ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Απολογισμός.




Έχω καιρό να γράψω στο ημερολόγιο μου,

Θες γιατί πέρασα από την θεωρία στην πράξη;
Τα παραμύθια μου δεν τα γράφω πλέον. Τα ζω.

Δεν μπορούσα όμως να μη βγάλω απο μέσα οτι έχω για το 2012.
Είναι η χρονιά που με ξαναγέννησε.
Αν το 2011 με έστειλα στο μηδέν αυτή η φετινή χρονιά με πήγε εκεί που μόνο με τα όνειρα μου πήγαινα.

Τσαλακώθηκα, διαλύθηκα κι όταν το αποφάσισα προχώρησα.
Με φόρα.
Γιατί καλό μου ξωτικό πρέπει να σου πω οτι ένα απο τα πράγματα που με έμαθε αυτή η περίοδος ειναι πως ο πόνος νικάει τον πόνο.
Δεν έχεις χρόνο για να σου κλέψει η ανασφάλεια και η ατολμία όσα ποθείς. Βουτάς. 
Ετσι κι εγώ. Βούτηξα.

Αυτό ήταν η αρχή. Ένας ολότελα νέος κόσμος φανερώθηκε μπροστά μου.
Νέοι άνθρωποι, νέοι στόχοι, νέες ιδέες. 
Μέσα μας κουβαλάμε τη γη της επαγγελίας.
Μέσα μας υπάρχει η αχτίδα που ψάχνεις σε άλλους ανθρώπους, σε σχέσεις εξάρτησης, σε ουσίες, ποτά.
Ολο αυτό που νομίζεις οτι δεν έχεις είναι στα σημείο που φοβήθηκες να ψάξεις.

Ο κόσμος μου ο καινούριος έχει πολλούς φίλους.
Στο μαγικό μου εργαστήρι κάθε μέρα γνωρίζω νέα ξωτικά, μάγους, μάγισσες και λοιπά μαγικά πλάσματα. 
Ο ποντικός με τον γαλάζιο φιόγκο τριγυρίζει ανάμεσα τους με ένα σκοπό. Να τους ζωγραφίζει χαμόγελα απο ζάχαρη κι αλάτι, απο καφέ και σοκολάτα.

Η ομάδα του μεγάλωσε. Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους μα και τόσο ίδιοι. Έχουν κάτι από μαγεία.
Και η αλυσίδα μεγαλώνει. Γίνεται πιο δυνατή. Αυτό είναι η αρχή του ταξιδιού.

Μέσα σε όλη αυτήν την κρίση, την καταστροφή και αποδόμηση της κοινωνίας κατάφερα να κάνω ένα όνειρο μου πραγματικότητα. Με πείσμα και αγάπη.
Μην περιμένεις από κανέναν να σε ακολουθήσει. Γίνε εσύ ο πρώτος σου ακόλουθος.
Μην χάνετε το κουράγιο σας και την πίστη στη δύναμη μιας ιδέας.
Αυτό θέλουν. Να πάψουμε να σκεφτόμαστε. 
Μην τους το χαρίσετε.


Ο Cap Cap μου έδωσε κι αλλά μαθήματα φέτος. 
Να διεκδικώ. 
Να μην αναλώνομαι σε διαμάχες αλλά να προχωράω το δρόμο μου. Οι συνοδοιπόροι θα βρεθούν.
Και βρέθηκαν.

Αν θεωρείς πως δεν σου αξίζει αυτό που ζεις δύο πράγματα αναλογίσου.
Πρώτον, συνειδητοποίησε τι σου αξίζει.
Δεύτερον, διεκδίκησε το.

Μην παίρνεις ευθύνες δανεικές. Άσε τους ανθρώπους που αγαπάς να έρθουν αντιμέτωποι με όσα αποφάσισαν για τις ζωές τους.
Ξέρεις πόσους καταστρέψαμε στο όνομα της αγάπης;

Η οικογένεια είναι η βάση της συνταγής. Δεν είναι η συνταγή.
Να τους φροντίζεις, να τους σέβεσαι αλλά μη ξεχνάς πως είναι άνθρωποι.
Μπορεί αυτά που σε έμαθαν να μην είναι η λύση.
Δεν ήξεραν άλλη λύση.
Δέξου την ατέλεια των πράξεων τους με την ίδια θέρμη που νιώθεις την τελειότητα των συναισθημάτων τους.
Τοποθέτησε τους. Έτσι για να μένει πάντα η γλυκιά γεύση κάθε σας συνάντησης.

Εγώ που λέτε αγαπώ τις αναμνήσεις μου. Μου αρέσει αυτή η χαρμολύπη που κουβαλούν.
Φρόντισα φέτος και έφτιαξα πολλές. 
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ομως το 2013 να φτιάξω περισσότερες.
Είναι μοναδικό άλλωστε να ατενίζεις το μέλλον με χορτάτο παρελθόν.

