ElvenKingdom

Le Fabuleux Destin de Merlin

2012-02-01T12:32:00.007+02:00

Στον κόσμο της Amelie Poulain ήσουν αυτά που αγαπάς αλλά και αυτά που δεν αγαπάς.

Προσπάθησα λοιπόν να δω κι εγώ τι είμαι. Ο τρόπος δηλαδή που θα με περιέγραφε η Amelie Poulain

Αγαπάω...

...την μητέρα μου.-

...το άρωμα της κανέλας.

...τον ήχο της βροχής.

...τα βιβλία με τις δερμάτινες ράχες

...τις κούπες του τσαγιού

...τα έντονα βλέμματα.

...την καραμέλα
...τον Cap Cap.
...τον ανηψιό μου και τον ηχηρό του γέλιο

...τα παραμύθια που δεν έχουν τέλος.
...το HarryWorld γιατί ακόμα κι ένα απλό φόρουμ μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.

...οτι έχει αγγίξει με την πένα της η Rowling

...το μπλε.

...τις στιγμές πριν κλείσει τα μάτια μου ο ύπνος.

...τις αναμνήσεις μου.

...το σπίτι των παππούδων μου

...το αιθέριο έλαιο του σανδαλόξυλου.

...τα γιουβαρλάκια

...την Ελλάδα.

...το πρώτο δάκρυ που πέφτει όταν τελειώνω το χριστουγεννιάτικο στολισμό.

...τα δάκρυα μου.

...τον στίβο και όσα μου έμαθε.
...την αδελφή μου γιατί ακόμα και τις στιγμές που μας νομίζουν διαλυμένους εμείς ενώνουμε δυνάμεις και καρδιές ακόμα πιο έντονα.

...τους ανθρώπους που δεν θέλουν να μάθουν μέχρι που φτάνουν τα όρια τους και συνεχώς προχωρούν.

...τη μυρωδιά του ξύλου.

...τη φωτιά και τον τρόπο που επιβάλλεται σε ότι καίει.

...την ΑνναΜαρία γιατί με πονάει λες και τρέχει το ίδιο αίμα στις φλέβες μας.

...τις μουσικές των Tiersen, Clint Mansell, James Newton Howard & Henry Mancini .

...τα μακαρόνια που έχουν κατέβει απο τη φωτιά.

...να ονειρεύομαι με τη γεύση της σοκολάτας στα χείλη.
...τον πατέρα μου γιατί με έκανε να συνειδητοποιήσω πως πρέπει να αλλάξω τη ζωή μου.

...τα γλέντια που γίνονται στο σπίτι.

...το ραδιόφωνο και το τρόπο που εκφράζεσαι μέσα απο αυτό.

...τους Απαράδεκτους γιατί είμαστε ΟΜΑΔΑ.

...τον ήχο που κάνουν τα πιάτα όταν σπάνε στις χαρές.

...τον πόνο που ένιωσα μέχρι οι δυο μας να γίνουμε ευτυχισμένοι.
...εσένα.

Δεν αγαπάω...

...τις μπάμιες.

...τα τραγούδια του Μιχάλη Χατζηγιάννη.

...το παγωτό σοκολάτα.

...τα εύκολα συμπεράσματα.

...τα στημένα παιχνίδια

...όσους με κοιτούν στα μάτια ενώ ξέρω οτι μου λένε ψέμματα.

...τα δελτία ειδήσεων

...το ελληνικό κράτος.

...τους Έλληνες πολίτες.

...τις μπηχτές.

...την ουδέτερη στάση

...τον κόσμο των αριθμών

...την αυτοπεποίθηση των ηλιθίων.

...τις στιγμές που ήθελα αλλά δεν τόλμησα.

...το κενό.

...την κάπαρη.

...τον καύσωνα.

...όταν μου λες τι να κάνω ενώ δεν ξέρεις αν πρέπει να το κάνω.

...τα λευκά πλακάκια.

...τη μορταδέλα

...τα θρίλερ.

...τους ανθρώπους που προσπαθούν να σου αρπάξουν ότι τους λείπει.

Αυτός είμαι.

Αυτά είναι κάποια απο αυτά που αγαπαω και που δεν αγαπάω.
Είναι αυτά που συγκροτούν το...

Fabuleux Destin de Merlin.

