ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Tα Χριστούγεννα ενός άλλου ξωτικού.





Είναι η πρώτη φορά που ένα ξωτικό μου ζητάει να δημοσιευθεί ένα κείμενο του εδώ. Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ σε ένα κείμενο πασπαλισμένο απο την άχνη ενός λαχταριστού κουραμπιέ. Ναι ναι σωστά ακούσατε! Αυτή τη γεύση μου έδωσε! 
Η Μαρκέλλα λοιπόν μας περιγράφει τα δικά της Χριστούγεννα! Χαθείτε στις αναμνήσεις της.






Last Christmas ...

μόλις ακούω αυτό το τραγούδι στα ραδιόφωνα καταλαβαίνω ότι οι μέρες πλησιάζουν για τη μεγάλη γιορτή ..τη γέννηση του Θεανθρώπου την κατεξοχήν γιορτή που όλα γύρω μας είναι όμορφα και χαρούμενα ...ή καλύτερα που ΠΡΕΠΕΙ να είναι..

Εγω θα σας ταξιδέψω με τις αναμνήσεις που έχω από παιδί ...25 Νοεμβρίου ..της Αγίας Αικατερίνης ..μεγάλη γιορτή ..και στο σπίτι υπήρχε μία αναταραχή .Ένας μήνας έμεινε για τα Χριστούγεννα. Η χαρά η δική μου και του μικρότερου αδελφού μου ήταν απερίγραπτη.. Μπάλες κόκκινες , κίτρινες, χρυσές , ασημί, στρογγυλές, μεγάλες και μικρές, μπόλικο βαμβάκι , πολλές γιρλάντες και πολλές σειρές από τα χρωματιστά φωτάκια (αν και εγώ πάντα προτιμούσα τα μονόχρωμα) στόλιζαν το πανύψηλο δέντρο...Και στην κορυφή το πιο ''λαμπρό'' αστέρι. Κάτω στο δέντρο βάζαμε τη Φάτνη.Σαν τώρα θυμάμαι τον Χριστούλη,μέσα στη Φάτνη του..την Παναγία και τον Ιωσήφ..τους τρεις μάγους με τα δώρα..και τα φωτάκια από το δέντρο να τους φωτίζουν εναλλάξ.
Πόσες ώρες θυμάμαι καθόμουν και τους κοιτούσα ..σαν να ήμουν εκεί... 
Και ενώ το μυαλό μου και οι σκέψεις μου ταξίδευαν σε εκείνη την εποχή η φωνή της μαμάς με επανέφερε στην πραγματικότητα...''Ελάτε στην κουζίνα να με βοηθήσετε...'' 

Το τραπέζι ήταν γεμάτο από τη ζύμη..για να φτιάξουμε κουλουράκια κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Λίγες ώρες μετά όλο το σπίτι μοσχομύριζε από τα λαχταριστά γλυκίσματα.. 

Οι μέρες περνούσαν με γοργό ρυθμό ..Η πόλη μου, η Καβάλα , ήταν στολισμένη σε κάθε γωνιά της. Κάθε φορά που κατεβαίναμε κάτω στο κέντρο , περνούσαμε από την πλατεία . Είχε στηθεί παγοδρόμιο , κινούμενες καντίνες που πωλούσαν κάστανα ... γλειφιτζούρια και μαλλί της γριάς..Πολύχρωμα στολίδια παντού και πρόσωπα μεγάλων και μικρών χαμογελαστά, ξέγνοιαστα ...
Το πνεύμα των Χριστουγέννων τους είχε κατακλύσει για τα καλά!

Παραμονή Χριστουγέννων και όλα ήταν έτοιμα . Λες και είναι τώρα θυμάμαι τη μαμά μου να με ψάχνει γιατί η ώρα κόντευε 8 το βράδυ και εγώ δεν είχα φανεί. Ήμουν η τελευταία πάντα που γυρνούσα από τα καταστήματα . Ήθελα να πάρω τα δώρα που θα έδινα στην οικογένεια μου, στους συγγενείς μου...Ήταν για μένα ιεροτελεστία . 

Ήθελα να βρω το κάτι το μοναδικό που θα το κρατούσαν για πάντα και θα με θυμούνται . ο κόσμος σιγά σιγά ερχόταν στο σπίτι για το τραπέζι και τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ακούγονταν από κάθε σπιτικό .Το τραπέζι ήταν γεμάτο από λιχουδιές που ετοίμαζε κάθε χρόνο η μαμά με τη νονά μου . 

Και αφού πέρασαν τα Χριστούγεννα ..έφτανε και η Πρωτοχρονιά ..

Όλα τα παιδιά περιμέναμε τον Άγιο Βασίλη...
Εγώ όμως είχα μια στεναχώρια.
Δεν είχαμε τζάκι! 


Πίστευα ότι θα έρθει στη βεράντα μας με το έλκηθρο του και τους βοηθούς του. Ατελείωτες ώρες κοιτούσα από το παράθυρο το χιόνι που έπεφτε και προσπαθούσα να κοιτάξω μακριά ...πολύ μακριά ..εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...και κάπως έτσι με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ του σαλονιού μας βλέποντας όνειρο ότι ο Άγιος Βασίλης με πήρε στο μαγικό του χωριό και ετοιμάζαμε μαζί τα δώρα για όλα τα παιδάκια του κόσμου. 

Ξυπνούσα εκείνες τις μέρες με ένα χαμόγελο τεράστιο...Και εδώ θα σας αφήσω κάπως απότομα γιατί θέλω να σας διηγηθώ άλλη ιστορία με τον Άγιο Bασίλη...

Συγνώμη αν σας κούρασα ..λίγα λεπτά όμως πιστεύω ότι σας ταξίδεψα στα παιδικά σας χρόνια που τότε τα χαμόγελα ήταν αληθινά και ο κόσμος μας ήταν υπέροχος  

Eις το επανιδείν,
Μαρκέλλα

Μα που είναι ο Μerlin;




Πριν από ολα έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω για τα μηνύματα και mails που μου έχετε στείλει.
Δεν πίστευα ποτέ οτι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα τους έλειπαν τα κείμενα μου.
Θα αναζητούσαν τις σκέψεις μου και θα μπορούσαν να δουν αυτά που βλέπουν τα ματια της φαντασίας μου.

Δεν έχω χαθεί. Είμαι πιο κοντά σε αυτά που σκέφτομαι, φαντάζομαι και γράφω από ποτέ.
Προσπαθώ να τα περάσω στην καθημερινότητα μου.
Αλλάζω.
Με αλλάζω.
Τα αλλάζω.
Γίνομαι ακόμα πιο...Merlin.

Χτίζω λοιπόν το παραμύθι μου σε αυτόν εδώ τον κόσμο.
Αποφάσισα να το μοιραστώ.
Τον τρόπο θα τον μάθετε.
Μαζί με τον Cap Cap παρέα.


Σε λίγες μέρες θα έχετε πάλι νέα μας.



Διώξτε το σκοτάδι τους με την τρέλα σας.


Κατάλαβες μαλάκα;



Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες
(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα
(ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);
... ... Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που
διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;
... Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου.
Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το
μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;
... Όταν ένας πρωθυπουργός τής χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το
κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε
ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα
ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά";
... Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα
μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας.

Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον
ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ
οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας;
... Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;
... Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο -
και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των...
αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό;
... Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη
χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;
... Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σίριαλς. Για να σε
πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό
πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια
θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον
αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου
μια θέση στο... "δημόσιο";
... Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο
παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του;
... Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές.
Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και
γι' αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;
... Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι
κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της
παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου.
Έτσι, στο θέατρο που λέγεται... Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν
από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν
είναι... θεατρίνοι.