Η καρδιά μου φέτος γέμισε με πολλή αγάπη.
Τα χέρια μου αγκάλιασαν ανθρώπους πασπαλισμένους απο την ιδια χρυσόσκονη (που πρέπει καμιά αλήτισσα νεράιδα να μου έριξε όταν ήμουν μωρό, δεν εξηγείται αλλιώς η πετριά μου)
Σε πράγματα απλά ξαναβρήκα χαρά και νόημα.
Όταν οι ψυχές επικοινωνούν δεν χρειάζονται πολλά. Μονάχα χρόνος.
Δε σε νοιάζει το που, το πως. Φτάνει να υπάρχετε παρέα.
Και η αγκαλιά γίνεται πύλη σε σύμπαντα που νόμιζες πως δεν θα ταξιδέψεις. 
Έτσι όμως είναι η ζωή.
Αγρίως απίθανη, όπως έλεγε η Μαργαρίτα Καραπάνου

Ένας κύκλος κλείνει λοιπόν απόψε.
Καλωσορίστε το νέο που γεννιέται σε λίγες ώρες και αντιμετωπίστε τον με τολμη.
Διεκδικήστε μια νέα αρχή.
Είναι η κατάλληλη στιγμή. 
Ο αγαπημένος μου λογοτεχνικός ήρωας , o διεθυντής του Χόγκουαρτς, Αλμπους Νταμπλντορ έλεγε στους μαθητές του πως...
"Δεν είναι οι ικανότητες μας που δείχνουν ποιοι πραγματικά είμαστε, είναι οι επιλογές μας "

Επιλογές που θα δείχνουν ποιοι πραγματικά είστε. Αυτό σας εύχομαι με όλη μου τη δύναμη.


Καλή μας χρονιά




Μικρά Μερλίνια Συμπεράσματα



1. Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για πράγματα που μπορείς να διορθώσεις
2. Είναι ωραίο δώρο η ζωή, μη το σπαταλάς αφήνοντας το να περάσει.
3. Ο τρόπος να νικήσεις το φόβο του θανάτου είναι η δημιουργία.
4. Ξεκίνα από το με αγαπάω και μετά άρχισε να προσθέτεις τις υπόλοιπες προσωπικές αντωνυμίες.
5. Τα παραμύθια ΔΕΝ αφορούν μόνο τα παιδιά. 
6. Ναι στα παραμύθια, όχι στην παραμύθα.
7. Το κλειδί βρίσκεται στην ορμή.
8. Μην ασχολείσαι με το τι θα πει ο κόσμος. Πάντα λέει.
9. Δεν είσαι οι σκέψεις σου. Είσαι οι πράξεις σου.
10. Μην τσιγκουνεύεσαι την καλή κουβέντα. Γυρίζει πάντα στον ιδιοκτήτη της.
11. Η κρίση δεν είναι ένας ακόμα λόγος να γκρεμιστείς. Είναι ο λόγος που πρέπει να σηκωθείς.
12. Η κακία δεν έκανε κανέναν ευτυχισμένο.
13. Δεν θέλω να συμφωνείς μαζί μου. Θέλω απλά να είσαι διπλα μου.
14. Το χαμόγελο είναι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που δεν θα κλέψει ποτέ κανείς.
15. Να λες τα σαγαπώ στους ανθρώπους σου. Δεν θα είναι πάντα εκεί να το ακούσουν.
16. Να βοηθάς χωρίς ανταλλάγματα.
17. Μαγεία είναι οικογένεια.
18. Βρίσκεις πάντα αυτό που χρειάζεσαι όταν συνειδητοποιήσεις οτι σου λείπει.
19. Να απομακρύνεις όσους δεν αξίζουν να βρίσκονται μέσα στη ζωή σου. 
20. Ευτυχία είναι να πέφτεις στο κρεβάτι γεμάτος από όμορφες πράξεις που έγιναν παρελθόν και όνειρα που θα σου χαράξουν το μέλλον.


YΓ: Η μελωδία που με κάνει να ονειρεύομαι αυτό τον καιρό. Δική σας.




Ο Δημήτρης στη Χώρα των Θαυμάτων (3 μήνες Cap Cap)




Είναι η πρώτη φορά που περνούν 3 μήνες χωρίς ανάρτηση στο βασίλειο των ξωτικών.
Πρώτη φορά που μένω τόσο καιρό τόσο μακρυά από τις λέξεις αλλά και πρώτη φορά που ζω από τόσο κοντά τον κόσμο που έχτισα εδώ μέσα.

