ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Βιοχρονοσυγχρονισμοί: Τα αερικά της Τύχης.



Πόσες φορές προσπάθησες να στεγνώσεις τη μπουγάδα σου και η βροχή σου χάλασε τα σχέδια;
Πόσες φορές ηθελες να δεις τον ήλιο αλλά είχε συννεφιά
Πόσες φορές αγόρασες καλοκαιρινό ρούχα και έπιασε χειμώνας;
Πόσες φορές έδωσες αλλά δεν ήταν η ώρα να πάρεις.

Πιστεύω βαθειά πως ζούμε όπως θέλουμε.
Κινούμε τα νήματα της δικής μας ζωής αποκλειστικά εμείς.
Ναι το πιστεύω. Εσύ τα κινείς.
Εσύ φταις που κλαις. Εσύ φταις που γελάς.
Φταις για όλα. Σχεδον.
Γιατί υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις.
Κάτι που δεν βρήκα πως το λένε και είπα να το ονομάσω.
Τους βιοχρονοσυγχρονισμούς.

Οι βιοχρονοσυγχρονισμοί λοιπόν ειναι κάτι μικρά αερικά
που δεν τα βλέπεις αλλά σε οδηγούν.
δεν τα ακούς αλλά σου μιλούν.
Το έργο που τους ανέθεσε η φύση είναι απλό.
Φέρνουν ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις κοντά.
Σε αρπάζουν απο το αυτί και σε οδηγούν όπου θέλουν. Οπως θέλουν.


Πόσες φορές συνάντησες τον λάθος άνθρωπο τη σωστή στιγμή;
Πόσες φορές συνάντησες τον σωστό άνθρωπο τη λάθος στιγμή;
Τότε που κράτησες τον καρπό και ήταν άγουρος. Η παραγινομένος.
Κι εφυγες μακρυά. Κι ας ήξερες οτι εκει που πας δεν ήταν καλύτερα.
Δεν νοστιμότερος ο καρπός απλά ήταν η εποχή του.

Εχω πειστεί πως η ζωή μας αποτελείται απο μικρά παραμυθάκια.
Ο ήρωας ο κεντρικός είσαι πάντα ΕΣΥ.
Πίσω απο κάθε γωνιά ομως κρύβονται τα αερικά που σου ειπα.
Και το παραμύθι σου αλλιώς το ξεκινάς και διαφορετικά τελειώνει.
Γιατί τα κάστρα που ονειρεύτηκες δεν θα έχουν τις πόρτες ανοιχτές.
οχι γιατι δεν το αξιζεις. οχι γιατι δεν σε ήθελαν.
Γιατί απλά δεν τα πρόλαβες ανοιχτά.

Δεν φτάνεις να το θες.
Δεν φτάνει να το θέλω.
Δεν φτάνει να το θέλουμε.

Πρέπει να ειναι και η εποχή του σπόρου για να ανθίσει.
Για να γίνει η σπίθα πυρκαγιά.
Το κύμα τρικυμία.

Τους βιοχρονοσυγχρονισμους δεν τους νοιάζει το πως.
Δεν ειναι δουλειά τους.
Τους νοιάζει το πότε και το ποιος.
Το πως μένει πάντα δική σου υπόθεση.
Δική σου υπόθεση. Πάντα.

Θα μου πεις τώρα, μα καλά αυτά τα αερικά της τύχης δεν μπορώ να τα καλοπιάσω;
Δεν μπορώ να τα  κάνω να μη με ξεχνούν;
Μπορεις.
3 στοιχεία θα βάλεις δόλωμα στο αγκίστρι σου.
Επιμονή, Αξιοπρέπεια και Αλήθεια.

Αντέχεις να περνάς ξανα και ξανά απο το ίδιο σταυροδρόμι μέχρι να τα συναντήσεις;
Αντέχεις να προχωράς και να σέβεσαι τις φορές που δεν τα καταφέρνεις;
Παίρνεις τα μαθήματα που σου διδάσκουν τα λάθη και τα πάθη σου;
Αντέχεις να αλλάζεις τα κομμάτια σου που έκαναν τα αερικά να φύγουν μακρυά σου;
Αντέχεις τους άλλους;
Αντέχεις εσένα;

Αν αντέχεις...

Αντε και ΒΙΟΧΡΟΝΟΣΥΓΧΡΟΝΙΣΟΥ.
Τ Ω Ρ Α









Tα 27 μου Χρόνια



Πριν από 27 χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα.
Δεν μιλούσα, απλά κοιτούσα.
Δεν εκφραζόμουν, απλά έκλαιγα.

Εχω μνήμες απο 2 ετών.
Αρώματα, πρόσωπα, καταστάσεις.
Περιστατικά που τα έχουν οι περισσότεροι ξεχασμένα.
Κι ομως τα θυμάμαι. Τα βλέπω. Τα μυρίζω.

Οι αναμνήσεις πάντα ήταν το όχημα μου.
Το κάρβουνο στην φωτιά της ψυχής.
Οι αναμνήσεις και τα όνειρα.
Το παρελθόν και το μέλλον.

Φυσιολογικό λοιπόν να τις ανασύρω από την κιβωτό των στοχασμών μου συχνά.
Πόσο μάλλον μια ημέρα όπως αυτή.
Που οριοθετεί το ξεκίνημα μου.
Είναι η επέτειος της Αρχής μου.