Το παραπάνω κείμενο δεν ειναι δικό μου. Δεν ξέρω τον εμπνευστή του δυστυχώς.Αν βρείτε το παραπάνω κείμενο ενδιαφέρον και πραγματικό,
παρακαλείσθε να το προωθήσετε.
Στις μέρες που ζούμε η ενημέρωση είναι μια μορφή αντίστασης που μας

την προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία την οποία και χρησιμοποιούν κατά κόρον οι
εξωθεσμικές δυνάμεις που δρουν πάντα στο... σκοτάδι.

Τι μου έμαθε ο τελευταίος μήνας.





Οτι έμαθα, Οτι έζησα, Οτι καταλαβα τις τελευταίες 30 ημέρες.



Το μεγάλο σκοτάδι προμηνύει πως έρχεται μεγάλο φως.

Δεν πρέπει ποτέ ξανά να αποφασίσω με τη λογική. Δεν υπάρχει λογική. Το μεγαλύτερο ανθρώπινο ψέμα είναι η λογική.

Η προδοσία ξέρει να κρύβεται καλά. Τιμωρείται όμως καλύτερα.

Τα 80s είχαν βάτες. Γαμωτηη.

Ο συνεχόμενος πόνος στο στήθος μου θυμίζει ότι αλλάζω. Καμιά αλλαγή δεν έγινε χωρίς πόνο.

Το καλύτερο μυαλό είναι η καρδιά.

Ποτέ μην μπεις στη διαδικασία να γκρεμίσεις το βουνό για την πέτρα.

Έχουμε όλοι δυο φτερά στις πλάτες. Το μόνο που μένει να επιλέξεις είναι αν θέλεις να γίνεις αετός η κότα.

Τα λάθη καίγονται όταν τα μετανιώσεις ειλικρινά.

Η συγχώρεση είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στην ψυχή σου.

Μην εγκλωβιστείς ποτέ στα όρια που σου έμαθε το σπίτι σου.

Συγχώρησε όσους πήγαν να πατήσουν στα όνειρα σου. Δεν κατάλαβαν οτι ήταν όνειρα. Δεν ξέρουν πως είναι τα όνειρα.

Δεν μπορείς να πληγώσεις ένα συναισθηματικά ανάπηρο. Χαμογέλα του και προσπέρασε τον.

Κανείς δεν ξέρει που μπορείς να φτάσεις. Ούτε εσύ.

Να ξεσπάς. Να ξεσπάς. Να ξεσπάς.

Το παραμύθι  ειναι ο μόνος τρόπος να σώσεις την πραγματικότητα.

Είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να σπας προσωπεία όπως ειναι και εξαιρετικά τρομακτικό να αντικρίζεις και τα αληθινό πρόσωπα που κρύβονταν πίσω από αυτά.

Ο "άνθρωπος" σου δε σε αγαπάει για αυτό που είσαι. Σε αγαπάει για αυτό που γίνεσαι. Σε αγαπάει για αυτό που τον κάνεις.

Εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο στάχτες, εσύ δες τον φοίνικα να αναγεννιέται μέσα τους.

Στο κουτί της Πανδώρας έμεινε η ελπίδα. Στο δικό μου η αγάπη.

Η ειρηνική μέθοδος δεν φέρνει πάντα τη λύση. Πολέμησε. Τώρα.

Αν κουκουλώσεις ένα κύμα το μόνο που θα καταφέρεις είναι να το κάνεις τρικυμία.

Μην ρισκάρεις λέγοντας ψέμματα στους ανθρώπους που αγαπάς. Δεν θα είναι πάντα εκεί να σε συγχωρήσουν. Ακόμα κι αν σ'αγαπούν.

Μην αφήνεις την ανασφάλεια να σε κάνει χειρότερο άνθρωπο, χειρότερο σύντροφο, χειρότερο φίλο.

Το πολυ το Μποφίλιου το βαριέται και ο Καραμουρατίδης.

Συναντάς πολλούς καινούριους φίλους όταν δεν προσεγγίζεις τους ανθρώπους με βάση τις ορμές σου.
Μια συγγνώμη πάντα κάπου οδηγεί. Κάπου καλύτερα από τη σιωπή.

Όλα (μου) αποκαλύπτονται.-

Τα μεγαλύτερα θύματα υπήρξαν οι χειρότεροι θύτες.
Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να είσαι κακός. Να είσαι δειλός.

Όταν αγαπάς και σε αγαπάει, φτάνει ακόμα και η σκιά σου την κατάλληλη στιγμή για να διώξει τα 
μολυντήρια.

Τελικά ο έρωτας περνάει. Η αγάπη μένει. Ωστόσο όταν η αγάπη μένει, ο έρωτας επιστρέφει.

Αρκεί ένα σφάλμα να γίνει η αιτία για να μάθεις και τα σωστά.

Άλλαξα κι αλλάζω. 

Ο Μέρλιν νικάει τον Δημήτρη. Ευτυχώς.

Είμαι όντως μάγος. 


ΥΓ: Ξερετε οι παλαιότεροι οτι ξεκινάω να στολίζω για τα Χριστούγεννα στην γιορτή μου. 26 Οκτώβρη. Οπότε μην απορείτε γιατί το σπίτι των σκέψεων μου ειναι ντυμένο γιορτινά.


Η Μελωδία που μου έκανε συντροφιά αυτές τις τελευταίες 30 μέρες.







No Signal







Ζητείται ελπίδα.

Λίγη ζάχαρη στα χείλη.



Ποιος θέλει να γευτεί λίγη ζάχαρη στα χείλη;
Ποιος θέλει να νιώσει λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο;
Ποιος να ζεσταθεί με λίγες ακτίνες από τον ήλιο.

Ποιος επιτέλους θέλει να σταματήσει να υποκρίνεται πως είναι κάτι αξιοπρόσεκτο
και να αφιερωθεί στα απλά και τα ασήμαντα

Πότε θα καταλάβεις τη σημασία της κάθε σου ανάσας;
Πότε θα καταλάβεις επιτέλους πως είναι ευλογία που ακούς τη καρδιά σου να χτυπά.
Πότε θα καταλάβεις το θαύμα που κυλάει στις φλέβες σου;

Όλα αυτά που σου λέω είναι κοινότυπα.
Τα έχεις ξανακούσει.
Στα έχουν ξαναπεί.
Τι δυσκολεύεσαι να καταλάβεις;

Κάθε μέρα χάνεις την αιωνιότητα νομίζοντας πως είσαι αθάνατος.
Κάθε μέρα φεύγει και εσύ δεν την προσέχεις. Δεν την εκτιμάς.
Αφήνεις τις μέρες να περνάνε για να μη σε πονάνε.
Και στο τέλος βρίσκεσαι στο τέλος.
Και η διαδρομή τελειωμένη πια, γίνεται τιμωρία.

Το πρωί ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Το βράδυ σε βρίσκει η ίδια τιμωρία.

Φταις γιατί ποτέ δεν εκτίμησες την ευτυχία που κρύβεται σε ένα κομμάτι σπιτικό κέικ
Φταις γιατί δεν ήπιες αρκετές φορές το τσάι σου δίπλα στον παππού και τη γιαγιά.
Δεν είχες χρόνο για τις ιστορίες τους. Τώρα δε θα τις μάθεις ποτέ.

Φταις γιατί δεν άφησες να σου πουν σ'αγαπώ. Δεν ήθελες να πληγωθείς.
Φταις γιατί δεν είπες σ'αγαπώ. Δεν ήθελες να πληγωθείς.
Και τελικά πληγώθηκες. Διπλά.

Φταις γιατί αναλώθηκες σε ίντριγκες και κακίες.
Έλα τώρα. Το έκανες.
Άσε μια φορά την αλήθεια να σε οδηγήσει και παραδέξου το.
Αναλώνεσαι σε όσα σε κατέστρεφαν και ξέχασες όσα σε δημιούργησαν.

Στην προσπάθεια σου να νικήσεις τους άλλους,
έχασες εσένα.

Έχεις όμως χρόνο.
Έχεις ακόμα χρόνο.

