ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Αντίο μικρέ.




Ο σκύλος ειναι καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Ο ανθρωπος ειναι ο καλύτερος φίλος του σκύλου;

Σήμερα έχασα τον Τιμόν, το 7χρονο μαλτέζ μου.
Μου τον είχαν αφήσει έξω απο την πόρτα του σπιτιού μου.
Όπως άφηναν τα ορφανά παλιά έξω απο τις πόρτες.

Ενα σκυλί πανέξυπνο, ομορφο, ζωηρό και πολύ πολύ παιχνιδιάρικο.
Εγωιστής βέβαια και ξεροκέφαλος  και ανυπότακτος.

Εφυγε κάτω απο πολύ περιεργες συνθήκες. Δηλητηριάστηκε και έπεσε απο το μπαλκόνι.

Μάλλον δεν τον πρόλαβα. Δεν πρόλαβα να είμαι δίπλα του απο την αρχή.
Ισως αν προλάβαινα έγκαιρα να ήταν ζωντανός.

Αυτό που ξέρω ειναι οτι ο θάνατος του με γέμισε εκτός απο πόνο και πολλές τύψεις.
Τύψεις γιατί όταν τον έβλεπα με τον ορό να χτυπιέται ήξερα οτι έπρεπε να τον είχα προλάβει.
Επρεπε να ήμουν εκει απο τη πρώτη στιγμή.
Ισως και να ειχε σωθει.


Είναι ήρεμος τώρα. Ελεύθερος.
Ελπίζω τουλάχιστον να με αγαπάει ακόμα.
Και να ξέρει πως με έμαθε ένα πολύ σημαντικό μάθημα.
Απο τα μεγαλύτερα της ζωής μου.
Ξέρει εκείνος.
Έμαθα κι εγώ.

Θα μου λείψεις Τιμόν.
Συγγνώμη. Θα μου λείψεις.

ΥΓ: Ορισμένες φορές είναι πολύ αργά ακόμα και για να μετανοιώσεις.


23 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Κρίμα είναι δύσκολο...το έχω περάσει.
Κουράγιο!!!
Θα σε αγαπάει πλέον από ψηλά!!!
Την Καλησπέρα μου!!!

 

Sigoyra θα σε αγαπαει αφου τον φροντιζες τοσα χρονια.

 

Συλληπητήρια Δημήτρη μου :(

 

Μακάρι να είχα τη φωνή του Τιμόν.
Για να σου πω να μη στενοχωριέσαι,
κι ότι εκεί που είμαι τώρα είναι όμορφα...
http://www.youtube.com/watch?v=boKCusNmnIg

 

Το έχω περάσει κι εγώ, κι ένιωθα τύψεις που δεν το πήγαινα πιο συχνά βόλτα, που δεν ήμουν πιο συχνά μαζί του κλπ, είναι τόσο αθώα πλασματάκια που μόνο όμορφες αναμνήσεις μπορείς να έχεις.

 

ουφ, ναι, κι εγώ το έχω περάσει περίπου έτσι, είναι δύσκολο, πάντα θα είναι δύσκολο, δεν ξεπερνιέται αυτός ο χαμός μόνο με τον καιρό γλυκαίνει και μένουν οι καλές αναμνήσεις, δεν χρειάζονται ενοχές όμως, άστον ελεύθερο να ταξιδέψει

 

αγαπημένε μου μάγε..
δεν ξέρω τί να πώ....
απλά κουράγιο....
Σε φιλώ γλυκά!

 

γλυκέ μου μάγε, κουράγιο. Κι εκείνου θα του λείψεις είμαι σίγουρη γι αυτό!
Μου θύμησες όταν έχασα κι εγω την δική μου αγάπη. θα σε αγαπάει , όπως τον αγάπησες και συ. απλά κανε κουράγιο. δυστυχώς μερικές φορές η ζωή μπορεί να είναι πολύ άδικη.
Σε φιλώ γλύκα

 

Συλληπητήρια και κουράγιο.Είμαι σίγουρη ότι από εκεί που είναι σε αγαπάει.