Ο Cap Cap μου άλλαξε πραγματικά τη ζωή. Τώρα κατάλαβα τι ενιωσε η Αλίκη όταν έπεσε στη λαγουδότρυπα. Στη δική μου χώρα των θαυμάτων


3 μήνες γεμάτοι φαντασία, όρεξη, αγάπη, αποδοχή.
Ξέρεις, είναι πολύ βασικό να τα έχεις βρει με τη μοναξιά σου.
Όχι γιατί μόνοι μας πορευόμαστε αλλά για να μπορούμε να μοιραζόμαστε.

Όλα είναι μοίρασμα σε αυτή τη ζωή.
Ότι πραγματικά αξίζει το μοιράζεσαι.
Αγάπη, φιλία, έρωτας, επιτυχία.

3 μήνες λοιπόν με πολλή κούραση, άγχος, τρέξιμο.
Το όνειρο για να κρατηθεί στην πραγματικότητα χρειάζεται να αποδειχτεί πιο σκληρό.
Κι εγώ εχω μάθει πως να υπερασπίζω τα ευαίσθητα μου κομμάτια με αναίσθητη επιμονή.

Ο ποντικός με το γαλάζιο φιόγκο όμως μου έφερε πολλα.
Δεν ήταν απλά μια νέα δουλειά.

Κάθε μέρα ανακαλύπτω και ένα νέο μάγο, μια νέα μάγισσα, ένα ακόμα χαμένο ξωτικό.
Άνθρωποι που μπαίνουν μέσα φορτωμένοι με μπόλικη πίεση και βρίσκουν αφορμή για να χαμογελάσουν.
Παιδιά που έμαθαν επιτέλους τι γεύση έχει η βουτυρομπιρα και ένιωσαν όπως η Ερμιόνη και ο Ρον στα 3 Σκουπόξυλα.

Η περιουσία του χώρου είναι ότι κάθε άνθρωπος που μπαίνει αφήνει πίσω του και μια όμορφη σκέψη.
Οι σκέψεις πληθαίνουν , γίνονται οξυγόνο και έτσι ο μαγικός κόσμος όλο και αναπτύσσεται.

Και μια ομάδα να προχωρά δυνατά. Ο Χρήστος ως άλλος Willy Wonka να φτιάχνει ιστορίες απο σοκολάτα, η Λίτσα να έχει κάνει την Mrs Lovett να τρώει τα λύσσακά της που δεν φτιάχνει σαν τα ζυμάρια της και ο Πάνος εξαιτίας των ροφημάτων του να έχει δεχτεί πρόταση να αναλάβει τη θέση του Καθηγητή των Φίλτρων στο Χογκουαρτς. Κι από κοντά να κερνάνε χαμόγελα και έμπνευση οι καλύτεροι μου δάσκαλοι στο μάθημα της ζωής. Οι γονείς μου.

Πολλές οι αλλαγές.
Κι αλλάξανε κι εμένα μαζί.

Όταν δουλεύεις μέσα στον κόσμο που αγαπάς, αρχίζεις και σε αγαπάς ακόμα περισσότερο και όταν σε αγαπάς ακόμα περισσότερο αρχίζεις και πετάς ότι σε κρατούσε στο λιγότερο.
Σκέψεις, τρόπο ζωής, ανθρώπους.
Πονάει που φεύγω αλλά πονούσα περισσότερο επειδή εμένα.

Αξίζει πάντως.
Αξίζει να κάνεις πράγματα διαφορετικά που οι άλλοι θεωρούν οτι είναι τρέλες και δεν αφορούν κανέναν.
Αξίζει γιατί υπάρχουν πολλοί "τρελοί" που νομίζουν ότι είναι μόνοι τους.


Η ζωή είναι μικρή αλλά χωράει μεγάλες στιγμές. 
Διεκδίκησε τες.










Δώρο Γενεθλίων



18 Απριλίου 1984, ημέρα Τετάρτη.
Το ρολόι στο Μαρούσι δείχνει 7 και 30.
Γεννήθηκα. 62 πόντους και 3,650 κιλά.
Με σχιστά μάτια και αρκετή ταλαιπωρία αφού σχεδόν 8 ώρες παίδευα τη μητέρα μου μέχρι να αποφασίσω να βγω.

18 Απριλίου 2012, ημέρα Τετάρτη. 
Το ρολόι στο Αιγάλεω δείχνει 7 και 30
Ξαναγεννήθηκα.
Με αρκετή κούραση, με αρκετή ταλαιπωρία αφού τις τελευταίες 24 ώρες δεν έχω σταθεί λεπτό.
Δε με νοιάζει όμως.

Ήθελα να κάνω ένα δώρο φέτος στα γενέθλια μου.
Να μου χαρίσω τη δυνατότητα να ζήσω το παράλληλο παραμυθικό σύμπαν μου με άλλους ανθρώπους.
Να κάνω δουλειά το πιο ευαίσθητο μου κομμάτι. Τη φαντασία μου.

