ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

H (Κεντρική) Ιδέα




Δεν είμαι καλά.
Αλήθεια είναι.

Ίσως πρώτη φορά στη ζωή μου πελάγωσα έτσι.
Πρώτη φορά ένιωσα τη πλάτη μου τόσο φορτωμένη.
Έτσι ξαφνικά σε ένα λεπτό. Σε μια στιγμή τόσο δα μικρούλα.

Σταμάτησα να ονειρεύομαι.
Σταμάτησα να ζω.
Κουφάρι.
Χωρίς σκοπό. Χωρίς ορίζοντα.
Απλά Κουφάρι.

Ο πυρήνας του ραβδίου μου λες κι έχασε τη δύναμη του.
Μη με ρωτήσετε γιατί.
Μη με ρωτήσετε πως.

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι ποτέ δεν ρωτήσατε.
Εσείς πάντα με ακούτε.
Ευτυχώς.

Είναι σκληρά εκεί έξω.
Πολύ. Πάρα πολύ.

Και είναι στιγμές που δεν αντέχω.
Δεν αντέχω να μου δίνουν κόμπους και να πρέπει να τους λύσω.
Δεν αντέχω να μου δίνουν φορτία που πρέπει να τα κουβαλήσω.
Δεν αντέχω να φτάνω τον εαυτό μου στα όρια του.
Δεν αντέχω να τον συμβουλεύω.
Δεν αντέχω να με φροντίζω.
Δεν αντέχω να πρέπει συνεχώς να μιλάω δυνατά για να καλύψω τις φωνές.
Δεν αντέχω να ρίχνω εγώ το φως.
Κατάλαβε με.

Κουράστηκα.
Οι δακρυγόνοι μου δεν λένε να ξεσπάσουν.
Με πονούν τόσο έντονα που νομίζω πως θα εκραγούν.
Και η έκρηξη δεν έρχεται.
Κι εγώ πονάω περισσότερο.
Και αυτοί επίμονα πονούν.
Κι εγώ πονάω.

Κρυώνω.
Όχι το κορμί.
Η ψυχή.
Κρυώνω.
Θαρρείς και το δέρμα μου έχασε τη δύναμη να με προστατεύει.
Λες και οι άνεμοι του ψύχους καταφέρνουν να μπουν σε κάθε μου κύτταρο.
Κρυώνω.
Όχι το κορμί σας λέω. Όχι.
Η Ψυχή.

Κολυμπάω σε μια θάλασσα χωρίς νερό.
Πετάω σε ένα ουρανό χωρίς γαλάζιο.
Και επιμένω να πετάω. Κι επιμένω να κολυμπάω.
Γιατί είναι σκληρά εκει έξω.
Σας το είπα; Ναι το είπα.
Σκληρά.
Πολύ. Πάρα πολύ.
Πάντα εκεί έξω.
Και πονάει το μέσα..
Γιατί αυτό δεν είναι σκληρό.
Και δεν θέλει να γίνει.
Δεν ονειρεύτηκε αυτό για τον εαυτό του.

Ήξερα πως η ζωή ξεκινάει με κλάμα.
Ήξερα πως τελειώνει σε κλάμα.
Τώρα μαθαίνω πως τη συνοδεύει κιόλας.

Ακόμα και τότε όμως υπάρχει γιατρειά. 
Υπάρχουν κάποιοι ή κάτι που θα σε κάνει να δει εκείνο το μικρό φως σε μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας και θα νικήσει έστω για λίγο το σκοτάδι σου. 
Μετά αποφασίζεις. 
Θα πας προς το φως;;
Και τότε η λάμψη επαναλαμβάνεται. 
Λίγο πιο έντονη.
Λίγο πιο μεγάλη σε διάρκεια.
Και μετά πεθαίνει.
Κι όσο πλησιάζεις όμως η φορές που εμφανίζεται πολλαπλασιάζονται.
Κάθε φορά πιο δυνατές. Κάθε φορά πιο ζεστές.

Αρχίζω και βρίσκω εδώ και μερικά λεπτά το δρόμο μου.
Βρήκα το  δικό μου μικρό φως σε μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας.

Και το χρωστάω σε μια αγαπημένη μου φίλη.
Τρελή, πυρομανής, ιδιότροπη, αλλοπρόσαλλη αλλά ευαίσθητη, αυθεντική και ειλικρινής με τους ανθρώπους που αγαπά.
Ευχαριστώ Μαρκέλλα μου.

Αυτό λοιπόν ήταν η αιτία



Γιατί πάντα υπάρχει μια ιδέα που σου έχει ξεφύγει.
Και πολλές φορές είναι η κεντρική.