Aνάμεσα σε δύο κόσμους (Aπό το μηδέν στο 1)

2012-01-09T19:10:00.000+02:00

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν περίοδοι που ουσιαστικά ορίζουν ολοκληρη τη ζωή.
Υπάρχουν περίοδοι που έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτά που πρέπει να κάνεις και όχι με αυτά που πρέπει να σκεφτείς.
Το 2011 με έστειλε στο 0.

Μου τα πήρε όλα. Με άδειασε.
Ενα κενό λευκό δωμάτιο ξανά η ζωή μου.

Όλος ο κόσμος μου διαλύθηκε.
Kαι δεν στο λέω με μελό διάθεση.
Διαλύθηκε.
Στο 0.

Χωρίς λεφτά, χωρίς αισθήματα, χωρίς αγκαλιά, μόνο "χωρίς".
Έμεινα ορθιος. Δύσκολα αλλά έμεινα,
Κάνοντας τα τελευταία ξόρκια που μπορούσα.
Αυτά που τελικά έδειξαν οτι θα καθορίσουν και την υπόλοιπη ζωή μου.

Λένε πως το πιο εύφορο έδαφος είναι το καμμένο.

Ισως γιατί τότε το ρίσκο ειναι μονοδρομος.
Οταν σε περνάει η φωτιά δεν εχεις επιλογες ούτε το χρόνο να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.
Οταν σε περνάει η φωτιά έχεις μόνο μια επιλογή. Να επιβιώσεις.
Κι ας τσουρουφλιστείς.
Το μόνο που έχει σημασία είναι να ζήσεις.

Η ζωή μας είναι κύκλος. Γέννηση, θάνατος, ανάσταση.
Συνέχεια.
Γεννιέσαι, πεθαίνεις και ξανα το ίδιο.
Κάθε μέρα.
Σε κάθε περίοδο.

Το θέμα είναι αν θα γεννηθείς ίδιος.
Αν θελήσεις να κάνεις πάλι τα ίδια λάθη.
Να περπατήσεις τον ίδιο δρόμο,
Να συναντήσεις τους ίδιους συνοδοιπόρους,
Να λύσεις τα ίδια προβλήματα.

Αυτό που έσωσε εμένα ήταν το όνειρο κι ακόμα περισσότερη η απόφαση να το κάνω πραγματικότητα.
Εκεί στο μηδέν.
Εκεί αποφασισα περισσότερο απο ποτέ οτι θα πάρω το κομμάτι της ευτυχίας που πιστεύω οτι μου αξίζει.
Εκεί αποφάσισα να γίνω ακόμα πιο...Μέρλιν.

Μέρλιν στον έρωτα μου,
Μέρλιν στην καθημερινότητα μου,
Μέρλιν στον τρόπο που θα επιλέξω να επιβιώνω.
Μέρλιν πλέον και στη δουλειά μου.

Αγάπησα λοιπόν ξανά και απο την αρχή εμένα.
Οχι για αυτο που είμαι. Για αυτό που θέλω να γίνω.
Και με αγάπησα περισσότερο γιατί πήρα την απόφαση να το κάνω.

Κάθε μέρα προχωράω κι ένα βήμα.
Άλλοτε μικρό, άλλοτε μεγάλο μα προχωράω.
Είμαι εδώ και προχωράω.
Και δεν προχωράω μόνος μου.

Τι αξίζει σε αυτή τη ζωή αν δεν το μοιράζεσαι;
Τι λειτουργεί σε αυτή τη ζωή αν ενέργεια παίρνει μόνο απο έναν;

Ήρθαν όλα ξανά.
Αγάπη, έρωτας, παρηγοριά, φιλία, σεβασμός, κατανόηση.
Άλλοτε στα ίδια μέρη, άλλοτε σε καινούργια.
Με παλιά πρόσωπα σε νέα βάση αλλά και με νέα που δεν δείχνουν περαστικά.
Όλα πιο δυνατά.
Όλα πιο ουσιαστικά.

Δεν είναι ονειρική ακόμα η καθημερινότητα μου.
Με βρίσκουν πολλές φορές οι στιγμές που δεν θέλεις να σε συναντήσουν.

Aυτές οι στιγμές που προσπαθούν να σου σκονίσουν το όνειρο.
Αυτές οι στιγμές που πάνε να πάρουν ότι με κόπο έχτισες.
Αυτές οι στιγμές που γίνεσαι απο ειρηνικός πολεμιστής αδίστακτος μαχητής για να υπερασπιστείς όσα γέννησες.