Πριν απο 3 χρόνια σε αυτό εδώ το μέρος ξεκίνησα να ξεδιπλώνω σκέψεις, βιώματα, ανησυχίες.
Πριν απο 3 χρόνια λοιπόν σου είχα συστήσει ξωτικό μου τον Cap Cap.

Το χρόνια πέρασαν και ο ποντικός επεμενε εκει. Να μου θυμίζει πόσο αγαπάω κάθετι φτιαγμένο απο κόσμους που μυρίζουν κανέλα.
Ο ποντικός επέμενα να μου θυμίζει πόσο ανάγκη έχω όσο τα χρόνια περνούν να γίνουμε περισσότερο και περισσότερο Μέρλιν.

Τι εννοώ;

Οταν ρώταγες το μικρό Δημήτρη τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει η απάντηση ήταν μία. Μάγος.
Οχι ταχυδακτυλουργός. Μάγος. Κανονικός. Με ραβδί που πετάει πολύχρωμες σπίθες και βιβλία γεμάτα ξόρκια και φίλτρα.

Η αλήθεια είναι ότι όσο τα χρόνια περνούσαν όλο και περισσότερο το ενδεχόμενο να γίνω μάγος απομακρυνόταν. Καταλαβαίνεις το λόγο,
Μηδενική ζήτηση στην αγορά.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Μάλλον σχεδόν ένα χρόνο πριν.
Με ψυχολογία τσακισμένη, με ελπίδα σχεδόν  νεκρή και την κατάθλιψη να μου κλείνει το μάτι.
"Οχι ξανά" ήταν η απάντηση αυτή τη φορά.

Και πήρα απόφαση τότε στις αρχές του καλοκαιριού να κυνηγήσω το όνειρο μου.
Να κάνω τις λίγες ώρες που χανόμουν ανάμεσα σε αυτά που με χαλάρωναν πολλές.
Να κάνω τη κρυφή μου πλευρά φανερή.
Να κάνω αυτό ακριβώς που θέλω, όπως το θέλω, γιατί το θέλω.

Έτσι ξεκίνησα το project του Cap Cap.
Ένας χώρος που να είναι εγώ.
Κάπου εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα.

Κάτι ανάμεσα σε φούρνο, ζαχαροπλαστείο, μπιστρό και πολλά μαζί.
Δεν έχει τίτλο. Είναι απλά το Cap Cap.
Με συνταγές βγαλμένες απο παραμύθια και διάθεση χαμογελαστή.
Με ζύμες που πολλές φορές ξεπέφτει μέσα τους και κανένα δάκρυ χαράς.

Σήμερα λοιπόν ξαναγεννήθηκα.
Σήμερα η μέρα ξημερώνει και εγώ κρατάω το όνειρό μου.
Σήμερα νίκησα τις σκιές μου.
Σήμερα και κάθε μέρα θα ξυπνάω με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο.
Σήμερα έγινα μάγος.

Σήμερα είμαι πραγματικά εγώ!



3 χρόνια χωρίς παππού.


14 Μαρτίου 2009.
Κάπου μετά τη μία.
Ένα τηλέφωνο, πανικόβλητες κινήσεις και εκείνος πεσμένος στην άσφαλτο.

14 Μαρτίου 2009
Το ρολόι δείχνει 13:25
Ασθενοφόρο, εγώ και αυτός, προσευχές και μετά από λίγο μια ψυχή που ξεκίνησε να ταξιδεύει μπροστά μου.

Ναι, τον κατάλαβα. Ένιωσα ότι έφυγε.
Ένιωσα ότι αυτό που έμεινε πίσω του δεν ήταν αυτό που αγάπησα.
Όπως τα έρημα σπίτια που λείπει ο νοικοκύρης.
Κάπως έτσι θύμιζε και το σώμα δίχως ψυχή.
Έρημο σπίτι. Σχεδόν ξένο.

14 Μαρτίου 2009
Έχει πάει σχεδόν 3
Γυρίζω από το νοσοκομείο και ήδη το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο.
Το αγαπημένο του. Μουσαφιραίοι.
Ξέρεις αν κάποιος με έμαθε πως πρέπει να φιλοξενώ και να περιποιούμαι ήταν ο παππούς μου..
Η αδελφή του έλεγε πάντα πως τα σπίτια πρέπει να είναι σαν τα χέρια από τις αγκαλιές. Πάντα ανοιχτά

Ο παππούς μου ήταν άντρας.
Ένας γαμάτος, πραγματικός, ατόφιος άντρας. Με ότι καλό και καλό συνεπάγεται αυτό.
Με τα πάθη και τα λάθη του.
Είχε μια εκπληκτική ικανότητα να ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ.
Σε όλα του υπερβολικός.
Στο τρόπο που σου πρόσφερε, στο τρόπο που διασκέδαζε, στον τρόπο που σε αγαπούσε, στον τρόπο που σε προστάτευε.
Καλά δε συζητώ στον τρόπο που θύμωνε.
Αυτός όμως ήταν ο Τάκης.
Μία μέρα με ήλιο, βροχή, χαλάζι και πάλι ήλιο.
Όπως ακριβώς και η μέρα που κηδεύτηκε.


