ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Δώρο Γενεθλίων



18 Απριλίου 1984, ημέρα Τετάρτη.
Το ρολόι στο Μαρούσι δείχνει 7 και 30.
Γεννήθηκα. 62 πόντους και 3,650 κιλά.
Με σχιστά μάτια και αρκετή ταλαιπωρία αφού σχεδόν 8 ώρες παίδευα τη μητέρα μου μέχρι να αποφασίσω να βγω.

18 Απριλίου 2012, ημέρα Τετάρτη. 
Το ρολόι στο Αιγάλεω δείχνει 7 και 30
Ξαναγεννήθηκα.
Με αρκετή κούραση, με αρκετή ταλαιπωρία αφού τις τελευταίες 24 ώρες δεν έχω σταθεί λεπτό.
Δε με νοιάζει όμως.

Ήθελα να κάνω ένα δώρο φέτος στα γενέθλια μου.
Να μου χαρίσω τη δυνατότητα να ζήσω το παράλληλο παραμυθικό σύμπαν μου με άλλους ανθρώπους.
Να κάνω δουλειά το πιο ευαίσθητο μου κομμάτι. Τη φαντασία μου.

Πριν απο 3 χρόνια σε αυτό εδώ το μέρος ξεκίνησα να ξεδιπλώνω σκέψεις, βιώματα, ανησυχίες.
Πριν απο 3 χρόνια λοιπόν σου είχα συστήσει ξωτικό μου τον Cap Cap.

Το χρόνια πέρασαν και ο ποντικός επεμενε εκει. Να μου θυμίζει πόσο αγαπάω κάθετι φτιαγμένο απο κόσμους που μυρίζουν κανέλα.
Ο ποντικός επέμενα να μου θυμίζει πόσο ανάγκη έχω όσο τα χρόνια περνούν να γίνουμε περισσότερο και περισσότερο Μέρλιν.

Τι εννοώ;

Οταν ρώταγες το μικρό Δημήτρη τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει η απάντηση ήταν μία. Μάγος.
Οχι ταχυδακτυλουργός. Μάγος. Κανονικός. Με ραβδί που πετάει πολύχρωμες σπίθες και βιβλία γεμάτα ξόρκια και φίλτρα.

Η αλήθεια είναι ότι όσο τα χρόνια περνούσαν όλο και περισσότερο το ενδεχόμενο να γίνω μάγος απομακρυνόταν. Καταλαβαίνεις το λόγο,
Μηδενική ζήτηση στην αγορά.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Μάλλον σχεδόν ένα χρόνο πριν.
Με ψυχολογία τσακισμένη, με ελπίδα σχεδόν  νεκρή και την κατάθλιψη να μου κλείνει το μάτι.
"Οχι ξανά" ήταν η απάντηση αυτή τη φορά.

Και πήρα απόφαση τότε στις αρχές του καλοκαιριού να κυνηγήσω το όνειρο μου.
Να κάνω τις λίγες ώρες που χανόμουν ανάμεσα σε αυτά που με χαλάρωναν πολλές.
Να κάνω τη κρυφή μου πλευρά φανερή.
Να κάνω αυτό ακριβώς που θέλω, όπως το θέλω, γιατί το θέλω.

Έτσι ξεκίνησα το project του Cap Cap.
Ένας χώρος που να είναι εγώ.
Κάπου εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα.

Κάτι ανάμεσα σε φούρνο, ζαχαροπλαστείο, μπιστρό και πολλά μαζί.
Δεν έχει τίτλο. Είναι απλά το Cap Cap.
Με συνταγές βγαλμένες απο παραμύθια και διάθεση χαμογελαστή.
Με ζύμες που πολλές φορές ξεπέφτει μέσα τους και κανένα δάκρυ χαράς.

Σήμερα λοιπόν ξαναγεννήθηκα.
Σήμερα η μέρα ξημερώνει και εγώ κρατάω το όνειρό μου.
Σήμερα νίκησα τις σκιές μου.
Σήμερα και κάθε μέρα θα ξυπνάω με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο.
Σήμερα έγινα μάγος.

Σήμερα είμαι πραγματικά εγώ!