Αδιαφορίας.
Δεν πειράζει...

Η ψυχή που μόνη της γεννά
δεν έχει ανάγκη...
Προχωρά.

The Answer is...YES!

Λατρεμένα, Μαγεμένα Ξωτικά,

Σας ευχαριστώ για όλες τις σκέψεις αγάπης και στήριξης...Το Μαγικό Μας ΠΕΤΥΧΕ...Και η θέση είναι στα χέρια μου!

 Τα καταφέραμε!

Υπάρχουν ορισμένες φορές συγκυρίες & γεγονότα που σε κάνουν να πιστεύεις τελικά οτι το σύμπαν είναι μια έλλογη μηχανή που ξέρει τι κάνει και πότε το κάνει...Κάποτε παρατηρούσα την πρόκληση...Τώρα ήρθε η ώρα να την αντιμετωπίσω! Ολα ξεκινούν...Απο την Αρχή ;)

Σε ένα Σπίτι απο την Αρχή,

Σε ένα διαφορετικό Σπίτι απο την Αρχή! 


Συντονιστείτε στον Alpha τον Γενάρη...


Σας ευχαριστώ για όλα!

Μerlin needs Help!

Αγαπημένα μου ξωτικά,

Η Σημερινή ημέρα είναι πολύ σημαντική για μένα,

ένα μεγάλο ραντεβού που περίμενα με βρήκε! Κάντε μια καλή σκέψη και ευχηθείτε να πάει καλά!!

Χρειάζομαι κάτι από τη δύναμη σας!



Εlves Bless Me!

Ένας Χρόνος ElvenKingdom!



Πριν από ένα χρόνο λίγο μετά τα μεσάνυχτα πήρα μια απόφαση...

Να χτίσω το δικό μου σπίτι στην Μπλογκόσφαιρα.

Έτσι...Απλά.

Έγραφα τότε...

"Ήταν πλεον ανάγκη...
Κάτι δικό μου...
Στον κόσμο που δεν υπάρχει ψέμα...που δεν υπάρχει πόνος...
Εκεί...στον κόσμο της φαντασίας...η γέφυρα που με κρατά δυνατό Εδώ...σε αυτόν τον κόσμο.."

Τότε δεν ήξερα που θα πάει. Δεν μπορούσα να φανταστώ αν θα συνεχίσω η αν θα τα παρατήσω.

Κι όμως αυτή η γέφυρα που τότε δημιούργησα φάνηκε σταθερή. Με κράτησε στο κόσμο της φαντασίας και της συγγραφής. Με κράτησε κοντά σας.

43 Αναρτήσεις γεμάτες από Κομμάτια Ψυχής. 
242  Αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους
Περισσότερα απο 1300 σχόλια που με βοήθησαν, με έκαναν να χαμογελάσω, με έκαναν να σκεφτώ.

Όλα Λένε πως είναι ένας κύκλος...

Ετσι και αυτός ο πρώτος κύκλος έκλεισε για το ElvenKingdom. 
Ανοίγει τώρα ένας ακόμα καλύτερος, με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον...
Μέχρι να έρθει ο επόμενος...

Θα ήθελα να μοιραστώ ξανά μαζί σας το αγαπημένο μου κείμενο.

Την Ανάρτηση που Αγαπάω Περισσότερο...
Δεν την ξέρετε οι περισσότεροι γιατί ήταν από τις πρώτες... 
Αξίζει όμως την προσοχή σας...
Γιατί αν ένα απο τα γραπτά μου με αντικατοπτρίζει περισσότερο...
Είναι σίγουρα αυτό...

Αγαπημένα μου Ξωτικά σας Παρουσιάζω τον Cap Cap...



Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μικρό, μικούλικο ποντίκι....χμμμμ οχι δεν θα το ξεκινησω έτσι...δεν θα πω παραμύθι...