Η αλήθεια είναι ότι με έμαθε πως να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Ήταν και είναι το ανδρικό μου πρότυπο.
Μου έμαθε να μη φοβάμαι να καίγομαι.
Να τολμάω.
Να μην διακανονίζω τα αισθήματα μου.
Να γλεντάω και να ρουφάω τη στιγμή.
Να έχω το σπίτι μου ανοιχτό και να μην εξαρτώμαι απο το χρήμα.
Να ζω παίρνοντας ρίσκο & προκλήσεις.

Ο παππούς μου ήταν μια μηχανή αναμνήσεων.
Σε έκανε να ζεις εντονα.
Μποέμικα.




Η ζωή του με καθόρισε, ο θάνατος του με στιγμάτισε και η φιλοσοφία του με έκανε αυτό που είμαι.
Ότι κι αν είμαι.
Είμαι παιδί του Τάκη.
Και με αγαπάει.
Ακόμα.



YΓ: Για τέτοιου είδους αρσενικά τραγούδησε ο Στράτος Διονυσίου. Αν υπάρχει λοιπόν ένα του τραγούδι που γεμίζει τα μάτια μου νερό και στο νου μου φέρνει τον Τάκη είναι το "Γυναίκες, γυναίκες". Αυτός ήταν και γι'αυτό τον αγαπήσαμε.  Γιατί "ενα ποτήρι κρασί τα νιάτα του, κι ολο το ήπιε με μιας."





Λίγο πιο ψηλά, Λίγο πιο πέρα





Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη ζωή σου 
μόνο και μόνο για σου δείξουν τι δεν θα ήθελες να γίνεις.


Υπάρχουν εμπειρίες που συναντάμε μόνο και μόνο 
για να μάθουμε να τις αποφεύγουμε.

Όλα γίνονται για ένα λόγο. Ναι.
Συμφωνώ και προσυπογράφω.
Αυτά που ζεις, ότι επιλέγεις, ότι απορρίπτεις 
διαμορφώνουν αυτό που ίσως γίνεις.
Ίσως.
Γιατί στο τέλος γίνεσαι αυτό που αντέχεις και σπάνια αυτό που θέλεις.

Στην ανακύκλωση των ανθρώπινων σχέσεων ο κάδος είναι η καρδιά.
Εκεί καταλήγεις, εκεί συλλέγεις, εκεί συνθέτεις.
Εκεί αυτό που τελείωσε γίνεται η μαγιά σε αυτό που θα ξεκινήσει.
Εκεί το "έζησαν αυτοί καλά" γίνεται "μια φορά κι ένα καιρό".

Είχα γράψει ότι η ζωή δεν αλλάζει. Ανακατεύεται.
Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ανακυκλώνεται.

Κάθε φορά ίδιοι, κάθε φορά διαφορετικοί.

Ομόκεντροι κύκλοι και κάθε κύκλος μια γνωριμία
Κάθε κύκλος και μια εμπειρία.

Ο πυρήνας πάντα ίδιος.
Όσα δεν νικήσαμε.
Αυτά είναι η αφορμή για όσα κατακτούμε. 

Τα "όχι" μας οδήγησαν στα "ναι".
Οι κλειστές πόρτες μας έμαθαν πως να βρίσκουμε κλειδιά.
Οι ουρανοί που δεν ακουμπήσαμε ήταν η αφορμή να μαθουμε να  πετάμε.

Περίεργο το παιχνίδι της ζωής, περίεργοι και οι όροι του.

Κερδίζεις χάνοντας.
Χάνεις κερδίζοντας.




Μα το θέμα είναι να συνεχίζεις τους κύκλους σου

Λίγο πιο ψηλά, Λίγο πιο πέρα

(Un peu plus haut, Un peu plus loin)





Tα 52 φύλλα



Δεν ξέρεις ποτέ τα πράγματα πως θα σου έρθουν.
Δεν το ήξερες, δεν το ξέρεις και δεν θα το μάθεις.

Λένε πως στο παιχνίδι της μοίρας τα πάντα είναι στημένα,
Ενα παιχνίδι με τράπουλα σημαδεμένη απο το ίδιο σου το χέρι.

Εσύ είσαι η μοίρα.
Οι επιλογές σου είναι η μοίρα.
Τα 52 φύλλα που ανακατεύεις τα σχεδίασες εσύ.

