Aνάμεσα σε δύο κόσμους (Aπό το μηδέν στο 1)

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν περίοδοι που ουσιαστικά ορίζουν ολοκληρη τη ζωή.
Υπάρχουν περίοδοι που έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτά που πρέπει να κάνεις και όχι με αυτά που πρέπει να σκεφτείς.
Το 2011 με έστειλε στο 0.

Μου τα πήρε όλα. Με άδειασε.
Ενα κενό λευκό δωμάτιο ξανά η ζωή μου.

Όλος ο κόσμος μου διαλύθηκε.
Kαι δεν στο λέω με μελό διάθεση.
Διαλύθηκε.
Στο 0.

Χωρίς λεφτά, χωρίς αισθήματα, χωρίς αγκαλιά, μόνο "χωρίς".
Έμεινα ορθιος. Δύσκολα αλλά έμεινα,
Κάνοντας τα  τελευταία ξόρκια που μπορούσα.
Αυτά που τελικά έδειξαν οτι θα καθορίσουν και την υπόλοιπη ζωή μου.

Λένε πως το πιο εύφορο έδαφος είναι το καμμένο.

Ισως γιατί τότε το ρίσκο ειναι μονοδρομος.
Οταν σε περνάει η φωτιά δεν εχεις επιλογες ούτε το χρόνο να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.
Οταν σε περνάει η φωτιά έχεις  μόνο μια επιλογή. Να επιβιώσεις.
Κι ας τσουρουφλιστείς.
Το μόνο που έχει σημασία είναι να ζήσεις.

Η ζωή μας είναι κύκλος. Γέννηση, θάνατος, ανάσταση.
Συνέχεια.
Γεννιέσαι, πεθαίνεις και ξανα το ίδιο.
Κάθε μέρα.
Σε κάθε περίοδο.

Το θέμα είναι αν θα γεννηθείς ίδιος.
Αν θελήσεις να κάνεις πάλι τα ίδια λάθη.
Να περπατήσεις τον ίδιο δρόμο,
Να συναντήσεις τους ίδιους συνοδοιπόρους,
Να λύσεις τα ίδια προβλήματα.

Αυτό που έσωσε εμένα ήταν το όνειρο κι ακόμα περισσότερη η απόφαση να το κάνω πραγματικότητα.
Εκεί στο μηδέν.
Εκεί αποφασισα περισσότερο απο ποτέ οτι θα πάρω το κομμάτι της ευτυχίας που πιστεύω οτι μου αξίζει.
Εκεί αποφάσισα να γίνω ακόμα πιο...Μέρλιν.

Μέρλιν στον έρωτα μου,
Μέρλιν στην καθημερινότητα μου,
Μέρλιν στον τρόπο που θα επιλέξω να επιβιώνω.
Μέρλιν πλέον και στη δουλειά μου.

Αγάπησα λοιπόν ξανά και απο την αρχή εμένα.
Οχι για αυτο που είμαι. Για αυτό που θέλω να γίνω.
Και με αγάπησα περισσότερο γιατί πήρα την απόφαση να το κάνω.

Κάθε μέρα προχωράω κι ένα βήμα.
Άλλοτε μικρό, άλλοτε μεγάλο μα προχωράω.
Είμαι εδώ και προχωράω.
Και δεν προχωράω μόνος μου.

Τι αξίζει σε αυτή τη ζωή αν δεν το μοιράζεσαι;
Τι λειτουργεί σε αυτή τη ζωή αν ενέργεια παίρνει μόνο απο έναν;

Ήρθαν όλα ξανά.
Αγάπη, έρωτας, παρηγοριά, φιλία, σεβασμός, κατανόηση.
Άλλοτε στα ίδια μέρη, άλλοτε σε καινούργια.
Με παλιά πρόσωπα σε νέα βάση αλλά και με νέα που δεν δείχνουν περαστικά.
Όλα πιο δυνατά.
Όλα πιο ουσιαστικά.

Δεν είναι ονειρική ακόμα η καθημερινότητα μου.
Με βρίσκουν πολλές φορές οι στιγμές που δεν θέλεις να σε συναντήσουν.

Aυτές οι στιγμές που προσπαθούν να σου σκονίσουν το όνειρο.
Αυτές οι στιγμές που πάνε να πάρουν ότι με κόπο έχτισες.
Αυτές οι στιγμές που γίνεσαι απο ειρηνικός πολεμιστής αδίστακτος μαχητής για να υπερασπιστείς όσα γέννησες.

Η αναισθησία είναι ο καλύτερος φύλακας των υπερευαισθησιών σου.

Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται.

Αυτή την περίοδο λοιπόν ζω.

Ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Ανάμεσα στα συντρίμμια της παλιάς ζωής και τα θεμέλια της καινούριας. 

Ανάμεσα στον "ήμουν" & το "θα γίνω"

Ξεκινάω έτσι το 2012.

Ξεκινάω έτσι τη νέα μου ζωή.

Ξεκινάω.

Καλή μας χρονιά.

Μην αφήσεις ποτέ τον φανταστικό σου κόσμο να μείνει στο κεφάλι σου

Δεν τους αξίζει.