ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Το Ραντεβού

Τι είναι αυτό που ζητάς όταν το πρωί τα μάτια σου ανοίγεις;
Τι είναι αυτό που θέλησες πιότερο απο όλα όσα ονειρεύτηκες τις στιγμές που ένιωσες πως υπάρχεις;
Τι είναι αυτό που θα έφερνε στα χείλη σου το χαμόγελο που άφησες στο λουνα παρκ όταν ήσουν 12;

Συνηθίζω να μιλάω για όνειρα. Συνηθίζω να μιλάω για σκέψεις.
Ίσως γιατί θεωρώ πως είναι το μοναδικό καύσιμο στο όχημα της ζωής προς το δρόμο της ευτυχίας.
Ίσως γιατί πιστεύω πως ότι καλείς σου έρχεται.

Το που δεν είναι ποτέ γνωστό. Το πως πιο άγνωστο ακόμα. Το πότε απλά ανεξήγητο.
Γιατί έτσι η δύναμη που έπλασε τα πάντα επέλεξε.
Γιατί και η φύση πριν μιλήσει ποτέ δεν προειδοποιεί. 

Μπορεί να σε βρει όταν θα είσαι στη δουλειά κάποιο Σάββατο.
Μπορεί να σε βρει μια μέρα που δεν ήθελες να βγεις απο το σπίτι.
Μπορεί να σε βρει την ώρα που αποφάσισες να φύγεις.

Θα έχεις όμως όταν περάσει απο μπροστά σου τα μάτια ανοιχτά;
Θα έχεις χώρο στην καρδιά;
Θα είσαι έτοιμος να αρπάξεις απο τα μαλλιά την ευκαιρία ;

Γιατί εσύ περίμενες αλλού. Περιμενες άλλο και δεν το περίμενες τώρα.
Και κοιτάζεις το ρολόι και λες πως η ευτυχία αργεί.
Και η ευτυχία είναι μπροστά σου. Κι εσύ κοιτάς ακόμα το ρολόι.

Κοιτάμε εκεί που πάμε;
Η μήπως πρώτα πάμε και μετά κοιτάμε;
Κι αν δεν κοιτάμε τότε προς τα που πάμε;



Μην περιμένεις να κλείσεις ραντεβού με την ζωή. Θα σε στήσει.

Μια κλασσική Δευτέρα!

Είναι Δευτέρα.
Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα.
Με τη συννεφιά της.
Με την κίνηση της.

Είναι Δευτέρα κι ομως δεν με νοιάζει.
Δεν με νοιάζουν οι 4 μέρες μέχρι το Σαββατοκύριακο.
Τις περιμένω με χαρά και ανυπομονησία!
Γιατί θα περάσω καλά!
Γιατί θα μου φέρουν κι άλλες εκπλήξεις!

Είναι Δευτέρα.
Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα.
Με την άγαρμπη ομορφιά της.
Με την επιμελώς κρυμμένη βαρεμάρα της.

Είναι Δευτέρα και δεν νιώθω λύπη.
Και περιμένω με την ιδια τη χαρά και την Τρίτη.
Και την Τετάρτη Και την Πέμπτη...και όλες τις μέρες.
Γιατί η κάθε μια θα μου χαρίσει και κάτι καινούργιο.
Γιατί η κάθε μία θα μου αφήσει και κάτι παλιό.

Έχω πολλή δουλειά γιατί αποφάσισα να έχω τις τελειότερες αναμνήσεις που είχε ποτέ ανθρώπινο πλάσμα! Ναι ναι καλά ακούσατε!
Και ξέρετε πως φτιάχνεις αναμνήσεις;;;
ΖΕΙΣ! ΔΡΑΣ! ΑΓΑΠΑΣ! ΠΕΡΠΑΤΑΣ!



Απολαύστε το παρόν, Ονειρευτείτε το Μέλλον, Χαιρετίστε το Παρελθόν!
Γιατί είναι Δευτέρα...
Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα!



Just a Τext Spell...

Δεν χάθηκα...

Είμαι εκεί έξω και μαζεύω χρώματα...

Δεν χάθηκα....

Είμαι εκεί και μυρίζω αρώματα...

Δεν χάθηκα...

Είμαι εκει έξω και δοκιμάζω γεύσεις...

Γεύσεις που θα τις κάνω λέξεις...