Ποιος να ζεσταθεί με λίγες ακτίνες από τον ήλιο. 
Ποιος θέλει να νιώσει λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο;
Ποιος θέλει να γευτεί λίγη ζάχαρη στα χείλη;
Μήπως ήρθε η ώρα να σε ρωτήσεις;

Τα σχεδον 4 λεπτά (Οι χτύποι του έρωτα)







Ολη η αναρτηση ξεκίνησε απο αυτά τα σχεδόν 4 λεπτά.
Μου θύμισε η μελωδία τους το χτύπο της καρδιάς που ερωτεύεται.
Μου θύμισε το tempo τους το αγχος για την επόμενη κίνηση που μοιάζει θάνατο αργό.

Που περιμένεις χωρίς να ξέρεις.
Που ξέρεις, χωρίς να περιμένεις.

Αυτά τα σχεδόν 4 λεπτά μου θύμισαν πόσο μοιάζουν με τον έρωτα.
Αυτό που σου κόβει την ανάσα.
Που ξυπνάς και σκέφτεσαι.
Που σκέφτεσαι και νιώθεις.
Που νιώθεις και πονάς.

Ναι. Ο έρωτας είναι πόνος.
Μπορεί να είναι και μόνο αυτό.

Μα για σκέψου όμως.
Η ζωή με πόνο ξεκινά.
Με πόνο γεννιέσαι.
Η ζωή με πόνο τελειώνει.
Με πόνο πεθαίνεις.

Γι'αυτό και έρωτας πονά.
Για να σου θυμίσει οτι ΖΕΙΣ.

Αυτά τα σχεδόν 4 λεπτά,
Με πάνε σε ανατολές σιωπηλές που μόνο βλέμματα μιλάνε.
Με κλείνουν σε αγκαλιές που δεν φοβούνται να με σφίξουν.
Με οδηγούν στα μέρη που "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"

Τα σχεδόν 4 λεπτά τελειώνουν.
Μαζί με αυτά και το ταξίδι
Μαζί με αυτά και το ονείρεμα.

Εγώ ανοίγω τα μάτια και συνεχίζω.
Με φυλαγμένα τα σχεδόν 4 λεπτά εκεί που δεν τα βρίσκεις άνθρωπος.
Γιατί είναι δικά μου.
Με πονάνε και τα πονάω.
Και οι χτύποι που μου θυμίζουν γίνονται οι δικοί μου.




Ο 30λογος ενός μαθητευόμενου μάγου



  • Το παραμύθι που παράλληλα ζω πρέπει να συγκρουστεί με την πραγματικότητα μου
  • Θέλω να κοιμάμαι τα βράδια χωρίς να καρδιοχτυπώ για το πότε και αν θα πληρωθώ
  • Μην ξεχνάς να ξεχνάς όσα σε πόνεσαν και να θυμάσαι όσο αγαπάς.
  • Συναντάς αυτούς που χρειάζεσαι. Δεν υπάρχει λόγος να παραπονιέσαι.
  • Αν θέλεις να γίνεις σημαντικός άρχισε να ασχολείσαι με αυτά που δεν θεωρούν οι άλλοι σημαντικά επάνω σου.
  • Φίλοι είναι αυτοί που νιώθεις τη καρδιά τους να χτυπάει στο σώμα σου.
  • Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είναι μαγική.
  • Κανένας πραγματικά ώριμος δεν έπαψε να ονειρεύεται. 
  • Σεβάσου το χρήμα χωρίς να το προσκυνάς.
  • Οι μεγάλες κρίσεις ξεθάβουν μεγαλες αλήθειες.
  • Δεν χρειάζεσαι πολλούς φίλους. Χρειάζεται πραγματικούς φίλους.
  • Μην ξεχνάς να αφήνεις τους δακρυγόνους να ξεσπούν.
  • Τα λεφτά δεν έφεραν σε κανέναν ευτυχία. Αν έφερναν οι δικοί μου δεν θα χώριζαν πάνω στην καλύτερη επαγγελματική τους φάση.
  • Το χαμόγελο είναι πρώτο ξόρκι ευτυχίας που μαθαίνεις απο μωρό.
  • Αγάπη είναι η αγκαλιά που διώχνει μακρυά το φόβο του θανάτου.
  • Δεν έχει σημασία να το σκέφτεσαι. Ζήσ' το.
  • Τίμα τους ανθρώπους που σε περιέθαλψαν όταν το χρειαζόσουν, που έφαγες στο σπίτι τους, που περιποιήθηκαν τις πληγές σου. 
  • Αν ισχύει πως ο ουρανός ειναι ο τελικός μας προορισμός, έχε το βλέμμα σου ψηλά για να συνηθίζεις. 
  • Μην απαιτείς στο όνομα της αγάπης. Τη λερώνεις.
  • Η δικαιοσύνη δεν έρχεται όπως και όποτε την περιμένεις. Ερχεται ωστοσο.
  • Γίνε υπερήφανος για το παιδι που κρύβεις μέσα σου.
  • Να τρως μέχρι να πεθάνεις τη ζύμη απο το κέικ. Ναι, να πασαλείβεις ολόκληρο το πρόσωπο σου.
  • Πέτα τη σαβούρα και άσε το καινούργιο να σου προτείνει τη δική του λύση για το μέλλον.
  • Μην ξεχνάς να λες σ'αγαπώ σε αυτούς που δεν στο είπαν και το ένιωσαν.
  • Παραδειγματίσου απο τη ζωή των αγαπημένων σου που πήραν την απόφαση να γίνουν άστρα. Μόνο τότε δεν πεθαίνουν. Μόνο τότε σε συντροφεύουν πραγματικά.
  • Ο κόσμος μας δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που μιλούν αλλά απο ανθρώπους που ακούν.
  • Οι ευκαιρίες υπάρχουν οπου εμείς τις βλέπουμε.
  • Το "κανείς δεν είναι τέλειος" ισχύει πρώτα για σένα
  • Όταν πιστεύεις στα παραμύθια, τα κάνεις αλήθεια.



To κείμενο γράφτηκε κάτω απο τους ήχους της συγκεκριμένης μελωδίας:




Η κατάθεση ενός Χαρηποτεριστή .



Κάπου στα τέλη του 1998 κράτησα στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο.
Δεν χρειάστηκε να συστηθούμε. Τον ήξερα. Τον περίμενα.

Ήταν η επιβεβαίωση ενός κόσμου που ήξερα πως υπάρχει και ήθελα να γνωρίσω.
Πάντα στον κόσμο της φαντασίας μου.
Εκεί από τις πρώτες σελίδες ήξερα πως εδώ έχω να κάνω με κάτι άλλο.
Με κάτι νέο και γνώριμο ταυτόχρονα.
Και το βασικότερο;
Με κάτι αυθεντικά μαγικό.

Ανήκω στη γενιά που τα βιβλία με βρήκαν ακριβώς στην εφηβεία μου.
Ήμουν 14. Στην ηλικία που το παιδί θέλει να γίνει μεγάλος.
Την ηλικία που θεωρείς το συναίσθημα περιττό και προσπαθείς
να σταθείς στον κόσμο με όπλο τη λογική και την αντίδραση.

Κάπως έτσι λοιπόν πέρασα τις πύλες του Χογκουαρτς.
Και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Μέχρι σήμερα.

Πέρασαν πολλά λοιπόν απο τότε.
Μεγαλώσαμε. Κι εγώ και ο μάγος.
Μετά από 13 χρόνια όλα είναι διαφορετικά.
Σχεδόν όλα.
Γιατί υπάρχουν και αξίες που μένουν αμετάβλητες στο πέρασμα των ηλικιών.
Υπάρχουν αξίες που τις κουβαλάς χωρίς να σε βαραίνουν.
Το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε η Ροουλινγκ
ήταν οτι μου έμαθε την αξία της Μαγείας.