17 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Γιατί με κάνεις να κλαίω με λυγμούς σχεδόν σε κάθε post σου…;

 

Το σχόλιο σου με κάνει και κοκκινίζω!! Ευχαριστώ που με βάζετε μέσα στην ψυχή σας.

 

Η ψυχή σου τρυπώνει στη δική (μου) μας…

 

τι επαθες μαγε;;;;;;;γιατι εμας μας μαγευεις κι εσυ δυσκολευεσαι;;;;;;;

 

Αν σου ξεφευγει η κεντρικη ιδεα, έχεις θέμα και μαλιστα μεγάλο! Η καλύτερα δεν εχεις θέμα, εισαι απλά, εκτός θέματος!

Για να μην βγω κι εγω εκτος θεματος σου λεω πως ειμαστε εδω να ακουμε της ψυχής σου τα εκτός θέματος και να μη σε ρωταμε τα δυσκολα!

Σε βλέπω τώρα στη τιβι.....μη μασας ομορφούλη! Με αυτο το απέραντο χαμόγελο που εκπέμπεις, σχεδόν πάντα ξεπερνιούνται ακόμη και τα πιο δύσκολα!

φιλια πολλα

 

Δεν είναι μαγικό, το φως στο μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας να διώχνει το απόλυτο σκοτάδι με μιας;
Το φως είναι πιο δυνατό από το σκοτάδι, το καλό είναι πιο δυνατό από το κακό.. γι αυτό ποτέ μη πάψεις να πιστεύεις σε σένα..:)

 

Ελα δεν σε θελω ετσι! Σε θελω χαμογελαστο οπως σε βλεπω! Ναι ειναι πολυ δυσκολα εκει και σου παγωνουν την ψυχη αλλα οι φιλοι οπως η Μαρκελλα μπορουν και σε ζεσταινουν και μακαρι και εμεις να κανουμε κατι..

Μαρουλοφιλακια!

 

Θα ξαναγεννηθεις απο τις στάχτες σου!
Εισαι γεννημενος για μεγάλα πράγματα
Φιλια

 

Έλα καρδιά μου...δεν σε θέλω έτσι...
την αγκαλιά μου...

 

την ώρα που διάβαζα χθές το πόστ σου, σε έβλεπα ταυτόχρονα και στην τηλεόραση.. και έλεγα μέσα μου, δεν μπορεί... την έχει βρεί την δύναμη και έχει ζεστάνει την ψυχή του... αντανακλά στο πρόσωπο σου.... και μην μου πείς ότι είναι δουλειά.. εμείς που εδώ έχουμε διαβάσει όσα μας γράφεις επέτρεψε μας να σε ξέρουμε λίιιιιιγο καλύτερα!
Έχεις δύναμη μέσα σου καλέ μου... εγώ το ξέρω... αλλά πρέπει να το δείς και μόνος σου.....
ό,τι χρειαστείς σφύρα! το μέιλ ξέρεις που να το βρείς!
Βασικά τώρα που το σκέφτομαι θα στείλω εγώ πρώτη!
Φιλί!

 

πφφφ...δεν βρίσκω πουθενά το μέιλ σου... οπότε τελικά μένει σε εσένα!!!!
Φιλί και πάλι!

 

"Κρυώνω."

Δυνατή λέξη... Έχω πιάσει τον εαυτό μου να την λέει κατά καιρούς...

Όλα θα πάνε καλά, chief. :)

Φιλιά.

 

Όντως, αυτό το τοσοδούλι φωτάκι μπορεί να αποδειχθεί τόσο μα τόσο δυνατό. Το θέμα είναι όμως τι γίνεται μέχρι να καταφέρεις να το βρεις, να καταφέρεις να το δεις..μέχρι να βρεθεί αυτός που θα θελήσει να στο δείξει...
Υπομονή φαντάζομαι, το μόνο που μπορείς να κάνεις.Να έχεις υπομονή και να ονειρεύεσαι..
Δεν τα λέω σαν συμβουλή,σε καμία περίπτωση. Τα λέω μάλλον για να τα ακούσω κι εγώ η ίδια...
Καλό απόγευμα

 

Ελα θα τα καταφερεις εσυ.Εισαι ο μεγας Μερλιν.;)
:) :)
Οπως παντα πολυ ομορφη αναρτηση.:)

 

Ειχα γραψει σχεδον μια αναρτιση στα σχόλιά σου... το έσβησα.
Το μονο που έχω να σ πω ειναι πως κι εγώ πονάω... παρα πολύ!

Καλό βραδυ!

 

ΥΓ Μηπως να κάνεις μια θριαμβευτική επάνοδο και στο Τρεις λαλουν;
Λέω εγω τωρα...

 

ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ.ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.