Η αναισθησία είναι ο καλύτερος φύλακας των υπερευαισθησιών σου.

Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται.

Αυτή την περίοδο λοιπόν ζω.

Ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Ανάμεσα στα συντρίμμια της παλιάς ζωής και τα θεμέλια της καινούριας.

Ανάμεσα στον "ήμουν" & το "θα γίνω"

Ξεκινάω έτσι το 2012.

Ξεκινάω έτσι τη νέα μου ζωή.

Ξεκινάω.

Καλή μας χρονιά.

Μην αφήσεις ποτέ τον φανταστικό σου κόσμο να μείνει στο κεφάλι σου

Δεν τους αξίζει.

Tα Χριστούγεννα ενός άλλου ξωτικού.

2011-11-25T19:55:00.000+02:00

Είναι η πρώτη φορά που ένα ξωτικό μου ζητάει να δημοσιευθεί ένα κείμενο του εδώ. Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ σε ένα κείμενο πασπαλισμένο απο την άχνη ενός λαχταριστού κουραμπιέ. Ναι ναι σωστά ακούσατε! Αυτή τη γεύση μου έδωσε!

Η Μαρκέλλα λοιπόν μας περιγράφει τα δικά της Χριστούγεννα! Χαθείτε στις αναμνήσεις της.

Last Christmas ...

μόλις ακούω αυτό το τραγούδι στα ραδιόφωνα καταλαβαίνω ότι οι μέρες πλησιάζουν για τη μεγάλη γιορτή ..τη γέννηση του Θεανθρώπου την κατεξοχήν γιορτή που όλα γύρω μας είναι όμορφα και χαρούμενα ...ή καλύτερα που ΠΡΕΠΕΙ να είναι..

Εγω θα σας ταξιδέψω με τις αναμνήσεις που έχω από παιδί ...25 Νοεμβρίου ..της Αγίας Αικατερίνης ..μεγάλη γιορτή ..και στο σπίτι υπήρχε μία αναταραχή .Ένας μήνας έμεινε για τα Χριστούγεννα. Η χαρά η δική μου και του μικρότερου αδελφού μου ήταν απερίγραπτη.. Μπάλες κόκκινες , κίτρινες, χρυσές , ασημί, στρογγυλές, μεγάλες και μικρές, μπόλικο βαμβάκι , πολλές γιρλάντες και πολλές σειρές από τα χρωματιστά φωτάκια (αν και εγώ πάντα προτιμούσα τα μονόχρωμα) στόλιζαν το πανύψηλο δέντρο...Και στην κορυφή το πιο ''λαμπρό'' αστέρι. Κάτω στο δέντρο βάζαμε τη Φάτνη.Σαν τώρα θυμάμαι τον Χριστούλη,μέσα στη Φάτνη του..την Παναγία και τον Ιωσήφ..τους τρεις μάγους με τα δώρα..και τα φωτάκια από το δέντρο να τους φωτίζουν εναλλάξ.

Πόσες ώρες θυμάμαι καθόμουν και τους κοιτούσα ..σαν να ήμουν εκεί...

Και ενώ το μυαλό μου και οι σκέψεις μου ταξίδευαν σε εκείνη την εποχή η φωνή της μαμάς με επανέφερε στην πραγματικότητα...''Ελάτε στην κουζίνα να με βοηθήσετε...''

Το τραπέζι ήταν γεμάτο από τη ζύμη..για να φτιάξουμε κουλουράκια κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Λίγες ώρες μετά όλο το σπίτι μοσχομύριζε από τα λαχταριστά γλυκίσματα..

Οι μέρες περνούσαν με γοργό ρυθμό ..Η πόλη μου, η Καβάλα , ήταν στολισμένη σε κάθε γωνιά της. Κάθε φορά που κατεβαίναμε κάτω στο κέντρο , περνούσαμε από την πλατεία . Είχε στηθεί παγοδρόμιο , κινούμενες καντίνες που πωλούσαν κάστανα ... γλειφιτζούρια και μαλλί της γριάς..Πολύχρωμα στολίδια παντού και πρόσωπα μεγάλων και μικρών χαμογελαστά, ξέγνοιαστα ...

Το πνεύμα των Χριστουγέννων τους είχε κατακλύσει για τα καλά!

