ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Βιοχρονοσυγχρονισμοί: Τα αερικά της Τύχης.



Πόσες φορές προσπάθησες να στεγνώσεις τη μπουγάδα σου και η βροχή σου χάλασε τα σχέδια;
Πόσες φορές ηθελες να δεις τον ήλιο αλλά είχε συννεφιά
Πόσες φορές αγόρασες καλοκαιρινό ρούχα και έπιασε χειμώνας;
Πόσες φορές έδωσες αλλά δεν ήταν η ώρα να πάρεις.

Πιστεύω βαθειά πως ζούμε όπως θέλουμε.
Κινούμε τα νήματα της δικής μας ζωής αποκλειστικά εμείς.
Ναι το πιστεύω. Εσύ τα κινείς.
Εσύ φταις που κλαις. Εσύ φταις που γελάς.
Φταις για όλα. Σχεδον.
Γιατί υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις.
Κάτι που δεν βρήκα πως το λένε και είπα να το ονομάσω.
Τους βιοχρονοσυγχρονισμούς.

Οι βιοχρονοσυγχρονισμοί λοιπόν ειναι κάτι μικρά αερικά
που δεν τα βλέπεις αλλά σε οδηγούν.
δεν τα ακούς αλλά σου μιλούν.
Το έργο που τους ανέθεσε η φύση είναι απλό.
Φέρνουν ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις κοντά.
Σε αρπάζουν απο το αυτί και σε οδηγούν όπου θέλουν. Οπως θέλουν.


Πόσες φορές συνάντησες τον λάθος άνθρωπο τη σωστή στιγμή;
Πόσες φορές συνάντησες τον σωστό άνθρωπο τη λάθος στιγμή;
Τότε που κράτησες τον καρπό και ήταν άγουρος. Η παραγινομένος.
Κι εφυγες μακρυά. Κι ας ήξερες οτι εκει που πας δεν ήταν καλύτερα.
Δεν νοστιμότερος ο καρπός απλά ήταν η εποχή του.

Εχω πειστεί πως η ζωή μας αποτελείται απο μικρά παραμυθάκια.
Ο ήρωας ο κεντρικός είσαι πάντα ΕΣΥ.
Πίσω απο κάθε γωνιά ομως κρύβονται τα αερικά που σου ειπα.
Και το παραμύθι σου αλλιώς το ξεκινάς και διαφορετικά τελειώνει.
Γιατί τα κάστρα που ονειρεύτηκες δεν θα έχουν τις πόρτες ανοιχτές.
οχι γιατι δεν το αξιζεις. οχι γιατι δεν σε ήθελαν.
Γιατί απλά δεν τα πρόλαβες ανοιχτά.

Δεν φτάνεις να το θες.
Δεν φτάνει να το θέλω.
Δεν φτάνει να το θέλουμε.

Πρέπει να ειναι και η εποχή του σπόρου για να ανθίσει.
Για να γίνει η σπίθα πυρκαγιά.
Το κύμα τρικυμία.

Τους βιοχρονοσυγχρονισμους δεν τους νοιάζει το πως.
Δεν ειναι δουλειά τους.
Τους νοιάζει το πότε και το ποιος.
Το πως μένει πάντα δική σου υπόθεση.
Δική σου υπόθεση. Πάντα.

Θα μου πεις τώρα, μα καλά αυτά τα αερικά της τύχης δεν μπορώ να τα καλοπιάσω;
Δεν μπορώ να τα  κάνω να μη με ξεχνούν;
Μπορεις.
3 στοιχεία θα βάλεις δόλωμα στο αγκίστρι σου.
Επιμονή, Αξιοπρέπεια και Αλήθεια.

Αντέχεις να περνάς ξανα και ξανά απο το ίδιο σταυροδρόμι μέχρι να τα συναντήσεις;
Αντέχεις να προχωράς και να σέβεσαι τις φορές που δεν τα καταφέρνεις;
Παίρνεις τα μαθήματα που σου διδάσκουν τα λάθη και τα πάθη σου;
Αντέχεις να αλλάζεις τα κομμάτια σου που έκαναν τα αερικά να φύγουν μακρυά σου;
Αντέχεις τους άλλους;
Αντέχεις εσένα;

Αν αντέχεις...

Αντε και ΒΙΟΧΡΟΝΟΣΥΓΧΡΟΝΙΣΟΥ.
Τ Ω Ρ Α









4 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Ωραίο κείμενο Δημήτρη :))
Αν και εγώ είμαι της αντίθετης άποψης, πιστεύω δηλαδή πως άνθρωποι και ευκαιρίες έρχονται στη ζωή μας τη στιγμή που πρέπει. Δεν εννοώ την καλύτερη στιγμή αλλά την κατάλληλη στιγμή. Την στιγμή που είμαστε έτοιμοι, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, να προχωρήσουμε παρακάτω,ο καθένας τη δική του, προσωπική ιστορία.

 

ένα περιεργο πραγμα αλλα μου συμβαινει συχνα "Πόσες φορές συνάντησες τον σωστό άνθρωπο τη λάθος στιγμή;" το κειμενο με έκανε να σκεφτω -ναι το κανω κ αυτο που και που :P -

 

Επιμονή, Αξιοπρέπεια και Αλήθεια!!
τόσο απλά!!
Χριστός Ανέστη..

 

Νομίζω τον χρειάζομαι έναν βιοσυγχρονισμό. Μπορείς να γράψεις κι άλλα λίγα με κάποια παραδείγματα?