Αρκετές φορές μένω κολλημένος στα παλιά άλμπουμ
και χαζεύω το παρελθόν της αθωότητας.
Τότε που ήταν όλοι εκεί.
Πριν ο θάνατος τους γνέψει.
Τότε που δεν υπήρχαν έγνοιες στο μυαλό μου.
Δεν υπήρχε το άγχος της δουλειάς, δεν υπήρχαν οι καημοί του έρωτα.
Τότε που υπήρχε μόνο το παιχνίδι.

Ωστόσο αυτό που συνειδητοποιώ στα 27 μου
είναι πως το παιχνίδι το κράτησα ζωντανό ακόμα.
Ίσως γιατί είμαι απο αυτούς τους ενήλικες που δεν ξεπέρασαν ποτέ την παιδική τους ηλικία.
Ίσως γιατί κάποτε χρειάστηκε να ξεχάσω πως είμαι παιδί. Δεν υπήρχε χρόνος για να νιώσω παιδι.
Ίσως πάλι γιατί είμαι μάγος. Επιμένω μέχρι σήμερα να είμαι.

Αν με ρωτήσεις αισθάνομαι ακόμα το ίδιο χαζό συναίσθημα όταν πιάνω ενα ξύλινο κλαράκι και το έχω για ραβδί.
Το ίδιο αίσθημα προσμονής.
Όπως και τότε, ακόμα ελπίζω οτι θα βγει φως απο την άκρη του.
Και στο τέλος βγήκε. Βγαίνει ακόμα.
Απλά η μαγεία δεν κρυβόταν στα ξύλινα κλαράκια.
Κι αυτό το μαθαίνεις μεγαλώνοντας.
Για να το μάθεις ομως πρέπει να συνεχίσεις να ψάχνεις.
Και για να συνεχίσεις να ψάχνεις πρέπει να πιστεύεις.

Σε αυτά τα 27 χρόνια αυτό που με έκανε πιο δυνατό ξωτικά μου
ήταν η πίστη.
Πίστη στο άγνωστο.
Πίστη στα όνειρα.
Πίστη στην καρδιά.
Πίστη στους ανθρώπους.
Πίστη στη φαντασία.
Πίστη σε ότι δεν βλέπω, δεν αγγίζω αλλά αισθάνομαι.


Πριν απο 27 χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα.
Δεν μιλούσα, απλά κοιτούσα.
Δεν εκφραζόμουν, απλά έκλαιγα.

Μετά από 27 χρόνια 

Ακόμη δεν καταλαβαίνω..
Ακόμη δεν μιλάω, απλά κοιτάω
Κι όταν θέλω να εκφραστώ πιο δυνατά...κλαίω. 


Σας αγαπω.
Χρόνια μου πολλά. :)


YΓ: Αν υπάρχει ένα τραγούδι που περιγράφει τη συνταγή μου και το τι πιστεύω, είναι αυτό που ακολουθεί... 




Γιατί αν δεν γεννηθείς φωτιά 
πως θα μένει στάχτη πίσω σου η βραδιά...






In Decoville

To νέο μου blog...

Aφιερωμένο στη διακόσμηση!

Σας περιμένω!!!!

http://indecoville.blogspot.com/

Θα με αγαπήσεις;



Θα με αγαπήσεις;
Μπορείς να το κάνεις;
Μπορείς να αφεθείς;
Μπορείς να με αφήσεις να σε κάνω ζήσεις;
Μπορείς να με κάνεις να ζήσω κι εγώ;

Θα με αγαπήσεις;
Θα μου δώσεις το βάρος που κουβαλάει η πλάτη σου;
Θα πάρεις για λίγο και το δικό μου βάρος;
Το φιλί της ζωής θα έρθει απο τα δικά σου χείλη;
Θα γίνεις η ανάσα κι η πνοή που θα γεμίσουν τα πνευμόνια;

Πες μου θα με αγαπήσεις;
Θα ανοίξεις τα χέρια σου για να κουρνιάσω;
Θα στεγνώσεις το δάκρυ στα μάτια μου;
Αντέχεις να με ζεστάνεις τις φορές που το κρύο εχει χωθεί μες την ψυχή μου;
Αντέχεις να παραδεχτεις κι εσύ τις φορές που κρυωνεις και παριστάνεις οτι ζεσταινεσαι;

Πες μου θα με αγαπήσεις;
Ξέρεις πως παίζονται τα παιχνίδια χωρίς κανόνες;
Ξέρεις πως να νικήσεις;
Ξέρεις πως να χάσεις;
Ξέρεις πως στο τέλος να ευχαριστηθείς τον πόλεμο;

Πες μου θα με αγαπήσεις;
Θα με κάνεις να πονάω σαν θνητός;
Θα με κάνεις να πετάω σαν θεός;
Θα μου δώσεις να πιω απο το δηλητήριο της ζήλειας;
Θα δώσεις στη φωτιά μια ευκαιρία ακόμα;

Ρισκάρεις; Αντέχεις; Μπορείς;


Σε ρωτάω για τελευταία φορά.
Πες μου.
Θα με αγαπήσεις;



Ο δικός μας μικρός πρίγκηπας.

Γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου το 2011.
Στις 7.10.


Για αυτόν το ταξίδι τώρα ξεκινά. 
Θα μάθει να μιλάει
Θα μάθει να περπατάει
Θα μάθει να επιβιώνει.

Προς το παρόν μόνο ονειρεύεται.
Ξεκινάει τουλάχιστον από το σημαντικότερο.
Και θα είμαι εκεί...
Για να του μάθω τα άλλα....
Αυτά που δεν φαίνονται
Αυτά που δεν πιάνονται.
Αυτά που μοναχά αισθάνονται.

Ξωτικά μου να σας συστήσω...
Ο ανιψιός μου.
Ο δικός ΜΑΣ βασιλιάς.