Παραμονή Χριστουγέννων και όλα ήταν έτοιμα . Λες και είναι τώρα θυμάμαι τη μαμά μου να με ψάχνει γιατί η ώρα κόντευε 8 το βράδυ και εγώ δεν είχα φανεί. Ήμουν η τελευταία πάντα που γυρνούσα από τα καταστήματα . Ήθελα να πάρω τα δώρα που θα έδινα στην οικογένεια μου, στους συγγενείς μου...Ήταν για μένα ιεροτελεστία .

Ήθελα να βρω το κάτι το μοναδικό που θα το κρατούσαν για πάντα και θα με θυμούνται . ο κόσμος σιγά σιγά ερχόταν στο σπίτι για το τραπέζι και τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ακούγονταν από κάθε σπιτικό .Το τραπέζι ήταν γεμάτο από λιχουδιές που ετοίμαζε κάθε χρόνο η μαμά με τη νονά μου .

Και αφού πέρασαν τα Χριστούγεννα ..έφτανε και η Πρωτοχρονιά ..

Όλα τα παιδιά περιμέναμε τον Άγιο Βασίλη...

Εγώ όμως είχα μια στεναχώρια.

Δεν είχαμε τζάκι!

Πίστευα ότι θα έρθει στη βεράντα μας με το έλκηθρο του και τους βοηθούς του. Ατελείωτες ώρες κοιτούσα από το παράθυρο το χιόνι που έπεφτε και προσπαθούσα να κοιτάξω μακριά ...πολύ μακριά ..εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα...και κάπως έτσι με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ του σαλονιού μας βλέποντας όνειρο ότι ο Άγιος Βασίλης με πήρε στο μαγικό του χωριό και ετοιμάζαμε μαζί τα δώρα για όλα τα παιδάκια του κόσμου.

Ξυπνούσα εκείνες τις μέρες με ένα χαμόγελο τεράστιο...Και εδώ θα σας αφήσω κάπως απότομα γιατί θέλω να σας διηγηθώ άλλη ιστορία με τον Άγιο Bασίλη...

Συγνώμη αν σας κούρασα ..λίγα λεπτά όμως πιστεύω ότι σας ταξίδεψα στα παιδικά σας χρόνια που τότε τα χαμόγελα ήταν αληθινά και ο κόσμος μας ήταν υπέροχος

Eις το επανιδείν,

Μαρκέλλα

Μα που είναι ο Μerlin;

2011-11-23T17:16:00.000+02:00

Πριν από ολα έχω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω για τα μηνύματα και mails που μου έχετε στείλει.
Δεν πίστευα ποτέ οτι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα τους έλειπαν τα κείμενα μου.
Θα αναζητούσαν τις σκέψεις μου και θα μπορούσαν να δουν αυτά που βλέπουν τα ματια της φαντασίας μου.

Δεν έχω χαθεί. Είμαι πιο κοντά σε αυτά που σκέφτομαι, φαντάζομαι και γράφω από ποτέ.
Προσπαθώ να τα περάσω στην καθημερινότητα μου.
Αλλάζω.
Με αλλάζω.
Τα αλλάζω.
Γίνομαι ακόμα πιο...Merlin.

Χτίζω λοιπόν το παραμύθι μου σε αυτόν εδώ τον κόσμο.
Αποφάσισα να το μοιραστώ.
Τον τρόπο θα τον μάθετε.
Μαζί με τον Cap Cap παρέα.

Σε λίγες μέρες θα έχετε πάλι νέα μας.

Διώξτε το σκοτάδι τους με την τρέλα σας.

Κατάλαβες μαλάκα;

2011-11-17T16:16:00.000+02:00

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες
(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα
(ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);... ... Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που
διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...
Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;
... Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου.
Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το
μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;
... Όταν ένας πρωθυπουργός τής χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το
κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε
ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα
ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά";
... Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα
μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας.

Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον
ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ
οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας;
... Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;
... Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο -
και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των...
αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό;
... Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη
χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;
... Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σίριαλς. Για να σε
πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό
πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια
θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον
αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου
μια θέση στο... "δημόσιο";
... Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο
παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του;
... Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές.
Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και
γι' αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;
... Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι
κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της
παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου.
Έτσι, στο θέατρο που λέγεται... Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν
από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν
είναι... θεατρίνοι.

