ElvenKingdom

Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...

Αλλεργικοί στην Ευτυχία




Αγαπημένα μου ξωτικά,

Παρατηρώ τους ανθρώπους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Βλέπω τα πρόσωπα τους και φαντάζομαι τι μπορεί να κρύβει κάθε τους ρυτίδα.
Χαζεύω τις εκφράσεις τους, τον τρόπο που περπατάνε, που κρατάνε τα πράγματα τους.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα τελευταία πως ανήκουμε σε διαφορετικές ράτσες αλλά με ένα κοινό.
Είμαστε αλλεργικοί στην ευτυχία.

Δεν θέλουμε να είμαστε καλά στο βάθος της αλήθειας μας. Δεν ξέρουμε πως είναι να είμαστε καλά.
Συμβιβαστήκαμε με τους φόβους μας και δώσαμε όρκους αιώνιας πίστης.
Παντρευτήκαμε τα βιώματα μας. Δεν θέλουμε καινούργιες εμπειρίες. Τι να της κάνουμε τις νέες εμπειρίες;

"Δεν ξέρεις τι έχω περάσει;"

Ο άλλος δεν ξέρει τι πέρασες, εσύ όμως;
Κατάλαβες;
Συνειδητοποίησες τι πέρασες;
Έγιναν οι πίκρες και οι στιγμές της θλίψης σου παραδείγματα που θες να αποφύγεις;

ΟΧΙ

Γιατί όταν αφήσεις το τέρας να σε καταπιεί παύεις να το παλεύεις.
Μένεις εκεί ριζωμένος στην κοιλιά του. Και επειδή το ένστικτο της επιβίωσης σε κρατά στη ζωή εσύ πείθεις τον εαυτό σου πως το τέρας είσαι εσύ. Γιατί πλέον είσαι μέρος του.

Κρατάς μακρυά ότι σου δίνει ελπίδα. Κρατάς μακρυά ότι μπορεί να σου καταστρέψει την θλιβερή σου ρουτίνα. Γιατί έτσι έμαθες να ζεις.

Έμαθες να θες αυτούς που δεν σε θέλουνε.
Έμαθες να θες αυτούς που σε πετάνε.
Γιατί μέσα σου βαθειά αυτή πιστεύεις πως είναι η φυσική σου θέση.
Ο κάδος.

Και όσο μένεις στον κάδο προσπαθείς να συμφιλιωθείς με τα σκουπίδια.
Κι εκεί ξεκινάς την ανακύκλωση.

Γιατί αυτό μάθαμε πως πρέπει να κάνουμε στα σκουπίδια.
Να τα ανακυκλώνουμε.
Ακόμα κι αν είναι έμβια.
Ακόμα κι αν στέκονται πάνω σε δύο πόδια, έχουν χέρια, πόδια, μάτια.

Και σου σερβίρεις για άλλη μια φορά ξαναζεσταμένη σκουπιδόσουπα.
Γιατί μπορεί να μη σου αρέσει αλλά τουλάχιστον ξέρεις τη γεύση της.
Μπορεί να σιχαίνεσαι την κάθε κουταλιά που κατεβάζεις αλλά έμαθες να την καταπίνεις και να ζεις με αυτή.

Κάπου εκεί και ενώ είσαι πάνω απο το πιάτο και μπινελικώνεις την γαμημένη τη σούπα εμφανίζεται η ευκαιρία να δοκιμάσεις κάτι άλλο.

Δεν ξέρεις ποτέ αν είναι καλύτερο από τη σούπα σου. Είναι όμως άλλο.
Έχεις δυο επιλογές. Να ορμήσεις με το κουτάλι σου και να δώσεις μια ευκαιρία στο στόμα μου να γευτεί το καινούργιο ή να πετάξεις με τόση δύναμη το πιάτο στο πάτωμα ώστε να είναι σίγουρο το θρυμμάτισμα.

Και ο λόγος;

"Γιατί εγώ είμαι άτυχος. Την ξέρω την μοίρα μου"

ΟΧΙ

Δεν την ξέρεις τη μοίρα σου ρε.