Φύλλα που γνώρισες.
Φύλλα που θα ήθελες να ζήσεις.
Φύλλα που πλήγωσες.
Φύλλα που σε πλήγωσαν.
Φύλλα που τα ύγρανε το δάκρυ.
Φύλλα που βρήκες κάπου μέσα σε τσαλακωμένα από ηδονή σεντόνια.
Φύλλα που σε μεγάλωσαν
Φύλλα που ονειρεύτηκες κάποια βραδιά πριν κοιμηθείς
Φύλλα που σε θέλησαν για αυτό που δείχνεις
Φύλλα που σε θέλησαν και για αυτό που είσαι
Φύλλα που ήρθαν στη ζωή σου για να σου μάθουν πως να παίζεις
Φύλλα που σε έπεισαν οτι αξίζει να ρισκάρεις
Φύλλα με....

Διαφορετικά όλα τους. Διαφορετικός κι εσύ κρατώντας κάθε ένα απο αυτά.
Και το μοναδικό τους κοινό;
Όλα τους φύλλα.
Κομμάτια της ίδιας τράπουλας.
Στιγμές της ίδιας μοίρας.

Και η τράπουλα ανακατεύεται.
Και μαζί με αυτή και η ζωή σου.
Δεν αλλάζει, ανακατεύεται.

Και σε κάθε γυροβολιά βλέπεις κάτι που νομίζεις για καινούργιο.
Μα δεν.
Το φύλλο υπήρχε. Εσύ δεν το είχες τραβήξει.

52 φύλλα από 13 ράτσες με 4 πρόσωπα η καθεμιά.

Αυτό είσαι, αυτό είμαι.
52 φύλλα.

Τζόγος η ευτυχία.
Τζόγος και η δυστυχία.
Με εσένα να μοιράζει
Εσένα να κόβει
Εσένα να τραβά.
Εσένα να καίγεται ή να νικά.

Μονόδρομος κάθε φορά η λύση.
Κυνικά, τραβάς το επόμενο.


Και το παιχνίδι ξεκινάει απο την αρχή. 

Να τολμάς





Nα τολμάς να ονειρεύεσαι
Να τολμάς να δένεσαι
Να τολμάς να πληγώνεσαι
Να τολμάς να αγαπάς
Να τολμάς να καίγεσαι
Να τολμάς να υπερασπίζεσαι
Να τολμάς να ξεχωρίζεις

Να τολμάς να γεύεσαι
Να τολμάς να χάνεις.


Να τολμάς να επιλέγεις την μοναξιά απο την κακή παρέα
Να τολμάς να επιτρέπεις έρωτες ακόμα κι όταν δεν έχεις χρόνο.
Να τολμάς να ονειρεύεσαι χωρίς ξένα όνειρα.
Να τολμάς να είσαι ευαίσθητος ακόμα κι όταν έχεις περάσει πολλά.
Να τολμάς να μην γινεσαι διαφορετικός μονο και μόνο επειδή οι άλλοι είναι ίδιοι.
Να τολμάς να μην εικάζεις τις παραλλαγές που σε συμφέρουν
Να τολμάς να κερδίζεις τους φίλους σου δείχνοντας τι είσαι και όχι τι θέλουν να είσαι.
Να τολμάς να λες αλήθειες που θα τραυματίσουν το σήμερα παρά να τις αφήνεις να σκοτώσουν το αύριο.
Να τολμάς να νικάς ότι σου αξίζει.
Να τολμάς να ακούς με τα μάτια και να βλέπεις με τα αυτιά.
Να τολμάς να δέχεσαι την ήττα σου.
Να τολμάς να δεχτείς εκείνη τη μικρούλα πίκρα που κουβαλάς μια ζωή.
Να τολμάς να φιλήσεις τα χείλη που φοβήθηκες περισσότερο.
Να τολμάς να μιλάς πρώτος χωρίς να περιμένεις κάποιος να πει αυτά που νιώθεις.




Να τολμάς να τολμάς!

Μια μικρούλα πίκρα







Στίχοι: Σπήλιος Μεντής
Μουσική: Σπήλιος Μεντής
Πρώτη εκτέλεση: Νένα Μεντή



Στη ζωή μαζί μ' εκείνη έχω γεννηθεί
κι είν' οι δυο ζωές μας μία, στη χαρά, στην αγωνία,
όποιο δρόμο κι αν βαδίσω θα μ' ακολουθεί
κι όταν τη ζωή θ' αφήσω θα χαθεί κι αυτή.

Είναι μια μικρούλα πίκρα μέσα στην καρδιά
που μοιράζεται μαζί μου κάθε μου χαρά.

Στη ζωή μαζί μ' εκείνη έχω γεννηθεί
κι όταν τη ζωή θ' αφήσω θα χαθεί κι αυτή.

Απ' τα παιδικά μου χρόνια ως τα τωρινά
κάθε πόθος και καημός μου κι όλη η ομορφιά του κόσμου,
οι χαρούμενες στιγμές που δεν θα 'ρθουν ξανά
κάποιο συννεφάκι γκρίζο όλα τα περνά.