Το παραπάνω κείμενο δεν ειναι δικό μου. Δεν ξέρω τον εμπνευστή του δυστυχώς.Αν βρείτε το παραπάνω κείμενο ενδιαφέρον και πραγματικό,
παρακαλείσθε να το προωθήσετε.
Στις μέρες που ζούμε η ενημέρωση είναι μια μορφή αντίστασης που μας
την προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία την οποία και χρησιμοποιούν κατά κόρον οι
εξωθεσμικές δυνάμεις που δρουν πάντα στο... σκοτάδι.

Τι μου έμαθε ο τελευταίος μήνας.

2011-10-27T20:53:00.002+03:00

Οτι έμαθα, Οτι έζησα, Οτι καταλαβα τις τελευταίες 30 ημέρες.

Το μεγάλο σκοτάδι προμηνύει πως έρχεται μεγάλο φως.

Δεν πρέπει ποτέ ξανά να αποφασίσω με τη λογική. Δεν υπάρχει λογική. Το μεγαλύτερο ανθρώπινο ψέμα είναι η λογική.

Η προδοσία ξέρει να κρύβεται καλά. Τιμωρείται όμως καλύτερα.

Τα 80s είχαν βάτες. Γαμωτηη.

Ο συνεχόμενος πόνος στο στήθος μου θυμίζει ότι αλλάζω. Καμιά αλλαγή δεν έγινε χωρίς πόνο.

Το καλύτερο μυαλό είναι η καρδιά.

Ποτέ μην μπεις στη διαδικασία να γκρεμίσεις το βουνό για την πέτρα.

Έχουμε όλοι δυο φτερά στις πλάτες. Το μόνο που μένει να επιλέξεις είναι αν θέλεις να γίνεις αετός η κότα.

Τα λάθη καίγονται όταν τα μετανιώσεις ειλικρινά.

Η συγχώρεση είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στην ψυχή σου.

Μην εγκλωβιστείς ποτέ στα όρια που σου έμαθε το σπίτι σου.

Συγχώρησε όσους πήγαν να πατήσουν στα όνειρα σου. Δεν κατάλαβαν οτι ήταν όνειρα. Δεν ξέρουν πως είναι τα όνειρα.

Δεν μπορείς να πληγώσεις ένα συναισθηματικά ανάπηρο. Χαμογέλα του και προσπέρασε τον.

Κανείς δεν ξέρει που μπορείς να φτάσεις. Ούτε εσύ.

Να ξεσπάς. Να ξεσπάς. Να ξεσπάς.

Το παραμύθι ειναι ο μόνος τρόπος να σώσεις την πραγματικότητα.

Είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να σπας προσωπεία όπως ειναι και εξαιρετικά τρομακτικό να αντικρίζεις και τα αληθινό πρόσωπα που κρύβονταν πίσω από αυτά.

Ο "άνθρωπος" σου δε σε αγαπάει για αυτό που είσαι. Σε αγαπάει για αυτό που γίνεσαι. Σε αγαπάει για αυτό που τον κάνεις.

Εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο στάχτες, εσύ δες τον φοίνικα να αναγεννιέται μέσα τους.

Στο κουτί της Πανδώρας έμεινε η ελπίδα. Στο δικό μου η αγάπη.

Η ειρηνική μέθοδος δεν φέρνει πάντα τη λύση. Πολέμησε. Τώρα.

Αν κουκουλώσεις ένα κύμα το μόνο που θα καταφέρεις είναι να το κάνεις τρικυμία.

Μην ρισκάρεις λέγοντας ψέμματα στους ανθρώπους που αγαπάς. Δεν θα είναι πάντα εκεί να σε συγχωρήσουν. Ακόμα κι αν σ'αγαπούν.

Μην αφήνεις την ανασφάλεια να σε κάνει χειρότερο άνθρωπο, χειρότερο σύντροφο, χειρότερο φίλο.

Το πολυ το Μποφίλιου το βαριέται και ο Καραμουρατίδης.

Συναντάς πολλούς καινούριους φίλους όταν δεν προσεγγίζεις τους ανθρώπους με βάση τις ορμές σου.

Μια συγγνώμη πάντα κάπου οδηγεί. Κάπου καλύτερα από τη σιωπή.

Όλα (μου) αποκαλύπτονται.-

Τα μεγαλύτερα θύματα υπήρξαν οι χειρότεροι θύτες.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να είσαι κακός. Να είσαι δειλός.

Όταν αγαπάς και σε αγαπάει, φτάνει ακόμα και η σκιά σου την κατάλληλη στιγμή για να διώξει τα

μολυντήρια.