Λοιπόν.... ξανά από την αρχή...!
Οι περισσότεροι έχουμε μια φωνή... από την παιδική μας ηλικία...
Μια φωνή που όσο κι περάσουν τα χρόνια δεν παύει να υπάρχει...
Μειώνεται η παρουσία της ... ωστόσο είναι στα χέρια μας αν θα την κρατήσουμε ζωντανή η θα την φιμώσουμε στο πέρασμα των ετών...

Είναι η φωνή που σου λέει πως ακόμα μπορείς να απολαύσεις χωρις ενοχες ενα μαλλί της γριάς μπροστά σε κόσμο...


Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι φυσιολογικό να τρως την ζύμη του κέικ και να πασαλείβεις τα δάχτυλά σου καθώς τα περνάς από τις πλευρές του μπολ...

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι φυσιολογικό να ακούς την βροχή και να γεμίζουν τα μάτια σου από τις ίδιες σταγόνες που ακούγονται στο τζάμι του παραθύρου σου.

Είναι η φωνή που ικανοποιείται όταν τις παραμονές των Χριστουγέννων αντί να χαθείς στον κόσμο...κάθεσαι με το κόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφί σου και φτιάχνεις σοκολατάκια με καβουρδισμένα αμύγδαλα και καραμέλα.

Είναι η φωνή που δεν θα σε παρεξηγήσει αν συνειδητοποιήσεις  μετά από 20 χρόνια πως η λέξη κουρκουμπινια είναι τελικα γελοία!

Ειναι η φωνή που σε συμβουλεύει να κρατάς ζωντανά τα όνειρα που έκανες μικρός τα καλοκαίρια κοιτάζοντας τον ουράνιο θόλο και τις διαμαντένιες τελείες του...

Είναι η φωνή που δεν θα της φανεί περίεργο όταν δει πως πιστεύεις ακόμα στη μαγεία των παραμυθιών, τους φαύνους όπως ο Mr Tumnus, σε ποντίκια που μιλάνε, σε νάνους που κάνουν τον γύρω του κόσμου...

Είναι η φωνή που σου λέει πολλά...και ακόμη περισσότερα...αν την αφήσεις να στα λέει. Γιατί η φωνή που έρχεται από το μέρος της ψυχής μας που φοβόμαστε περισσότερο. Εκείνο του αιώνιου παιδιού.
Ξέρεις δεν είναι εύκολο να το ακούς. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πως υπάρχει μονίμως κάτι που σου θυμίζει πως η καθημερινότητα που ζεις μπορεί να αναιρεθεί. Φοβόμαστε το όνειρο. Φοβόμαστε τη χαρά. Φοβόμαστε την ευτυχία. Λέμε πως την αποζητούμε αλλά στην ουσία την φοβόμαστε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κρατήσουν το παιδί μέσα τους γιατί τους θυμίζει πως τα πιο σημαντικά συναισθήματα τα συναντάς μόνο μέσα στις απλές στιγμές. Θα μου πείτε τώρα... Καλά...κι εσύ έχεις την εντύπωση πως θέλω να είμαι δυστυχισμένος...? Και απαντάω κι εγώ...όχι αλλά δεν θέλεις περισσότερο να είσαι ευτυχισμένος...! Και συνεχίζει

Και που λες...η δική μου η φωνή...είναι ηχηρή! Είναι μελωδία...χριστουγεννιάτικη...Και εκτός απο φωνή πήρε και μορφή...Σαν τον Μορμόλη του Ράινερ Χάχφελντ.. η τον Pantoufle από το Chocolat...
Έτσι και ο δικός μου φίλος είναι ένα ποντίκι...με ενα μεγάλο γαλάζιο φιόγκο! Το όνομα του...
Cap Cap...όπως ο ήχος της βροχής που πέφτει στις σκεπές. Ο Cap Cap τότε εμφανίζεται...στις νεροποντές, όταν πίνω τις αχνιστές κούπες με το αγαπημένο μου τσάι κανέλα ,όταν σκέφτομαι οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο.... τότε ακούω τα ροζ πατουσάκια του να κατευθύνονται προς εμένα...spin spot...spin..spot...