Γιατί αυτό που λες μοίρα δεν είναι χαραγμένο στην πέτρα.

Γιατί η μοίρα σου είναι οι πράξεις σου,
οι πράξεις σου απορρέουν από τις σκέψεις σου
και οι σκέψεις σου για να σε οδηγήσουν στις πράξεις που θα αλλάξεις τη μοίρα σου πρέπει να είναι αλλιώτικες από το να ξεσκονίζεις το μάρμαρο στον τάφο που ετοιμάζεσαι να ρίξεις τη ζωή σου.

Σταμάτα να επινοείς προβλήματα.
Σταμάτα να βλέπεις εμμονικά κάθε τι που αγγίζει την "τελειότητα" των "θέλω" σου.

Χα! Για φαντάσου πόσο οξύμωρο.
Την μιζέρια την διαπραγματεύεσαι. Την ευτυχία σου ποτέ.
Δεν έμαθες να διεκδικείς ένα διαφορετικό αύριο.
Σου φτάνει ένα προμελετημένο σήμερα που δεν σου αρέσει, δεν το γουστάρεις αλλά επιμένεις γιατί αυτό το ρούχο έμαθες να φοράς.
Ας είναι λεκιασμένο, ας είναι με τρύπες.

Η ευτυχία δεν έρχεται ποτέ.
Εμείς τη συναντάμε.
Γιατί η ευτυχία δεν είμαι μέρος,
είναι απόφαση.

Μάθε να χαίρεσαι με αυτά που έχεις και άρχισε να σκέφτεσαι όπως ο άνθρωπος που θέλεις να συναντήσεις.
Σπάσε την εικόνα σου.
Επανασυρμολόγησε την ημέρα σου.

Δώσε τέλος σε αυτή την αλλεργία.
Σταμάτα να βλέπεις παντού εχθρούς και υποψήφιους προδότες.

Δεν χάνει ποτέ αυτός που έδωσε και δεν πήρε πίσω.
Το ταμείο της καρδιάς δεν μένει ποτέ ρέστο.

Και στην τελική,
Καλύτερα να πονάς για αυτά που αγαπάς παρά να σε πληγώνουν όσα σιχαίνεσαι.




ΥΓ.: Η αλήθεια είναι πως πέρασε αρκετός καιρός απο την τελευταία φορά που έκανα ένα από τα δικά μου ξόρκια κειμένου στο "Βασίλειο των Ξωτικών".
Σήμερα ένιωσα τόσο έντονα την επιθυμία να το κάνω κι έτσι πήρα βαθειά ανάσα και με μιας γύρισα εδώ.
Στην πατρίδα των λέξεων μου.

Συνεχίζω τις εξερευνήσεις μου και προσπαθώ να ανοίξω τις πόρτες σε νέους κόσμους. Σε άλλους κόσμους. Διαφορετικούς κόσμους. Κόσμους που μπορεί να πρωτοπατηθούν από εμένα. Γιατί όχι; Άλλωστε το καύσιμο στα ταξίδια της ζωής είναι τα όνειρα κι από αυτά δεν στέρεψα στιγμή.

Ξέρεις όμως τι με κρατάει εκεί προσηλωμένο στο ταξίδι;
Δεν είμαι αλλεργικός στην ευτυχία!



1 σκέψεις που μοιράστηκαν τα ξωτικα:

Εθισμένοι στην δυστυχία.. κάπως έτσι προχωρά ο κόσμος. Κάποιος λέει πως ο κόσμος είναι η εικόνα μας. Αν αλλάξουμε εμείς αλλάζει ο κόσμος.
Το να συναντώ στο δρόμο μου έναν πλάσμα εθισμένο στην ευτυχία δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαρά μου δίνει :-)

Αν και μου λείπεις πολύ από εδώ "την πατρίδα των λέξεών σου" χαίρομαι πολύ που ταξιδεύεις με οδηγό τα όνειρά σου.

Να είσαι καλά αγαπημένε Μέρλιν :-)