Τελικά ο έρωτας περνάει. Η αγάπη μένει. Ωστόσο όταν η αγάπη μένει, ο έρωτας επιστρέφει.

Αρκεί ένα σφάλμα να γίνει η αιτία για να μάθεις και τα σωστά.

Άλλαξα κι αλλάζω.

Ο Μέρλιν νικάει τον Δημήτρη. Ευτυχώς.

Είμαι όντως μάγος.

ΥΓ: Ξερετε οι παλαιότεροι οτι ξεκινάω να στολίζω για τα Χριστούγεννα στην γιορτή μου. 26 Οκτώβρη. Οπότε μην απορείτε γιατί το σπίτι των σκέψεων μου ειναι ντυμένο γιορτινά.

Η Μελωδία που μου έκανε συντροφιά αυτές τις τελευταίες 30 μέρες.

No Signal

2011-10-04T14:51:00.000+03:00

Ζητείται ελπίδα.

Λίγη ζάχαρη στα χείλη.

2011-09-30T18:04:00.000+03:00

Ποιος θέλει να γευτεί λίγη ζάχαρη στα χείλη;
Ποιος θέλει να νιώσει λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο;
Ποιος να ζεσταθεί με λίγες ακτίνες από τον ήλιο.

Ποιος επιτέλους θέλει να σταματήσει να υποκρίνεται πως είναι κάτι αξιοπρόσεκτο
και να αφιερωθεί στα απλά και τα ασήμαντα

Πότε θα καταλάβεις τη σημασία της κάθε σου ανάσας;
Πότε θα καταλάβεις επιτέλους πως είναι ευλογία που ακούς τη καρδιά σου να χτυπά.
Πότε θα καταλάβεις το θαύμα που κυλάει στις φλέβες σου;

Όλα αυτά που σου λέω είναι κοινότυπα.
Τα έχεις ξανακούσει.
Στα έχουν ξαναπεί.
Τι δυσκολεύεσαι να καταλάβεις;

Κάθε μέρα χάνεις την αιωνιότητα νομίζοντας πως είσαι αθάνατος.
Κάθε μέρα φεύγει και εσύ δεν την προσέχεις. Δεν την εκτιμάς.
Αφήνεις τις μέρες να περνάνε για να μη σε πονάνε.
Και στο τέλος βρίσκεσαι στο τέλος.
Και η διαδρομή τελειωμένη πια, γίνεται τιμωρία.

Το πρωί ξεκινάς πάλι από την αρχή.
Το βράδυ σε βρίσκει η ίδια τιμωρία.

Φταις γιατί ποτέ δεν εκτίμησες την ευτυχία που κρύβεται σε ένα κομμάτι σπιτικό κέικ
Φταις γιατί δεν ήπιες αρκετές φορές το τσάι σου δίπλα στον παππού και τη γιαγιά.
Δεν είχες χρόνο για τις ιστορίες τους. Τώρα δε θα τις μάθεις ποτέ.

Φταις γιατί δεν άφησες να σου πουν σ'αγαπώ. Δεν ήθελες να πληγωθείς.
Φταις γιατί δεν είπες σ'αγαπώ. Δεν ήθελες να πληγωθείς.
Και τελικά πληγώθηκες. Διπλά.

Φταις γιατί αναλώθηκες σε ίντριγκες και κακίες.
Έλα τώρα. Το έκανες.
Άσε μια φορά την αλήθεια να σε οδηγήσει και παραδέξου το.
Αναλώνεσαι σε όσα σε κατέστρεφαν και ξέχασες όσα σε δημιούργησαν.

Στην προσπάθεια σου να νικήσεις τους άλλους,
έχασες εσένα.

Έχεις όμως χρόνο.
Έχεις ακόμα χρόνο.

Ποιος να ζεσταθεί με λίγες ακτίνες από τον ήλιο.
Ποιος θέλει να νιώσει λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο;
Ποιος θέλει να γευτεί λίγη ζάχαρη στα χείλη;
Μήπως ήρθε η ώρα να σε ρωτήσεις;

H δική σου φυλακή.