Οχι, δεν σου μιλάω για ραβδιά. ούτε για ξόρκια.
Σου μιλάω για λέξεις, για συναισθήματα και την έκφραση τους.
Σου μιλάω για ιδανικά. Φιλία, γενναιότητα, δικαιοσύνη.
Την αξία του να μπορείς να κρατάς ζωντανό το παιδί μέσα σου.
Την αγνότητα που κουβαλούσε η παιδική σου ηλικία.
Την πίστη σε ανώτερα αγαθά οπως η κατανόηση και το μοίρασμα.

Μας έμαθε ο κόσμος των Μαγκλ οτι πρέπει να δαγκώνουμε τον διπλανό για να μη μας δαγκώσει.
Μας έμαθε ο κόσμος των Μαγκλ οτι πρέπει να πατάμε ανθρώπους για να χτίζουμε καριέρες.
Να μην υπολογίζουμε τα απλά. Να ζητάμε τα πολλά.
Γιατί ευτυχία λέει είναι η δύναμη.
Όπως έλεγε και ο Ξέρεις-Ποιος "Δεν υπάρχει καλό και κακό. Μονάχα η δύναμη κι αυτοί που δεν μπορούν να την κατανοήσουν"
Κι όπου δύναμη βάλε χρήμα.
Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε,  Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε
Από φίλους, συνεργάτες, συγγενείς, εραστές, γνωστούς, συντρόφους. Από όλους.
Όπως εκείνος. Ο Ξέρεις-Ποιος.
Είδες πόσο μοιάζουν οι Μαγκλ τελικά μαζί του; Οι δικοί μας Μαγκλ.
Πως μοιάζει το Υπουργείο Μαγείας επί Πίου Θικνες με τη σημερινή Βουλή;
Ίσως δεις τελικά ότι δεν απέχουμε και πολύ οι δυο κόσμοι.

Οπως σου έλεγα , ξωτικό μου, με έμαθε πολλά.
Παθιάστηκα με το σύμπαν του Αγοριού που Επέζησε γιατί κάπου εκεί είδα κι εμένα μέσα.

Αν και η κινηματογραφική του μεταφορά πολλές φορές με απογοήτευσε το τέλος ήταν όπως ακριβώς περίμενα. Κι ας μην ήταν οπως αυτό που διάβασα.
Ηταν καταπληκτικό! Μαγικό! Ένδοξο!
Έχοντας πιάσει ακριβώς τον παλμό και το συναίσθημα του βιβλίου.

Είδαμε επιτέλους το μεγαλείο της καθηγήτριας ΜακΓκοναγκαλ  που ως θηλυκός Ντάμπλντορ γέμισε την οθόνη η μεγαλοπρέπεια του χαρακτήρα και της μαχητικότητας της.
Είτε τη στιγμή που θωράκιζε το Χογκουαρτς. Είτε τη στιγμή που εκδίωξε τον Σνέηπ αναλαμβάνοντας την αρχηγία του κάστρου.
Την Μόλι Ουέσλι να πολεμά στα ίσια την Μπελάτριξ και να κραδαίνει το ραβδί λέγοντας το θρυλικό "Νot my Daughter, YOU BITCH" με κομμένη ανάσα.
Τη συνάντηση του Νταμπλντορ με τον Ποτερ στο Κινγκ Κρος και τα όσα συζήτησαν αλλά και την αποκάλυψη για το ποιος πραγματικά ήταν ο Σέβερους Σνέηπ.

Η ταινία είναι η καλύτερη της σειράς. Δεν θα σου πω περισσότερα.
Ευχομαι όμως η ταινία, έστω η τελευταία να γίνει η αφορμή να αναζητήσεις
τι πραγματικά έγινε στη Μάχη του Χογκουαρτς.
Κι ίσως ανακαλύψεις μια πόρτα στο φανταστικό που θα θέλεις συχνά να ανοίγεις.

Η ιστορία του Αγοριού που Επέζησε είναι ένα επικό παραμύθι.
Ατόφιο και γνήσιο.
Διδακτικό και γεμάτο αλληγορίες.
Πολλές φορές λέω ότι ο Χάρι Ποτερ και οι φίλοι του είναι φτιαγμένοι από το υλικό των Χριστουγέννων.
Είναι φτιαγμένοι από την ίδια αστερόσκονη που ψάχνεις στα στολίδια του έλατου.
Και την έχουμε ανάγκη αυτή τη δύναμη στις μέρες μας.

Τhese are dark times, There is no denying όπως έλεγε και ο Rufus Scrimgeour 
Και οι μαύρες εποχές έχουνε ανάγκη από φως.
Και το τελευταίο πράγμα που μας έμεινε φωτεινό ξωτικά
Είναι τα όνειρα.
Είναι η ελπίδα.
Και το Χογκουαρτς συμβολικά είναι ένας φάρος από μόνος του.

Μπορεί η συγκεκριμένη ιστορία να μη σου ταιριάζει.
Μπορεί να μην είσαι τύπος που δίνεις χώρο για τέτοια βιβλία.
Μπορεί γενικά να μην πιστεύεις στο φανταστικό.
Μπορεί να μη σου λέει τίποτα γενικώς.
Προσπέρασε με και συνέχισε.
Βρες τον δικό σου τρόπο.

Όμως αν
Αν λέω,
Βρίσκεις ότι μπορεί και να θέλεις να ταξιδέψεις για λίγο.
Δώσε μια ευκαιρία στο παραμύθι.
Ανακάλυψε κι εσύ τον μικρό μάγο που ίσως κρύβεται μέσα σου.
Δεν χρειάζονται ραβδιά. Χρειάζεται καρδιά.




Expecto Patronum!






YΓ. Και να θυμάστε πως...


Hogwarts will always be there to welcome you home.

Διάλεξε Ρόλο.


Καθημερινά υπάρχουν προκλήσεις. 
Τις ξέρεις.
Επαγγελματικές, Προσωπικές, Οικογενειακές.
Μικρές, Μεγάλες.

Οι προκλήσεις δεν σταματάνε.
Οι δυσκολίες δε στερεύουν ξωτικό.
Πάρ'το επιτέλους απόφαση.

Διάλεξε ρόλο.

Θέλεις να είσαι το θύμα;
Θέλεις να είσαι αυτός που κάθε φορά χάνει;
Θέλεις να αποδέχεσαι την ήττα πριν να έρθει;

Καν΄το. Ο κόσμος έχει ανάγκη από χαμένους.
Κάποιος πρέπει να παίξει κι αυτό το ρόλο.
Γίνε αφορμή για τη νίκη του άλλου.
Δώσε του επιπλέον δύναμη. 
Υπόκυψε σου λέω. 

Η φύση σε χρειάζεται.
Την βγάζεις από δύσκολη θέση.
Γίνε το μικρότερο ψάρι. Μην προσπαθήσεις ποτέ να μεγαλώσεις.
Όχι όχι. Δεν είναι αυτά για σένα ρε.
Εσύ ξέρεις μόνο πως να χάνεις.
Εκεί ειδικεύεσαι.

Να είσαι πάντα αυτός που παίρνει το κρίμα.
Να είσαι πάντα αυτός που τον παρατάνε.
Να είσαι πάντα αυτός που ευθύνεται για όλα.

Χρειάζεται σου λέω κι αυτός ο ρόλος.
Χρειάζεται η δική σου δυστυχία για να ευτυχίσουν οι άλλοι.

Δεν είναι για σένα τα χαμόγελα
Δεν είναι για σένα οι νίκες.
Δεν είναι για σένα τα όνειρα.

Εσύ ξέρεις μόνο απο ασπρόμαυρες εικόνες.
Ξέρεις από τραγούδια της μελαγχολίας.
Ξέρεις από συννεφιές. 
Εκεί ειδικεύεσαι.

Για αυτό σου λέω.
Μην προσπαθείς να γίνεις αετός.
Μείνε κότα.
Χρειάζεσαι κι εσύ. 
Νομοτελειακό είναι το θέμα.

Αλλιώς άλλαξε ρόλο.
Διάλεξε το άλλο.

Αυτό που φοβάσαι.
Άσε τη δυστυχία που ξέρεις 
και σταμάτα να φοβάσαι την ευτυχία που ψάχνεις.