Είναι μια μικρούλα πίκρα μέσα στην καρδιά
που μοιράζεται μαζί μου κάθε μου χαρά.


Στη ζωή μαζί μ' εκείνη έχω γεννηθεί
κι όταν τη ζωή θ' αφήσω θα χαθεί κι αυτή.





Le Fabuleux Destin de Merlin





Στον κόσμο της Amelie Poulain  ήσουν αυτά που αγαπάς αλλά και αυτά που δεν αγαπάς.
Προσπάθησα λοιπόν να δω κι εγώ τι είμαι. Ο τρόπος δηλαδή που θα με περιέγραφε η  Amelie Poulain

Αγαπάω...

...την μητέρα μου.-
...το άρωμα της κανέλας.
...τον ήχο της βροχής.
...τα βιβλία με τις δερμάτινες ράχες
...τις κούπες του τσαγιού
...τα έντονα βλέμματα.
...την καραμέλα
...τον Cap Cap.
...τον ανηψιό μου και τον ηχηρό του γέλιο
...τα παραμύθια που δεν έχουν τέλος.
...το HarryWorld γιατί ακόμα κι ένα απλό φόρουμ μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.
...οτι έχει αγγίξει με την πένα της η Rowling
...το μπλε.
...τις στιγμές πριν κλείσει τα μάτια μου ο ύπνος.
...τις αναμνήσεις μου.
...το σπίτι των παππούδων μου
...το αιθέριο έλαιο του σανδαλόξυλου.
...τα γιουβαρλάκια
...την Ελλάδα.
...το πρώτο δάκρυ που πέφτει όταν τελειώνω το χριστουγεννιάτικο στολισμό.
...τα δάκρυα μου.
...τον στίβο και όσα μου έμαθε.
...την αδελφή μου γιατί ακόμα και τις στιγμές που μας νομίζουν διαλυμένους εμείς ενώνουμε δυνάμεις και καρδιές ακόμα πιο έντονα. 
...τους ανθρώπους που δεν θέλουν να μάθουν μέχρι που φτάνουν τα όρια τους και συνεχώς προχωρούν.
...τη μυρωδιά του ξύλου.
...τη φωτιά και τον τρόπο που επιβάλλεται σε ότι καίει.
...την ΑνναΜαρία γιατί με πονάει λες και τρέχει το ίδιο αίμα στις φλέβες μας.
...τις μουσικές των Tiersen, Clint Mansell, James Newton Howard & Henry Mancini .
...τα μακαρόνια που έχουν κατέβει απο τη φωτιά.
...να ονειρεύομαι με τη γεύση της σοκολάτας στα χείλη.
...τον πατέρα μου γιατί με έκανε να συνειδητοποιήσω πως πρέπει να αλλάξω τη ζωή μου.
...τα γλέντια που γίνονται στο σπίτι.
...το ραδιόφωνο και το τρόπο που εκφράζεσαι μέσα απο αυτό.
...τους Απαράδεκτους γιατί είμαστε ΟΜΑΔΑ.
...τον ήχο που κάνουν τα πιάτα όταν σπάνε στις χαρές.
...τον πόνο που ένιωσα μέχρι οι δυο μας να γίνουμε ευτυχισμένοι.
...εσένα.




Δεν αγαπάω...

...τις μπάμιες.
...τα τραγούδια του Μιχάλη Χατζηγιάννη.
...το παγωτό σοκολάτα.
...τα εύκολα συμπεράσματα.
...τα στημένα παιχνίδια
...όσους με κοιτούν στα μάτια ενώ ξέρω οτι μου λένε ψέμματα.
...τα δελτία ειδήσεων
...το ελληνικό κράτος.
...τους Έλληνες πολίτες. 
...τις μπηχτές.
...την ουδέτερη στάση
...τον κόσμο των αριθμών
...την αυτοπεποίθηση των ηλιθίων.
...τις στιγμές που ήθελα αλλά δεν τόλμησα.
...το κενό.
...την κάπαρη.
...τον καύσωνα.
...όταν μου λες τι να κάνω ενώ δεν ξέρεις αν πρέπει να το κάνω.
...τα λευκά πλακάκια.
...τη  μορταδέλα
...τα θρίλερ.
...τους ανθρώπους που προσπαθούν να σου αρπάξουν ότι τους λείπει.


Αυτός είμαι.
Αυτά είναι κάποια απο αυτά που αγαπαω και που δεν αγαπάω.
Είναι αυτά που συγκροτούν το...
Fabuleux Destin de Merlin.





Aνάμεσα σε δύο κόσμους (Aπό το μηδέν στο 1)





Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν περίοδοι που ουσιαστικά ορίζουν ολοκληρη τη ζωή.
Υπάρχουν περίοδοι που έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτά που πρέπει να κάνεις και όχι με αυτά που πρέπει να σκεφτείς.
Το 2011 με έστειλε στο 0.