 

Ίσως και να είχε σωθεί. Πολύ γνώριμη αμφιβολία.. ίσως και να είχα προλάβει, να είχα τρέξει, να είχα καταλάβει γρηγορότερα πόσο σοβαρό είναι.. με τον καιρό θα καταλάβεις πως δε θα είχε αλλάξει τίποτα Δημήτρη μου... είμαστε τόσο αδύναμοι μπροστά στο θάνατο και δυσκολευόμαστε τόσο να αποχωριστούμε ότι αγαπάμε. Εκεί που είναι εκείνος ξέρει και σίγουρα σ΄αγαπά...

 

:(
Τα συλληπητήριά μου. Κουράγιο και υπομονή.
Και να ξέρεις, είμαι σίγουρη πως σε αγαπά. Και πως δε θα θελε να μεινεις με τις τυψεις =/

 

:( Αυτη η αξιαγαπητη φατσούλα σιγουρα θα παει σε ενα κόσμο καλυτερο!
Εχω και γω ενα κουνελι και τρεμω μη το χασω...Βεβαια εχω "χασει" και γω σκυλακι και γατουλες εφυγαν γιατι συμβιβαστηκα πως ήρθε η ωρα τους....Δεν δηλητηριαστηκαν...
Σιγουρα σ αγαπαει πολυ μιας και εισαι ο καλυτερος ιδιοκτητης και παλεψες μεχρι τελευταια στιγμη να τον κρατησεις διπλα σου <3

 

Λυπάμαι πραγματικά...εγώ αναγκαστικά να τον πάω στο γιατρό για ευθανασία! αυτά τα μάτια δεν θα τα ξεχάσω ποτέ..
έπρεπε όμως γιατί υπέφερε...

 

Κρίμα. :/ Συλληπητήρια. :/

 

λυπάμαι για την απώλειά σου.

αλλά εστιάζω στο ότι ο τιμόν, δηλητηριάστηκε. ποιος θα έκανε κακό σε ένα μικρό, αγαπησιάρικο σκυλάκι!
ούτε επικίνδυνο το λές ούτε απειλή...

τόση κακία πια; τόση;;;

 

αχουυ μωρε.:(
Κριμααα.:(
Συλληπιτηρια.:/

 

Συλλυπητήρια Δημήτρη! :(

 

Συλλυπητήρια Δημήτρη!:(

 

Μερικά γεγονότα και καταστάσεις είναι απλά μοιραίες.Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τα αποτρέψουμε. Αν προσέφερες αγάπη σε αυτό το πλάσμα και είμαι σίγουρος πως το έκανες, τότε αυτό αρκεί και για εκείνο, που σίγουρα το κατάλαβε, και για σένα ώστε να μη νιώθεις τύψεις. Καλώς ή κακώς, δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε όλα στη ζωή,όποιες κι αν είναι οι προθέσεις μας. Μια απλή ένδειξη των συναισθημάτων μας και της φροντίδας μας αρκεί. Συλλυπητήρια

 

Eχω ζήσει ακριβώς το ίδιο πριν μερικά χρόνια...σε νιώθω..καμιά φορά μου λείπει μια τέτοια παρέα αλλά δεν τολμώ να ξαναφέρω μια ζωούλα κοντά..

 

ΚΡΙΜΑ ΤΟ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟ:( ΜΗ ΝΙΩΘΕΙΣ ΟΜΩΣ ΤΥΨΕΙΣ ΦΙΛΕ ΔΗΜΗΤΡΗ.ΕΣΥ ΤΟΥ ΕΙΧΕΣ ΔΩΣΕΙ ΑΡΚΕΤΗ ΑΓΑΠΗ.ΑΥΤΟ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ.

 

Kαλε μου Δημήτρη, πονάς και έχεις δίκιο αφού έχασες το φίλο σου, όμως μη νιώθεις τύψεις, είμαι σίγουρη ότι έκανες ότι μπορούσες, ο Τιμόν πήρε πολλή αγάπη από σένα, έναν άνθρωπο τόσο ξεχωριστό και ευαίσθητο, και είμαι βέβαιη ότι θα σ' αγαπάει πάντα, όπως και εσύ...
σε νιώθω απόλυτα, έχω και εγώ ένα golden retriever, όμως πιστεύω ότι σιγά σιγά ο πόνος θ'απαλύνει...
σε φιλώ με πολλή αγάπη...
συλλυπητήρια.

 

Σαν άνθρωποι ειναι οι σκύλοι.
Και περισσότερο ακόμα.
Μπορεί άνθρωπο να ξεχάσεις, σκύλο όμως ποτέ.