ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

3 χρόνια χωρίς παππού.


14 Μαρτίου 2009.
Κάπου μετά τη μία.
Ένα τηλέφωνο, πανικόβλητες κινήσεις και εκείνος πεσμένος στην άσφαλτο.

14 Μαρτίου 2009
Το ρολόι δείχνει 13:25
Ασθενοφόρο, εγώ και αυτός, προσευχές και μετά από λίγο μια ψυχή που ξεκίνησε να ταξιδεύει μπροστά μου.

Ναι, τον κατάλαβα. Ένιωσα ότι έφυγε.
Ένιωσα ότι αυτό που έμεινε πίσω του δεν ήταν αυτό που αγάπησα.
Όπως τα έρημα σπίτια που λείπει ο νοικοκύρης.
Κάπως έτσι θύμιζε και το σώμα δίχως ψυχή.
Έρημο σπίτι. Σχεδόν ξένο.

14 Μαρτίου 2009
Έχει πάει σχεδόν 3
Γυρίζω από το νοσοκομείο και ήδη το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο.
Το αγαπημένο του. Μουσαφιραίοι.
Ξέρεις αν κάποιος με έμαθε πως πρέπει να φιλοξενώ και να περιποιούμαι ήταν ο παππούς μου..
Η αδελφή του έλεγε πάντα πως τα σπίτια πρέπει να είναι σαν τα χέρια από τις αγκαλιές. Πάντα ανοιχτά

Ο παππούς μου ήταν άντρας.
Ένας γαμάτος, πραγματικός, ατόφιος άντρας. Με ότι καλό και καλό συνεπάγεται αυτό.
Με τα πάθη και τα λάθη του.
Είχε μια εκπληκτική ικανότητα να ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ.
Σε όλα του υπερβολικός.
Στο τρόπο που σου πρόσφερε, στο τρόπο που διασκέδαζε, στον τρόπο που σε αγαπούσε, στον τρόπο που σε προστάτευε.
Καλά δε συζητώ στον τρόπο που θύμωνε.
Αυτός όμως ήταν ο Τάκης.
Μία μέρα με ήλιο, βροχή, χαλάζι και πάλι ήλιο.
Όπως ακριβώς και η μέρα που κηδεύτηκε.


Η αλήθεια είναι ότι με έμαθε πως να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Ήταν και είναι το ανδρικό μου πρότυπο.
Μου έμαθε να μη φοβάμαι να καίγομαι.
Να τολμάω.
Να μην διακανονίζω τα αισθήματα μου.
Να γλεντάω και να ρουφάω τη στιγμή.
Να έχω το σπίτι μου ανοιχτό και να μην εξαρτώμαι απο το χρήμα.
Να ζω παίρνοντας ρίσκο & προκλήσεις.

Ο παππούς μου ήταν μια μηχανή αναμνήσεων.
Σε έκανε να ζεις εντονα.
Μποέμικα.




Η ζωή του με καθόρισε, ο θάνατος του με στιγμάτισε και η φιλοσοφία του με έκανε αυτό που είμαι.
Ότι κι αν είμαι.
Είμαι παιδί του Τάκη.
Και με αγαπάει.
Ακόμα.



YΓ: Για τέτοιου είδους αρσενικά τραγούδησε ο Στράτος Διονυσίου. Αν υπάρχει λοιπόν ένα του τραγούδι που γεμίζει τα μάτια μου νερό και στο νου μου φέρνει τον Τάκη είναι το "Γυναίκες, γυναίκες". Αυτός ήταν και γι'αυτό τον αγαπήσαμε.  Γιατί "ενα ποτήρι κρασί τα νιάτα του, κι ολο το ήπιε με μιας."





7 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Αγόρι μου καλό τι συγκινητικό κείμενο.του μοιάζεις του παππού σου. Όχι μόνο στην εξωτερική εμφάνιση αλλά νομίζω και στην ψυχή :)

 

το δακρυ ειναι ετοιμο να κυλησει και ας ειναι η δευτερη φορα που διαβαζω την αναρτηση......χαιρομαι που σε γνωρισα...(εστω και ετσι, απο δω)....και μεσα απο σενα και τον παππου σου......

 

Πολύ συγκινητική ανάρτηση.:)

 

το δικό μου ημερολόγιο έγραφε 14 Ιουνίου 2009 και το δικό μου ρολόι έδειχνε 12:20.
και είναι η στιγμή που θυμάμαι πιο έντονα από όλες.. <3

 

πολυ συγκινητικη η αναρτηση σου!!!Ο παππους σου θα ειναι περηφανος για εσενα απο εκει ψηλα που θα σε βλεπει.




Σου ευχομαι ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ με υγεια.