Ίσως ηρθε η ώρα να βγεις από το βάλτο του εαυτού σου.
Ίσως ήρθε η ώρα να κερδίσεις όσα παρέδωσες τόσα χρόνια.

Δείξε τα όπλα σου.
Κλείδωσε τις ανασφάλειες σου στο συρτάρι 
Και ξεκίνα να πολεμάς.
Δίκαια. Τίμια.

Προεξόφλησε μια φορά τη νίκη σου.
Πέσε μια φορα στη μάχη πεπεισμένος για το αποτέλεσμα.
Σήκωσε το βλέμμα απο το έδαφος και ανακάλυψε επιτέλους και τον ήλιο που υπάρχει πάνω απο το κεφάλι σου.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.



Αν συνειδητοποιούσες πόσο ανασφαλείς και ηλίθιοι σε σχέση με σένα είναι αυτοί που σε νικούσαν όλη σου τη ζωή θα τρόμαζες για τα χρόνια που έχασες χάνοντας. 


Το ταξίδι της Σιωπής




Εχω πάρα πολύ καιρό να γράψω
Και δεν είναι οτι δεν έχω τι να σου πω.

Είναι οτι δεν μπορούσα να μιλήσω.
Δεν ήθελα καν να εκφραστώ.
Η περίοδος της σιωπής ειναι το δικό μου "τώρα".

Εκείνη την πολύ δική σου περίοδο που δεν τολμάς να μιλήσεις ούτε σε σένα.
Δεν θέλεις να παραδεχτεις.
Δεν θέλεις να ξύσεις τις πληγές.
Δε σε ενδιαφέρει να λύσεις τα μυστήρια και τους γρίφους.
Δε σε νοιάζει τίποτα εκτός απο τη..
Σιωπη.

Δεν θέλω λοιπόν να ακούω.
Δεν θέλω να μιλάω.
Θέλω να με αισθάνεσαι.
Θέλω να σε αισθάνομαι.

Η πολύτιμη εκείνη σιωπή που σου δίνει το χρόνο να αναπτύξεις τις υπόλοιπες αισθήσεις.
Κι χρόνος όταν δεν μιλάς να ξέρεις σου συμπεριφέρεται αλλιώτικα.
Σε αφήνει να δεις αυτά που ζουν την ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται.
Σε κάνει να θέλεις να γνωρίσεις όσα μέχρι τώρα δεν ακούμπησες.
Να ακούσεις τους ήχους που ποτέ δεν ξεχώριζε το κουρασμένο αυτί σου.

Λένε πως ο καλύτερος σύμβουλος μας είμαστε εμείς.
Δεν ξέρω αν το πιστεύω.
Ξέρω πως τώρα, περισσότερο από ποτέ  με ανακαλύπτω.
Χωρίς συζητήσεις.
Με σιωπή.
Λες και το "εγώ" μου με καθοδηγεί χωρίς επεξηγήσεις.
Απλά με πάει.
Δεν μου λέει το που.
Δε μου λέει το πως.
Απλά το εμπιστεύομαι.
Αφέθηκα στον ίδιο μου τον εαυτό.
Αφέθηκα στον Μάγο.

Κι αν με ρωτάς για όνειρα έχουν κι αυτά σιωπή.
Ναι σιωπή.
Έχουν όμως περισσότερο φως.
Περισσότερο γαλάζιο. Περισσότερο χρυσό.
Αυτά παραμένουν άλλωστε ο φάρος.
Ο πυρήνας στο ραβδί.

Για αυτό λοιπόν αν δεν πολυμιλάω θα ξέρεις πλέον...
Ταξιδεύω στη σιωπή.


Δημήτριος Αντωνίου: Δεκτή η μήνυση που υπέβαλλε για Έσχατη Προδοσία κατά της Κυβέρνησης


Τον Κύριο Αντωνίου δεν τον ήξερα. Πριν απο λίγες ώρες για την ακρίβεια τον έμαθα.
Είδα μια σειρά απο 5 βιντεάκια στο yt και διάβασα και το κάτωθι άρθρο.
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν φαίνεται απλά άλλος ένας γραφικός κύριος αλλά ειναι απόλυτα μεθοδικός και μιλά συγκεκριμένα. Η μήνυσε σε χρόνο ρεκόρ έγινε δεκτή και ξεκίνησε η προανάκριση.  Μήπως τελικά έγινε η αρχή;
ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ!
Παρουσιάζω κι εδώ το αρθρο που δημοσιεύθηκε στο fititis.gr
Απο τη σελίδα της Νελλυ Ψαρού παρουσιάζουμε μια ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν χθες στη Χαλκίδα , όπου ο Εισσαγελλέας εξέτασε την μήνυση για Αισχάτη Προδοσία, που κατέθεσε ο γιατρός Δημήτρης Αντωνίου, κατά των πολιτικών και βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο. Η μήνυση τελικά έγινε δεκτή, διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες των όσων έγιναν χθες στη Χαλκίδα:

Είχαμε όλοι(;) ακούσει ότι κάποιος έκανε μήνυση στην κυβέρνηση για έσχατη προδοσία, αλλά δεν δώσαμε σημασία. Λίγο αργότερα ακούσαμε ότι ο εισαγγελέας την έκανε δεκτή. Τότε είναι που κανείς μας δεν πίστευε στ’ αυτιά του – και στα μάτια του. Έτσι κι εγώ. Kαι, φύσει περίεργος άνθρωπος, έψαξα και βρήκα τον ίδιο τον μηνυτή, και παραβρέθηκα στην αρχή της διαδικασίας, στον ανακριτή στην Χαλκίδα. Κι απ’ ότι είδα, δεν ήμουν η μόνη…

Ο κ. Δημήτρης Αντωνίου, 56 ετών, χειρούργος-ογκολόγος κάτοικος Χαλκίδας, κατέθεσε τον Μάιο μήνυση κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, υπουργών, του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά των μελών της “Τρόικας” (ονομαστικά και με τις διευθύνσεις τους!) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όσον αφορά την ίδια τη μήνυση, το κείμενο της οποίας καθώς και πλήθος στοιχείων μπορεί να δει κανείς στο blog του κ. Αντωνίουhttp://zoidosia.blogspot.com, γίνεται ονομαστικά κατά των ανωτέρω υπευθύνων και με τρόπο που η διαδικασία δεν περνάει από τη Βουλή. Συγκεκριμένα, παρά την ασυλία που προσφέρεται από το Σύνταγμα σε βουλευτές και υπουργούς, η έσχατη προδοσία αποτελεί αυτόφωρο έγκλημα, για το οποίο ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την άμεση δίωξη χωρίς την άδεια της Βουλής. Επίσης, παρόλο που το έγκλημα αυτό διαπράχτηκε στις 6 Μαΐου, επειδη είναι διαρκές η δίωξη μπορεί να γίνει ακόμη και σήμερα – όπως και γίνεται.
Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, ΔΕΝ έβαλε την υπόθεση στο αρχείο αλλά έκανε δεκτή τη μήνυση και ξεκίνησε τη διαδικασία ορίζοντας την προανάκριση. Μάλιστα, το έκανε αυτό με ιδιαίτερη ταχύτητα: έλαβε την υπόθεση στα χέρια του στα μέσα Οκτώβρη, και μέσα σε δύο μήνες την προχώρησε (για όσους ξέρουν τους ρυθμούς αυτών των διαδικασιών, πρόκειται πράγματι για μεγάλη έκπληξη). Έτσι, ορίστηκε η προανάκριση για την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, οπότε και κατέθεσε ο κ. Αντωνίου στον ανακριτή στη Χαλκίδα.
Στην προανακριτική αυτή διαδικασία ο κ. Αντωνίου κατέθεσε συμπληρωματικά υπομνήματα και στοιχεία για την υπόθεση. Μια βασική περιγραφή αυτών μπορείτε να δείτε στο bloghttp://stoxasmos-politikh.blogspot.com: στο blog αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα πολλά στοιχεία για την κατάθεση του κ. Αντωνίου, καθώς επίσης βίντεο από την ομιλία του αργότερα την ίδια μέρα αλλά και βίντεο από εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα, ο οποίος εδώ και καιρό φιλοξενεί τον κ. Αντωνίου στα δελτία ενημέρωσης του κ. Τέρενς Κουίκ. Έξω από το γραφείο του ανακριτή, αρκετός κόσμος ήταν συγκεντρωμένος και τον υποδέχτηκε με χειροκροτήματα.