και αμέσως στο πλευρό μου...Χρόνια τώρα...κι έτσι δεν είμαι ποτέ μόνος...

Ο Cap Cap μου δείχνει πάντα ποιος είμαι, πως είμαι και γιατί είμαι αυτό που είμαι...
Μου θυμίζει τι  πρέπει να προσέχω και τι όχι! Μου βάζει τις φωνές όταν πρέπει και με κοιμίζει τις νύχτες που πλαγιάζω μόνος. Μου χορεύει αστεία και κουνάει τον γαλάζιο του φιογκο όταν θέλει να με κάνει να γελάσω...αλλά το σημαντικότερο που κάνει είναι να με κρατάει συνδεδεμένο στον άυλο κόσμο της φαντασίας των παιδικών μου ονείρων. Αυτό ακριβώς που χρειάζομαι όταν με προδίδει ένας φίλος, όταν τρώω μια μαχαιριά στην δουλειά μου, όταν νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνεις η κάνει πως δεν με καταλαβαίνει ο συνομιλητής μου, όταν απογοητεύομαι που δεν έφερα τα αποτελέσματα που πίστευα πως αξίζω...Εκεί έρχεται και μου θυμίζει που πρέπει να σπαταλάω τα δάκρυα μου...

Ο καθένας μας έχει έναν Cap Cap...αρκεί να τον αφήσει να μεγαλώσει, αρκεί να τον σεβαστεί, να τον ακούσει, να μην αφήσει τα υποτιθέμενα χρόνια της ωριμότητας να τον σκοτώσουν...Μην πιστέψεις πως το άσπρο και το μαύρο είναι τα μοναδικά χρώματα που μπορείς να βάψεις την ζωή σου. Πάρε το πινέλο και ζωγράφισε με τα χρώματα που έχεις φανταστεί...ακόμα κι αν δεν υπάρχουν!!!

Η φωνή που χρειαζόμαστε..υπάρχει...

Είναι εκεί που φοβόμαστε να ψάξουμε...

Υπάρχει...και όσο κι αν αργήσεις να την ανακαλύψεις...

Δεν θα παραπονεθεί ποτέ γιατί ξέρει ότι πάντα μας συναντά..

Τι στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την ακούσουμε...

Αναζητήστε την....

Υ.Γ: Σας Ευχαριστώ Για Ότι Μου Δώσατε... Για το Χρόνο Που Μου Αφιερώσατε και τις Αληθινές Στιγμές Που Μου Χαρίσατε...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον...Υπάρχουν Ξωτικά!

YΓ2: Αφιερωμένη η πρώτη playlist που έπαιξε στο Βασιλειό των Ξωτικών!

Ο Μικρός των Αστρων.




Mια φορά κι ένα καιρό...

 η νύχτα είχε φορέσει την ίδια μεγαλόπρεπη βελουδένια κάπα, με τα ίδια αστραφτερά διαμάντια απάνω.Η βαριά πόρτα σύριξε μέσα στην σιωπή και έσπασε την ήρεμία που τόσο απόλυτα κυριαρχούσε. Μερικά γρήγορα και κοφτά βήματα ακούστηκαν...και μετά πάλι σιωπή. Φορούσε το μπλέ μπουφάν του και είχε τυλίξει το γκρί μάλλινο κασκολάκι του γύρω απο το λαιμό του. Μόνο 2 μάτια φαίνονταν.Το μικρό πλασματάκι ξάπλωσε σε μιά γωνιά του αυλόγυρου, έβαλε το βιβλίο του για μαξιλάρι και πήρε μερικές ανάσες...Ήθελε να χορτάσει ουρανό...

Κάπου εδώ ο μικρός κοίταξε ψηλά και τα αστέρια του ξαναμίλησαν. Μιλούσε απο τα 4 του μαζί τους. Πάντα τον άκουγαν και του έδιναν τη λύση που έπρεπε. Διάβαζαν τα μάτια του και σπόγγιζαν το νερό που συχνά πυκνά φώλιαζε κάτω απο την καστανή του ίριδα. Ήταν οι δάσκαλοί του. Ήταν αυτοί που τον οδήγησαν στο τόπο της ξεγνοιασιάς.