Μου τα πήρε όλα. Με άδειασε.
Ενα κενό λευκό δωμάτιο ξανά η ζωή μου.

Όλος ο κόσμος μου διαλύθηκε.
Kαι δεν στο λέω με μελό διάθεση.
Διαλύθηκε.
Στο 0.

Χωρίς λεφτά, χωρίς αισθήματα, χωρίς αγκαλιά, μόνο "χωρίς".
Έμεινα ορθιος. Δύσκολα αλλά έμεινα,
Κάνοντας τα  τελευταία ξόρκια που μπορούσα.
Αυτά που τελικά έδειξαν οτι θα καθορίσουν και την υπόλοιπη ζωή μου.

Λένε πως το πιο εύφορο έδαφος είναι το καμμένο.

Ισως γιατί τότε το ρίσκο ειναι μονοδρομος.
Οταν σε περνάει η φωτιά δεν εχεις επιλογες ούτε το χρόνο να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.
Οταν σε περνάει η φωτιά έχεις  μόνο μια επιλογή. Να επιβιώσεις.
Κι ας τσουρουφλιστείς.
Το μόνο που έχει σημασία είναι να ζήσεις.

Η ζωή μας είναι κύκλος. Γέννηση, θάνατος, ανάσταση.
Συνέχεια.
Γεννιέσαι, πεθαίνεις και ξανα το ίδιο.
Κάθε μέρα.
Σε κάθε περίοδο.

Το θέμα είναι αν θα γεννηθείς ίδιος.
Αν θελήσεις να κάνεις πάλι τα ίδια λάθη.
Να περπατήσεις τον ίδιο δρόμο,
Να συναντήσεις τους ίδιους συνοδοιπόρους,
Να λύσεις τα ίδια προβλήματα.

Αυτό που έσωσε εμένα ήταν το όνειρο κι ακόμα περισσότερη η απόφαση να το κάνω πραγματικότητα.
Εκεί στο μηδέν.
Εκεί αποφασισα περισσότερο απο ποτέ οτι θα πάρω το κομμάτι της ευτυχίας που πιστεύω οτι μου αξίζει.
Εκεί αποφάσισα να γίνω ακόμα πιο...Μέρλιν.

Μέρλιν στον έρωτα μου,
Μέρλιν στην καθημερινότητα μου,
Μέρλιν στον τρόπο που θα επιλέξω να επιβιώνω.
Μέρλιν πλέον και στη δουλειά μου.

Αγάπησα λοιπόν ξανά και απο την αρχή εμένα.
Οχι για αυτο που είμαι. Για αυτό που θέλω να γίνω.
Και με αγάπησα περισσότερο γιατί πήρα την απόφαση να το κάνω.

Κάθε μέρα προχωράω κι ένα βήμα.
Άλλοτε μικρό, άλλοτε μεγάλο μα προχωράω.
Είμαι εδώ και προχωράω.
Και δεν προχωράω μόνος μου.

Τι αξίζει σε αυτή τη ζωή αν δεν το μοιράζεσαι;
Τι λειτουργεί σε αυτή τη ζωή αν ενέργεια παίρνει μόνο απο έναν;

Ήρθαν όλα ξανά.
Αγάπη, έρωτας, παρηγοριά, φιλία, σεβασμός, κατανόηση.
Άλλοτε στα ίδια μέρη, άλλοτε σε καινούργια.
Με παλιά πρόσωπα σε νέα βάση αλλά και με νέα που δεν δείχνουν περαστικά.
Όλα πιο δυνατά.
Όλα πιο ουσιαστικά.

Δεν είναι ονειρική ακόμα η καθημερινότητα μου.
Με βρίσκουν πολλές φορές οι στιγμές που δεν θέλεις να σε συναντήσουν.

Aυτές οι στιγμές που προσπαθούν να σου σκονίσουν το όνειρο.
Αυτές οι στιγμές που πάνε να πάρουν ότι με κόπο έχτισες.
Αυτές οι στιγμές που γίνεσαι απο ειρηνικός πολεμιστής αδίστακτος μαχητής για να υπερασπιστείς όσα γέννησες.

Η αναισθησία είναι ο καλύτερος φύλακας των υπερευαισθησιών σου.
Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται.

Αυτή την περίοδο λοιπόν ζω.
Ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Ανάμεσα στα συντρίμμια της παλιάς ζωής και τα θεμέλια της καινούριας. 
Ανάμεσα στον "ήμουν" & το "θα γίνω"

Ξεκινάω έτσι το 2012.
Ξεκινάω έτσι τη νέα μου ζωή.
Ξεκινάω.
Καλή μας χρονιά.



Μην αφήσεις ποτέ τον φανταστικό σου κόσμο να μείνει στο κεφάλι σου



Δεν τους αξίζει.