Αφού ο κ. Αντωνίου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις προς τη δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα προχώρησε μαζί με τους παρεβρισκόμενους προς το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου, όπου και άλλος κόσμος τον περίμενε για να ξεκινήσει η εκδήλωση συμπαράστασης. Το θέατρο βρίσκεται απένταντι από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας.

Η εκδήλωση αυτή είχε την ενεργό υποστήριξη απλών πολιτών αλλά και κινημάτων για την άμεση δημοκρατία.
Είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου: παρόλο που η είδηση δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα, πάνω από 200 άτομα βρέθηκαν εκεί (σε μια δεδομένη χρονική στιγμή μέτρησα 150 καθήμενους). Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η διασπορά των συμμετεχόντων: κάποιοι παρεβρισκόμενοι ήρθαν επί τούτου, μόνοι τους, από τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και την Κόρινθο! Στο γεμάτο θέατρο, λοιπόν, και μέσα σε ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγω της θερμής υποδοχής που του επιφυλάχτηκε, ο κ. Αντωνίου έκανε την ομιλία του.

Μιας και μπορεί να βρει κανείς όλη την επιχειρηματολογία του, ή να δει το βίντεο της ομιλίας του, δεν θα καλύψω εδώ με λεπτομέρεια τα λεγόμενά του, αλλά θα αρκεστώ σε μια μικρή αναφορά σε αυτά που μου έναναν ιδιαίτερη εντύπωση. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο κ. Αντωνίου, το Μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως έχει αντικαταστήσει το ίδιο το Σύνταγμα: όπως και το Σύνταγμα, αναφέρει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα και παραμέμππει στη συνέχεια σε νόμους που θα εξειδικεύουν αυτές τις κατευθύνσεις. Καταλύει δηλαδή το Σύνταγμα. “Αν είναι έτσι, να το δηλώσουμε επισήμως και να λεγόμαστε Τροϊτκιστάν” και όχι Ελλάδα, κι εμείς Τροϊκανοί!”, είπε χαρακτηριστικά. Βάση αυτής της δανειακής σύμβασης που υπογράψανε, αν δεν πληρώσουμε μία δόση, οι δανειστές μας μπορούν να προβούν σε κατάσχεση κάθε δημόσιας περιουσίας μας, χωρίς περιορισμό – εξ’ ου και τα δημοσιεύματα για τα νησιά μας! “Ποιος είναι ο λόγος νομίζετε που δεν υπεγράφη η σύμβαση για τον Αστακό;”, είπε, “γιατί δεν απάντησαν ποτέ γιατί δεν προχώρησε αυτή η σύμβαση; Αφού, το Ελληνικό κράτος δεν είχε δικαιοδοσία να υπογράψει τίποτα χωρίς τη συναίνεση των δανειστών του”. Μάλιστα, τυχόν δικαστική διένεξη που θα προκύψει (με πολίτες π.χ.) θα επιλύεται με το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, δηλαδή με το δίκαιο των δανειστών μας.

Επίσης έχει καταλυθεί το ίδιο το πολίτευμά μας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, καθώς καταργείται στην πράξη η διάκριση των εξουσιών (που είναι θεμελιακή για την Κοινοβ. Δημοκρ.). “Δεν έχει νόημα να πάει κανείς στον στρατό πια, πρέπει να αρνηθούν οι νέοι να πάνε στο στρατό αφού πλέον ο στρατός δεν ανήκει στη χώρα και θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον των πολιτών της”, είπε χαρακτηριστικά.
“Ο κ. Παπούλιας είναι συγκατηγορούμενος διότι θα έπρεπε να έχει διαλύσει τη Βουλή”, είπε, τονίζοντας όμως ότι δεν έχει υπογράψει διάφορα προεδρικά διατάγματα μέχρι στιγμής. “Το Μνημόνιο προβλέπει οι ρυθμίσεις να γίνονται με Π.Δ. και όχι με νόμους, για να μην περνάνε από τη Βουλή”. “Κανονικά, όλοι οι βουλευτές που δεν συμφωνούν πρέπει να παραιτηθούν, να μην παραμένουν εκεί δίνοντας νομιμοποίηση σε αυτή τη Βουλή. Πώς θα στεκόταν τότε μία μονοκομματική Βουλή;”, είπε ο κ. Αντωνίου και στη συνέχεια προέτρεψε όλους μας “να μην αφήσουμε κανέναν τους να πλησιάσει τα μνημεία της χώρας και τα εθνικά σύμβολα στις εορτές (π.χ. 25η Μαρτίου), να μην πλησιάσει κανείς τους. [...] Σε αυτά τα χώματα χύθηκε αίμα για την ελευθερία, δεν μπορούν αυτοί να τα πουλάνε”. “Ο Τσολάκογλου καταδικάστηκε για εθνική αναξιότητα επειδή έδωσε το 1940 ως λεία πολέμου στρατιωτική περιουσία στους κατακτητές. Σε αυτούς που πουλάνε όλη την ελληνική γη για μια δανειακή σύμβαση, τι πρέπει να γίνει;” αναρωτήθηκε, τονίζοντας ότι τα χρήματα των δανείων αυτών, σύμφωνά πάντα με το ίδιο το Μνημόνιο, δεν προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, όπως μας λένε, αλλά για τη στήριξη της ρευστότητας των τραπεζών!

Πολλά ακόμη θα μπορούσα να γράψω γι’ αυτή την εξαίρετη μέρα. Με ιδιαίτερη χαρά, πάντως, διαπίστωσα ότι ο κ. Αντωνίου, δεν είναι ένας γραφικός τύπος που απλά “τα πήρε στο κρανίο”, αλλά ένας σοβαρός άνθρωπος που με μεθοδικότητα και πολύ δουλειά έκανε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Με πολύ διάβασμα και έρευνα, βρήκε μόνος του όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις κατηγορίες του αλλά και τον νομικό τρόπο να τις θέσει σε “τροχιά”, μιας και μέχρι στιγμής κινείται χωρίς δικηγόρο – “όταν προσπάθησα να κινηθώ με δικηγόρο, ζημιά μου έκανε παρά καλό”, όπως μου είπε.

Αναφορικά με τυχόν βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στον κ. Δημήτρη Αντωνίου, θα ενημέρωσω σύντομα και αφού υπάρξει συνεννόηση μαζί του. Προς το παρόν, και σε νομικό επίπεδο, δεν είναι επιθυμητή η όποια εμπλοκή. Οπότε, κλείνω προς το παρόν, αυτό το ρεπορτάζ με τα ίδια του τα λόγια:
Το πρόβλημα είναι η ηττοπάθεια. “Αυτοί δεν θα φερόντουσαν σαν λύκοι αν εμείς δεν φερόμασταν ως αρνιά. Ας γίνουμε εμείς λοιπόν λύκοι. Λυσσασμένοι λύκοι!”


Ο Πόνος της Εξέλιξης




Αν ήξερα πως έπρεπε να ξεκινήσω θα το είχα κάνει.

Δεν ξέρω να σου πω.

Τις περισσότερες φορές που μπαίνω στο κόσμο των σκέψεων μου βλέπω ακριβώς τι πρέπει να αποτυπώσω στην οθόνη. 