Τι κι αν κανείς τους δεν κοιτούσε ψηλά; Τι κι αν σε αυτή τη πόλη οι άνθρωποι είχαν μάθει να μην ονειρεύονται έχοντας σαν άλλοθι την ωριμότητα.
¨Μας ποιος πραγματικά ώριμος παύει να ονειρεύεται¨ αναρωτήθηκε ο μικρός;
 Όσες φορές κι αν έθεσε το ερώτημα του, άλλες τόσες δεν πήρε απάντηση. Ακόμα και τα αστέρια δεν του ψιθύρισαν κάτι με τη βοήθεια του ανέμου...και οι μέρες περνούσαν!

Μετά απο τις μέρες, ήρθαν οι μήνες. Μετά τους μήνες καλωσορίσανε και τα χρόνια. Μα το ερώτημα ίδιο.
"Πότε παύει το ονείρεμα;"
Κι αν υπάρχει ηλικία συγκεκριμένη εγώ την ξεπέρασα;
Κι αν υπάρχει ηλικία συγκεκριμένη εγώ την πλησιάζω;

Μα εγώ ακόμα τραγουδώ τις μεταξένιες νότες
Και ευθυς μπροστά μου ανοίγονται οι μαγικές οι πόρτες...


Κόλαση έγινε το Σήμερα, Παράδεισος το Χθες
Δύσκολος καιρός για Πρίγκηπες και για Ονειρευτές
Μήπως ο Ήλιος χάθηκε απο τούτη πιά την πόλη;
κι ο Έρωτας πικράθηκε που τον προδώσαν όλοι;

Έχουν πλέον τα παραμύθια το ίδιο παλιό σκοπό;
Που τραγούδησαν οι βάρδοι τους στο καλό και στο κακό;
Έχουν πλέον τα όνειρα την μαγική την έλξη;
Κείνη την απόκοσμη του φανταστικού τη έξη;

Δεν σταματάω να ονειρεύομαι λοιπόν...κι ας κάνουν οι σοφοί ότι θέλουν.
Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι σου λέω...όχι τώρα, όχι σε αυτή τη ζωή.
Γιατί με θρέφει. Γιατί με ζει. Γιατί με κάνει και περιμένω την επόμενη μέρα με χαρά ανείπωτη.
Ακόμα σαν παιδί.
Ακόμα σαν τον μικρό που μιλούσε με τα άστρα.

ΥΓ.Σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν εκεί! Μου δώσατε πάρα πολύ κουράγιο και χαρά!
Καμιά στιγμή δεν έχει τόση αξία αν δεν μπορείς να τη μοιραστείς.
Χάρηκα πολύ λοιπόν που σε τούτο το ξεκίνημα σας είχα πλάι μου! Σας Περιμένω την άλλη Δευτέρα!

Οn Air...και πάμε σαν άλλοτε!


Μετά από αποχή...Τεσσάρων (!) Χρόνων επιστρέφω σε ένα πραγματικά μαγικό χώρο για μένα...

Αυτό του Ραδιοφώνου...! Tου Δικτυακού Ραδιοφώνου!
Από αυτή την Δευτέρα και κάθε Δευτέρα 6-8 το απόγευμα εγώ και η κολλητή μου φίλη και  θα σας κρατάμε συντροφιά στον www.moreradio.gr!

Εκεί δεν θα δείτε μια άλλη πλευρά μου..

Πιο εξωστρεφής, πιο κεφάτη ...πιο ανθρώπινη!

Σας περιμένω όλους...

Για  να πάρετε μια ιδέα του τι σας περιμένει...σας παραθέτω την παρουσίαση μας...!

