ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Διπλή γιορτή, κοινή ευχή.





18 Απρίλη 1984 είδα για πρώτη φορά τη μητέρα μου να μου γελάει.
18 Απρίλη 2012 είδα το πρώτο μου όνειρο να στέκει ζωντανο.

Δύο ημερομηνίες, μία ζωή.
Διπλή γιορτή, κοινή ευχή.
Να είμαι καλά, να ειναι καλά.

Παρέα με τον ποντικό μου.
Οικογένεια με γαλαζιο φιόγκο.
Πριν απο ένα χρόνο έλεγα πως δεν νιώθω μόνος.
Θα έχω πάντα τον φανταστικο μου φίλο.

Τώρα 12 μήνες μετά λέω πως δεν νιώθω μόνος.
Εχω 15 νέους προστατες του ονείρου μου.
15 μάγισσες και μάγους που βρέθηκαν στο δρόμο μου
Ενωσαν τις δυνάμεις τους και άκουσαν την ιστορία μου.
Ειναι αυτοί που έμαθαν να φτιάχνουν τα ξόρκια της ζάχαρης και του λαδιού.
Οι μάγισσες που φροντίζουν ο ποντικός μου να είναι υγιής και καθαρός.
Οι παρασκευαστές των φίλτρων που διαβάζαμε και δεν ξεραμε τι γεύση έχουν.
Τέλος τα μαγικά πλάσματα που σερβίρουν, χαρίζουν χαμόγελα και είναι πίσω απο τις βιτρίνες των γλυκών.

Περνάμε καλά στα παρασκήνια κι αυτό ελπιζουμε να περνάει στον κόσμο.

Ωστόσο κάπως ξεκίνησαν όλα.
Την παραμονή του μαγαζιού κανείς δεν πίστευε οτι θα καταφέρουμε να είμαστε ετοιμοι.
Πάντα έτσι γίνεται. Μόνο έτσι γίνεται.
Με ανατροπές και υπερβάσεις.

Τα πράγματα λοιπόν ήταν έτσι.










Ετσι ξεκινήσαμε. Δεν κοιμηθηκε κανεις μας. Δουλεύαμε ολοι, ολη τη νυχτα.
Οι φούρνοι δεν σταμάτησαν, τα ζυμάρια είχαν την τιμητική τους, οι μισοι στην κουζινα, οι αλλοι μισοι κρεμασμένοι να στολίζουν και ολοι μαζι με ενα αγχος. Θα τα καταφέρουμε;

Την επόμενη μέρα ένα τηλέφωνο απο το Athens Daily Secret μας έδωσε δύναμη. Η πρώτη παρουσίαση ήρθε σαν ουρανοκατέβατο δώρο. 

Και ξαφνικά αρχισε ο κόσμος να έρχεται απο το πουθενά. Ονειροαναζητητές.

Ενα χρόνο μετά τα πράγματα δείχνουν οτι σταθήκαμε.
Σιγά, σιγά.
Απο δύο τραπέζια σε 6 και μετά περισσοτερα.
Και νέος όροφος.
Και νέος κόσμος μαζί με τον παλιο.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάτησαν το πόδι τους τότε εκείνη την πρώτη εβδομαδα και είναι ακομα εδώ.
Διπλα μας.
Νέοι φίλοι μας.

Τελικά τα παραμύθια έχουν χώρο.
Εχουν ακόμα θέση. Ισως περισσότερο απο ποτε.
Αρκει να μην είναι φτιαγμένα πάνω στο ψέμα.
Αρκεί να προσπαθούν να σου πουν την ιστορία οπως την έζησαν.

Ο κόσμος μας είναι γκρίζος, μην αφήνετε το σκοτάδι του να σας τυλίγει.
Μην αφήνετε τους άλλους να σας πουν μέχρι που μπορείτε να φτάσετε.
Δεν ξέρουν τον εαυτό τους, θα ξέρουν εσάς;
Μην αφήνετε τις κριτικές να σας καθορίζουν τη δράση.
Να ζείτε τη ζωή που θέλετε. Να γεύεστε τους χύμους που ορέγεστε. Να ταξιδεύετε στα μέρη που ποθήσατε περισσότερο.

Το 2011 ήμουν 27 και ήμουν στο σημείο μηδέν.
Νομιζα οτι μεγαλώνω χωρίς να κάνω τίποτα.
Φοβομουν το χρόνο, το θάνατο. Εβλεπα τη ζωή σαν μια μικρή γραμμή που εύκολα διανύεται.

Δυο χρόνια μετά δεν φοβάμαι.
Ειμαι πιο δυνατός. Εχω βρει το μονοπάτι μου και περπατάω.
Δεν με φοβίζει η σκιά του θανάτου. Δεν θα τον νικήσω. Θα έρθει η τελεία του χρόνου.
Απλά δεν τη φοβάμαι.
Η γραμμή που φάνταζε μικρή τώρα μοιάζει με άπειρο. 

Εχω πολλους κόσμους να αναζητήσω ακόμα. Σε πολλά μερη φανταστικα να ταξιδέψω.
Εχω πολλά να κάνω. 
Και θα τα κάνω.
Λαγουδοτρυπες, Ιπτάμενες σκούπες, Μαγικές ντουλάπες, Σμαραγδένιες πολιτείες.

Είμαστε όσα αγαπάμε.
Για αυτό προσέξτε τι αγαπάτε .
Σας ευχαριστώ για τις ευχές
κι εγώ και ο ποντικός μου.

Υ.Γ.: Αφιερωμένο σε όσους αρέσουν να ζουν με τις αναμνήσεις. Ενας τέτοιος ήμουν και είμαι κι εγώ. Απλά αποφάσισα να φτιάχνω κάθε μέρα καινούργιες!