Είναι σαν τρισδιάστατος πίνακας για μένα. Τον βλέπω, μυρίζω τα χρώματα και ακούω τα αρώματα.
Και μετά το πληκτρολόγιο γίνεται το ραβδί που θα εκτελέσει το ξόρκι του κειμένου.

Τώρα δεν ξέρω τι βλέπω. Δεν ακούω. Δεν μυρίζω.
Το συναίσθημα όμως που με κάνει να θέλω να γράψω με ειδοποιεί. 

Πως;
Πάντα όταν φουσκώνουν οι σκέψεις πρέπει να βγουν σε λέξεις παρουσιάζεται ένας συγκεκριμένος οξύς πόνος στο στομάχι.
Σωματοποιειται. 
Αυτό που λένε κάποιοι έμπνευση για μένα είναι πόνος.

Ετσι και τώρα που σου μιλάω πονάω.
Και είναι ο πόνος αυτός που με αναγκάζει να γράψω.
Η ενόχληση που μου θυμίζει πως πρέπει να εξελιχθώ.
Κι αν υπάρχει δρόμος δίχως τέλος, είναι αυτός της εξέλιξης.

Πάντα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος να αγαπήσεις.
Πάντα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος να νικήσεις.
Πάντα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος να νικηθείς.
Πάντα θα υπάρχει ένα καλύτερο πάντα.

Ο πόνος επιμένει θέλω να σου πω.
Στο τέλος όμως του κειμένου θα τον έχω νικήσει.
Κάθε φορά τον νικάω.

Γιατί στα χέρια μου το μεγαλύτερο όπλο ήταν πάντα η έκφραση.
Αυτό κάθε φορά είναι το βασικό συστατικό στη συνταγή μου για τη ζωή.
Δε φοβάμαι να σου μιλήσω, δε φοβάμαι και να μου τα πω.
Δε φοβάμαι τη ζωή και τα παιχνίδια της περισσότερο απ'οσο φοβάμαι εσένα.
Ναι, καλά άκουσες ξένε.
Εσένα πάντα σε φοβάμαι.
Γιατί ποτέ δεν μπορώ να ξέρω αν μου λες στα αλήθεια "σαγαπω"
Γιατί ποτέ δεν θα μάθω αν την ώρα που γυρνούσα την πλάτη μου τα μάτια σου αλλάζαν βλέμμα.
Γιατί ποτέ όσο κι αν ψάξω τι πραγματικά θέλεις απο μένα δεν θα μάθω.
Οσες φορές και να σε ξαναγνωρίσω.
Με οποια μορφή και να με ξανασυναντήσεις.
Ειτε κουβαλώντας έρωτα, είτε φιλία, είτε λεφτά.

Για αυτό και σε φοβάμαι. 
...γιατί δεν μαθαίνεσαι.

Στα σκοτάδια που μου ρίχνεις όμως, πάντα θα απαντάω με φως.

Ο πόνος ξαφνικά σταμάτησε.
Η ψυχή πήρε την απάντηση και εγώ είμαι έτοιμος να σχεδιάσω το σήμερα μου.













Σαν πας στο πηγαιμό για το...Twitter




Eιναι μια ανάρτηση που ξεκινάει χωρίς να ξέρει την κατάληξη της.

Σε προειδοποιώ.

Κάποιοι το έχετε ακούσει, άλλοι το έχετε απορρίψει γιατί δεν το καταλάβατε, κάποιοι το λατρέψατε και τέλος αρκετοί από εσάς το μισήσατε.

Τι είναι το twitter και πως ξεκίνησε δεν θα στα αναλύσω. Δεν έχει και νόημα γιατί τα είπαν πριν από μένα άλλοι. Και τα είπαν και καλύτερα!
Θα περιγράψω απλά πως το φιλτράρισαν τα δικά μου μάτια. Γιατί κόλλησα μαζί του & γιατί ίσως κολλήσεις κι εσύ.

Έχεις ιδέα από τα ψηφιδωτά;  Αυτή την τέχνη που αποτελείται από πολύχρωμες, μικρές, σχεδόν αδιάφορες αλλά τόσο σημαντικές για το σύνολο ψηφίδες;
Κάπως έτσι θα σου έλεγα πως είναι και ο τουητεροκοσμος.

Βρίσκεις όλα τα χρώματα, όλα τα σχήματα, όλες τις ποιότητες.

Και έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις (κάνοντας follow) τα δικά σου υλικά. Αυτά που νιώθεις οτι είναι πιο κοντά σε εσένα.
Και το έργο σου σχηματίζεται.

Το twitter είναι έξυπνο. Πολύ πιο έξυπνο από το facebook.
Δεν κρύβεσαι πίσω από τραγούδια, ούτε πίσω από από ρητά της κατάψυξης.

Για να κερδίσεις τον άλλο πρέπει να μιλήσεις.
Πρέπει να επικοινωνήσεις. Πρέπει να γράψεις.

Το παίζεις κάτι; Φαίνεται.
Είσαι φλύαρος; Φαίνεται.
Είσαι έξυπνος; Φαίνεται.
Σου λείπει το σεξ; Φαίνεται
Εκτός social δε σου μιλάει μύγα; Φαίνεται.
Λες ότι οι πολλοί; Φαίνεται.

Το twitter δεν είναι τσατ.
Είναι μια κιβωτός γεμάτη ιδέες, κρίσεις και σκέψεις του λεπτού.
Θα βρεις πολύ σκουπιδομάνι. Ναι.
Θα δεις γραμμένες πολλές μαλακίες. Ναι.


Σου δίνει όμως μια εκπληκτική δυνατότητα που αφορίζει τα περισσότερα από τα μειονεκτήματα του.
Σε κάνει να γνωρίζεις πρώτα το μυαλό του άλλου.
Δε σε νοιάζει η εικόνα του.
Η δικτατορία της φωτογένειας του fb εδώ καταρρέει.

Οι κοιλιακοί δεν μπορούν να τουητάρουν.
Τα σουφρωμένα χειλάκια δεν μπορούν να τουητάρουν.
Απλά δεν μπορούν. Τουλάχιστον όχι μόνα τους.

Ένα άλλο μεγάλο συν είναι ότι κουβαλάς μια μίνι εταιρεία γκάλοπ στο κινητό σου.
Από άτομα που δεν σε ξέρουν και δεν έχουν απολύτως καμιά ανάγκη να σου πουν ψέμματα.

Τέλος δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να γίνεις δημοφιλής. Δεν έχει νόημα να αρχίζεις και να ακολουθείς όποιον βλέπεις μπροστά σου.
Δεν μπορείς να γίνεις "μούρη" με το ζόρι.

Αν κάτι εμένα με έχει κάνει να κολλήσω είναι ότι όποτε νιώσω την ανάγκη να πω κάτι πάντα θα υπάρχει κάποιος να ακούσει.
Ενα καζάνι ανθρώπων που πάντα είναι γεμάτο, βράζει και θυμίζει πόσο διαφορετική και πόσο ίδια μπορεί να είναι η κάποια μέρα όλων των θνητών.

Την ίδια ώρα που κάποιος θα γελάει, άλλος θα νιώθει μοναξιά.
Ο ένας παίρνει αύξηση και η άλλη ανακαλύπτει οτι έμαθε πως η κολλητή της σχετίζεται με τον γκόμενο της.
Και βλέπεις το timeline να γεμίζει με στιγμές τόσο διαφορετικών και τόσο ίδιων ανθρώπων.

Αν δεν το έχεις δοκιμάσεις, δώσε του μια ευκαιρία.
Αν το δοκίμασες και δεν το κατάλαβες δώσ'του μια δεύτερη.




Και μη ξεχνάτε...
Σας ακολουθω.










Βιοχρονοσυγχρονισμοί: Τα αερικά της Τύχης.



Πόσες φορές προσπάθησες να στεγνώσεις τη μπουγάδα σου και η βροχή σου χάλασε τα σχέδια;
Πόσες φορές ηθελες να δεις τον ήλιο αλλά είχε συννεφιά
Πόσες φορές αγόρασες καλοκαιρινό ρούχα και έπιασε χειμώνας;
Πόσες φορές έδωσες αλλά δεν ήταν η ώρα να πάρεις.