2011-09-16T16:16:00.000+03:00

Το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν η αιτία όλων των παρακάτω σκέψεων. Γιατί αν η μοναξιά είχε μελωδία θα έμοιαζε κάπως έτσι. Το μαγικό είναι ομως οτι ακούγοντας τον ήχο της μοναξιάς άλλοι φαντάζονται πως χαζεύουν την βροχή μπροστά απο ένα παράθυρο φορώντας ένα μάλλινο πουλόβερ
και άλλοι φαντάζονται να την μοιράζονται αγκαλιά με το ταίρι τους με μάτια κλειστά και χείλη ενωμένα. Για αυτό το μαγικό λόγο αγαπάω τους ανθρώπους. Γιατί όταν το θελήσουν είναι μοναδικοί.

Είναι μια αλήθεια.

Άσχημη, μα αλήθεια.

Πονάνε περισσότερο τα σ'αγαπώ που δεν είπες απο τα σ'αγαπω που σε πρόδωσαν.

Ειναι πιο καυτά τα δάκρυα που ποτέ δεν έχυσες απο αυτά που βρήκαν το δρόμο τους σε κάποιο ξεσπασμα σου.

Μοιαζουν πικρότερα τα φιλιά που δεν έδωσες απο αυτά που χάρισες και έχεις μετανοιώσει

Είναι μια αλήθεια.

Άσχημη, μα αλήθεια.

Ματώνουν περισσότερο οι αναμνήσεις των πραγμάτων που δεν έκανες,
Των συναισθημάτων που δεν έζησες.

Σε τρώει η αμφιβολία. Σε νικάνε τα γιατί.

Και το χειρότερο είναι πως δεν στοιχειώνουν μοναχα το παρελθόν σου αλλά ορμάνε με λύσσα στο παρόν που φτιαχνεις καθημερινά.

Οι ανοιχτές υποθέσεις είναι σαν τις μαύρες τρύπες. Σε ρουφάνε.

Μα θα μου πεις το τιμημα. Αυτό δεν αντέχω να πληρώσω.

Και θα σε ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου,

Αυτό που πληρώνεις τώρα το αντέχεις;

Μήπως η καθημερινότητα που ζεις δεν είναι ήδη πολύ σκληρή;

Η σκόνη που φέρνει στη ζωή σου η ψυχική αδράνεια δεν σου κόβει την ανάσα;
Τα βάρη που ήδη κουβαλάς δεν είναι η αιτία που δεν ατενίζεις πλέον τον ουρανό;

Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι ζεις ήδη μια δύσκολη ζωή.
Ζεις ήδη μια ζωή με πολλές ατέλειες και πολύ πόνο.
Δεν υπάρχει λόγος να σταματήσεις να κυνηγάς το όνειρο επειδή φοβάσαι να πονέσεις.
Γιατί πονάς.
Ηδη.

Δεν υπάρχεις λόγος να σταματήσεις να κυνηγάς το όνειρο γιατί φοβάσαι να προδωθείς.
Σε προδίδουν.
Ηδη.

Τα όνειρα και τους σκοπούς όμως δεν έχει νόημα να προσπαθείς να τους κατακτήσεις χωρίς σχέδιο.
Ο στόχος που θέλεις να χτυπήσει το βέλος σου πρέπει να είναι προαποφασισμένος.
Εσύ ο ίδιος πρέπει να έχει πάρει μέσα σου την απόφαση.
Θελω το.
Οτι κι αν είναι αυτό.
Οπου κι αν ειναι.

Ανοιξε τα μάτια σου και κυρίως αυτά της καρδιάς.

Μην περιμένεις να σου χτυπήσει την πόρτα ο συντροφος των ονείρων σου.
Μην περιμένεις να έρθει να σε βρει η μεγάλη δουλειά.
Μην περιμένεις να σου ζητήσει συγγνώμη αυτός που πρόσβαλε.

Ακόμα όμως κι αυτά να συμβούν μόνα τους χαμπάρι δεν θα τα πάρεις αν επιμένεις να αισθάνεσαι με αυτιστικό τρόπο.

Κάποιος έιπε κάποτε πως τρέλα είναι να κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα προσμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει μόνο ασπρο και μαύρο.
Η φύση ειναι γεμάτη χρώματα.

Δεν υπάρχει μόνο Ναι η Οχι.
Υπάρχει και το "ναι μεν αλλά", "θα μπορούσε να γινει αρκει"...κτλ.

Μην εγκλωβίζεις και μη φυλακίζεις το πιο ζωτικό σου όργανο.
Η καρδιά σου έχει περισσότερες ευαισθησίες απο εσένα.
Η καρδιά σου έχει καλύτερο μνημονικό, όσο κι αν προσπαθείς να την κάνεις να ξεχάσει ξέρει να φυλάει αυτά που την απασχόλησαν κατα καιρούς.