Χρώματα που θα γίνουν κείμενα..

Αρώματα που θα ευωδιάσουν σκέψεις!


Δεν χάθηκα αλήθεια...

Είναι τα Χριστούγεννα που με μάγεψαν...

Τα ξωτικά που τώρα πλήθυναν...

Είναι η παρέα που'χω και με πηγαίνει αλλού.

Δεν χάθηκα σας λέω...

Απλά κάνω ταξίδια σε κόσμους μαγικούς.

Να αποκτήσω άμυνες για τους κόσμους τους αληθινούς.

Είναι που η αγάπη ξεχειλίζει...

και θέλει χρόνο το κορμι για να γεμίζει...

Δεν χάθηκα....


Εδώ είμαι...

Απλά το ραβδί μου δεν κάνει συχνά ξόρκια κειμένου...

Κάνει ξόρκια όμως...

Όμορφα, καινούργια , χριστουγεννιάτικα...

Γιατί όπως έλεγε κι ένας συνάδελφος...Η ευτυχία μπορεί να βρεθεί ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς...




Αρκεί κάποιος να θυμηθεί να ανοίξει το φως!!!

Έλλη Λαμπέτη: Το Αερικό

Άργησα να την εκτιμήσω...
Θέλεις γιατί είχε κάτι σνομπ στο ύφος που σαν παιδί με απωθούσε...; Μάλλον!

Έζησε έντονα, Δοξάστηκε έντονα, Πόνεσε ακόμα πιο έντονα.
Δεν ήταν αγία. Ποιος απο μας είναι άλλωστε;
Καιγόταν απο την ίδια της την φωτιά.
Καιγόταν. Συνέχεια καιγόταν...

Με φωνή χαρακτηριστική. Λυγμό ιδιαίτερο.
Κόμπους στο λαιμό. Κόμπους και στην καρδιά της.

Μέσα στο yt υπάρχουν κάποια ανεκτίμητα κλιπάκια απο παραστάσεις της.
Αναζητήστε την.
Το αξίζει.

Ένα άλλο ξωτικό των Χριστουγέννων...

Πρόσφατα συναντήθηκα μετά απο 7 (!) χρόνια με ένα παλιό συμφοιτητή μου όπου τυχαία με ξαναβρήκε στο fb!
Είναι περίεργο πως κάνει κύκλους η ζωή!
Κι ακόμα πιο περίεργο τους δεσμούς που δημιουργεί στα ξαφνικά!

Ο Κώστας κι εγώ λοιπόν ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις πέρα από μια αμοιβαία συμπάθεια. Δεν είχε τύχει ποτέ να μιλήσουμε ιδιαίτερα...Μετά απλά χαθήκαμε!

Και το φερε η τύχη να βρεθούμε ξανα! Και όσα δεν είπαμε τότε...να τα πούμε τώρα!
Ο Κώστας λοιπόν είναι επίσης ένα θεότρελο χριστουγεννιάτικο ξωτικό!
Νιώθει την ίδια τρέλα με μένα, το ίδιο πάθος και το ίδιο γλυκό συναίσθημα του παραμυθιού αντικρίζοντας ενα χριστουγεννιάτικο έλατο.
Νιώθει ακόμα παιδί και δεν έχει πρόβλημα να το δείξει! Ταξιδεύει ακόμα στους  τόπους της φαντασίας του και φροντίζει με συνέπεια το κομμάτι που τον συνδέει με την αθωότητα του ιδεατού.
Εδώ και 13 χρόνια λοιπόν...Το σπίτι του είναι σημείο αναφοράς στη Κρήτη! Το σπίτι του Αη Βασίλη...!
Γιατί;
Το παρακάτω ρεπορτάζ θα σας πείσει! ;)





Αν μετά απο αυτό μου πείτε οτι δεν πιστεύετε στα μαγικά πλάσματα...Θα σας φτύσω κατάμουτρα και θα ανάψω τσιγάρο (σημειωτέον δεν καπνίζω!)

Τέτοιου άνθρωποι είναι συχνά δίπλα μας...και αξίζει να τους ψάξουμε! 
Καιρός να ρίξουμε λίγη χρυσόσκονη στη μίζερη μας ζωή...
Δεν θέλει χρήματα...θέλει ψυχής ψήγματα!