Πιστεύω βαθειά πως ζούμε όπως θέλουμε.
Κινούμε τα νήματα της δικής μας ζωής αποκλειστικά εμείς.
Ναι το πιστεύω. Εσύ τα κινείς.
Εσύ φταις που κλαις. Εσύ φταις που γελάς.
Φταις για όλα. Σχεδον.
Γιατί υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις.
Κάτι που δεν βρήκα πως το λένε και είπα να το ονομάσω.
Τους βιοχρονοσυγχρονισμούς.

Οι βιοχρονοσυγχρονισμοί λοιπόν ειναι κάτι μικρά αερικά
που δεν τα βλέπεις αλλά σε οδηγούν.
δεν τα ακούς αλλά σου μιλούν.
Το έργο που τους ανέθεσε η φύση είναι απλό.
Φέρνουν ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις κοντά.
Σε αρπάζουν απο το αυτί και σε οδηγούν όπου θέλουν. Οπως θέλουν.


Πόσες φορές συνάντησες τον λάθος άνθρωπο τη σωστή στιγμή;
Πόσες φορές συνάντησες τον σωστό άνθρωπο τη λάθος στιγμή;
Τότε που κράτησες τον καρπό και ήταν άγουρος. Η παραγινομένος.
Κι εφυγες μακρυά. Κι ας ήξερες οτι εκει που πας δεν ήταν καλύτερα.
Δεν νοστιμότερος ο καρπός απλά ήταν η εποχή του.

Εχω πειστεί πως η ζωή μας αποτελείται απο μικρά παραμυθάκια.
Ο ήρωας ο κεντρικός είσαι πάντα ΕΣΥ.
Πίσω απο κάθε γωνιά ομως κρύβονται τα αερικά που σου ειπα.
Και το παραμύθι σου αλλιώς το ξεκινάς και διαφορετικά τελειώνει.
Γιατί τα κάστρα που ονειρεύτηκες δεν θα έχουν τις πόρτες ανοιχτές.
οχι γιατι δεν το αξιζεις. οχι γιατι δεν σε ήθελαν.
Γιατί απλά δεν τα πρόλαβες ανοιχτά.

Δεν φτάνεις να το θες.
Δεν φτάνει να το θέλω.
Δεν φτάνει να το θέλουμε.

Πρέπει να ειναι και η εποχή του σπόρου για να ανθίσει.
Για να γίνει η σπίθα πυρκαγιά.
Το κύμα τρικυμία.

Τους βιοχρονοσυγχρονισμους δεν τους νοιάζει το πως.
Δεν ειναι δουλειά τους.
Τους νοιάζει το πότε και το ποιος.
Το πως μένει πάντα δική σου υπόθεση.
Δική σου υπόθεση. Πάντα.

Θα μου πεις τώρα, μα καλά αυτά τα αερικά της τύχης δεν μπορώ να τα καλοπιάσω;
Δεν μπορώ να τα  κάνω να μη με ξεχνούν;
Μπορεις.
3 στοιχεία θα βάλεις δόλωμα στο αγκίστρι σου.
Επιμονή, Αξιοπρέπεια και Αλήθεια.

Αντέχεις να περνάς ξανα και ξανά απο το ίδιο σταυροδρόμι μέχρι να τα συναντήσεις;
Αντέχεις να προχωράς και να σέβεσαι τις φορές που δεν τα καταφέρνεις;
Παίρνεις τα μαθήματα που σου διδάσκουν τα λάθη και τα πάθη σου;
Αντέχεις να αλλάζεις τα κομμάτια σου που έκαναν τα αερικά να φύγουν μακρυά σου;
Αντέχεις τους άλλους;
Αντέχεις εσένα;

Αν αντέχεις...

Αντε και ΒΙΟΧΡΟΝΟΣΥΓΧΡΟΝΙΣΟΥ.
Τ Ω Ρ Α









Tα 27 μου Χρόνια



Πριν από 27 χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα.
Δεν μιλούσα, απλά κοιτούσα.
Δεν εκφραζόμουν, απλά έκλαιγα.

Εχω μνήμες απο 2 ετών.
Αρώματα, πρόσωπα, καταστάσεις.
Περιστατικά που τα έχουν οι περισσότεροι ξεχασμένα.
Κι ομως τα θυμάμαι. Τα βλέπω. Τα μυρίζω.

Οι αναμνήσεις πάντα ήταν το όχημα μου.
Το κάρβουνο στην φωτιά της ψυχής.
Οι αναμνήσεις και τα όνειρα.
Το παρελθόν και το μέλλον.

Φυσιολογικό λοιπόν να τις ανασύρω από την κιβωτό των στοχασμών μου συχνά.
Πόσο μάλλον μια ημέρα όπως αυτή.
Που οριοθετεί το ξεκίνημα μου.
Είναι η επέτειος της Αρχής μου.

Αρκετές φορές μένω κολλημένος στα παλιά άλμπουμ
και χαζεύω το παρελθόν της αθωότητας.
Τότε που ήταν όλοι εκεί.
Πριν ο θάνατος τους γνέψει.
Τότε που δεν υπήρχαν έγνοιες στο μυαλό μου.
Δεν υπήρχε το άγχος της δουλειάς, δεν υπήρχαν οι καημοί του έρωτα.
Τότε που υπήρχε μόνο το παιχνίδι.

Ωστόσο αυτό που συνειδητοποιώ στα 27 μου
είναι πως το παιχνίδι το κράτησα ζωντανό ακόμα.
Ίσως γιατί είμαι απο αυτούς τους ενήλικες που δεν ξεπέρασαν ποτέ την παιδική τους ηλικία.
Ίσως γιατί κάποτε χρειάστηκε να ξεχάσω πως είμαι παιδί. Δεν υπήρχε χρόνος για να νιώσω παιδι.
Ίσως πάλι γιατί είμαι μάγος. Επιμένω μέχρι σήμερα να είμαι.

Αν με ρωτήσεις αισθάνομαι ακόμα το ίδιο χαζό συναίσθημα όταν πιάνω ενα ξύλινο κλαράκι και το έχω για ραβδί.
Το ίδιο αίσθημα προσμονής.
Όπως και τότε, ακόμα ελπίζω οτι θα βγει φως απο την άκρη του.
Και στο τέλος βγήκε. Βγαίνει ακόμα.
Απλά η μαγεία δεν κρυβόταν στα ξύλινα κλαράκια.
Κι αυτό το μαθαίνεις μεγαλώνοντας.
Για να το μάθεις ομως πρέπει να συνεχίσεις να ψάχνεις.
Και για να συνεχίσεις να ψάχνεις πρέπει να πιστεύεις.

Σε αυτά τα 27 χρόνια αυτό που με έκανε πιο δυνατό ξωτικά μου
ήταν η πίστη.
Πίστη στο άγνωστο.
Πίστη στα όνειρα.
Πίστη στην καρδιά.
Πίστη στους ανθρώπους.
Πίστη στη φαντασία.
Πίστη σε ότι δεν βλέπω, δεν αγγίζω αλλά αισθάνομαι.


Πριν απο 27 χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα.
Δεν μιλούσα, απλά κοιτούσα.
Δεν εκφραζόμουν, απλά έκλαιγα.

Μετά από 27 χρόνια 

Ακόμη δεν καταλαβαίνω..
Ακόμη δεν μιλάω, απλά κοιτάω
Κι όταν θέλω να εκφραστώ πιο δυνατά...κλαίω. 


Σας αγαπω.
Χρόνια μου πολλά. :)


YΓ: Αν υπάρχει ένα τραγούδι που περιγράφει τη συνταγή μου και το τι πιστεύω, είναι αυτό που ακολουθεί... 




Γιατί αν δεν γεννηθείς φωτιά 
πως θα μένει στάχτη πίσω σου η βραδιά...