Δυο παιδιά θαύματα. Δυο παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες. Δυο παιδιά ΚΟΥΜΠΙΑ!
Η Μαρκέλλα ξεκίνησε αμούστακο κορίτσι από το χωριό της με όνειρα, μια βαλίτσα και 1 Votre Beaute για να έρθει στη μεγάλη πόλη.  Πάλεψε με δράκους, πεντικιουρίστριες και με κάτι άλλες κοντές και έκανε το όνειρό της  πραγματικότητα. Πιστεύει στην παγκόσμια ειρήνη και η αγαπημένη ηθοποιός της είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Θεωρεί πως το ραδιόφωνο θα της δώσει νέα φτερά, μεγαλύτερα κι από της Serena Plus! Το αγαπημένο της γυναικείο όνομα είναι το Μπεμπέ (Καμία σχέση με τη Λιλύ!). Η Μαρκέλλα έχει σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός ( όχι μωρή…δεν θα σου πω τώρα το αστείο που περιμένεις να ακούσεις!) και ξέρει αγγλικά, γαλλικά και αραβικά (να δεις διάλογο με την αραβική πίτα να σου σηκωθεί η τρίχα). Το αγαπημένο της νούμερο είναι το 30, καθώς είναι αυτό του οξυζενέ που χρησιμοποιεί και την οδήγησε στην επιτυχία.
Ο Δημήτρης πάλι είναι από το γένος των Δελαφράγκα (Ναι, ναι…θειά του είναι η Τζέλα –αυτή η καραπουτ**** θέε μου σχώρα με-)! Έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς με διδακτορικό στο Τραμ το Τελευταίο! Ακούει σε ονόματα όπως Μέρλιν, Ξωτίκι, Τζακ και ενίοτε και Σουλτάνα (Μεγάλη ιστορία χρυσή μου, να στα πω και να τρέχει ο δάκρυς κορόμηλο!)! Το άλλο μισό του ‘Είναι’ του το έχει αφιερώσει στον εξοπλισμό καταστημάτων και στις ανακαινίσεις εσωτερικών χώρων. Παλιός Αθλητής του Στίβου ( ε όχι και συνομήλικος του Κουκοδήμου) θαυμάζει τους ανθρώπους με (Άστρα και…) όραμα. Επίτιμος Πρόεδρος του Τάγματος των Ιπποτών της Ανοιχτής Παλάμης και βραβευμένος με την Χρυσή Τσούχτρα για το 2009. Έχει και κότερο…Πάτε μια βόλτα;;;
Τα θέματα που θα πραγματεύονται στο δίωρο μαγκαζίνο τους θα είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή (όχι τη Λάσκαρη…). Στόχος τους είναι να γίνουν πρωθυπουργοί (Ναι ρε ντουέτο;;; Τι ζόρι τραβάς τώρα;;;) και να κλείνουν τη Βουλή για γαμήλιες δεξιώσεις και λοιπά πάρτυ(Καλό το Αβέρωφ το καλοκαίρι…αλλά το χειμώνα βγάζει πούντα!). 




 Οι συμβουλές που δίνουν σε όλους τους ακροατές είναι:
1. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής απομακρύνεται τα μικρά παιδιά από τον υπολογιστή.
2. Αν θέτε να ακούσετε μόνο ελληνικά, να φύγετε. Αν θέλετε να ακούσετε μόνο ξένα, να φύγετε κι εσείς. Αν θέλετε να ακούσετε από Κατερίνα Στανίση μέχρι AC/DC τότε είστε στο σωστό μέρος.
3. Σε περίπτωση που θέλετε να μας στείλετε φαγητό, ρούχα ή δώρα αγάπης μην διστάσετε να το κάνετε. Μην ανησυχείτε. Θα τα κρατήσουμε.
4. Κουβαλάτε πάντα 3 Lexotanil. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα πάθεις με αυτά που θα ακούσεις εδώ!
5. Καλέστε στο 210 8070703 σε περίπτωση που τα λεξοτανίλ δεν σας πιάσουν. Κλινική Σινούρη θα απαντήσει. Πείτε από τη Μαρκέλλα και τον Δημήτρη. Θα καταλάβουν.





Σας περιμένω όλους σε αυτό μας το ξεκίνημα!