Για αυτό πρόσεχε την για να σε προσέξει.

Τα πράγματα που φοβάσαι περισσότερο συνήθως σου έχουν ήδη συμβεί.

Ζήσε.

Τα σχεδον 4 λεπτά (Οι χτύποι του έρωτα)

2011-08-19T16:56:00.001+03:00

Ολη η αναρτηση ξεκίνησε απο αυτά τα σχεδόν 4 λεπτά.
Μου θύμισε η μελωδία τους το χτύπο της καρδιάς που ερωτεύεται.
Μου θύμισε το tempo τους το αγχος για την επόμενη κίνηση που μοιάζει θάνατο αργό.

Που περιμένεις χωρίς να ξέρεις.
Που ξέρεις, χωρίς να περιμένεις.

Αυτά τα σχεδόν 4 λεπτά μου θύμισαν πόσο μοιάζουν με τον έρωτα.
Αυτό που σου κόβει την ανάσα.
Που ξυπνάς και σκέφτεσαι.
Που σκέφτεσαι και νιώθεις.
Που νιώθεις και πονάς.

Ναι. Ο έρωτας είναι πόνος.
Μπορεί να είναι και μόνο αυτό.

Μα για σκέψου όμως.
Η ζωή με πόνο ξεκινά.
Με πόνο γεννιέσαι.
Η ζωή με πόνο τελειώνει.
Με πόνο πεθαίνεις.

Γι'αυτό και έρωτας πονά.
Για να σου θυμίσει οτι ΖΕΙΣ.

Αυτά τα σχεδόν 4 λεπτά,
Με πάνε σε ανατολές σιωπηλές που μόνο βλέμματα μιλάνε.
Με κλείνουν σε αγκαλιές που δεν φοβούνται να με σφίξουν.
Με οδηγούν στα μέρη που "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"

Τα σχεδόν 4 λεπτά τελειώνουν.
Μαζί με αυτά και το ταξίδι
Μαζί με αυτά και το ονείρεμα.

Εγώ ανοίγω τα μάτια και συνεχίζω.
Με φυλαγμένα τα σχεδόν 4 λεπτά εκεί που δεν τα βρίσκεις άνθρωπος.
Γιατί είναι δικά μου.
Με πονάνε και τα πονάω.
Και οι χτύποι που μου θυμίζουν γίνονται οι δικοί μου.

Ο 30λογος ενός μαθητευόμενου μάγου

2011-07-26T19:16:00.000+03:00

Το παραμύθι που παράλληλα ζω πρέπει να συγκρουστεί με την πραγματικότητα μου

Θέλω να κοιμάμαι τα βράδια χωρίς να καρδιοχτυπώ για το πότε και αν θα πληρωθώ

Μην ξεχνάς να ξεχνάς όσα σε πόνεσαν και να θυμάσαι όσο αγαπάς.

Συναντάς αυτούς που χρειάζεσαι. Δεν υπάρχει λόγος να παραπονιέσαι.

Αν θέλεις να γίνεις σημαντικός άρχισε να ασχολείσαι με αυτά που δεν θεωρούν οι άλλοι σημαντικά επάνω σου.

Φίλοι είναι αυτοί που νιώθεις τη καρδιά τους να χτυπάει στο σώμα σου.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είναι μαγική.

Κανένας πραγματικά ώριμος δεν έπαψε να ονειρεύεται.

Σεβάσου το χρήμα χωρίς να το προσκυνάς.

Οι μεγάλες κρίσεις ξεθάβουν μεγαλες αλήθειες.

Δεν χρειάζεσαι πολλούς φίλους. Χρειάζεται πραγματικούς φίλους.

Μην ξεχνάς να αφήνεις τους δακρυγόνους να ξεσπούν.

Τα λεφτά δεν έφεραν σε κανέναν ευτυχία. Αν έφερναν οι δικοί μου δεν θα χώριζαν πάνω στην καλύτερη επαγγελματική τους φάση.

Το χαμόγελο είναι πρώτο ξόρκι ευτυχίας που μαθαίνεις απο μωρό.

Αγάπη είναι η αγκαλιά που διώχνει μακρυά το φόβο του θανάτου.

Δεν έχει σημασία να το σκέφτεσαι. Ζήσ' το.

Τίμα τους ανθρώπους που σε περιέθαλψαν όταν το χρειαζόσουν, που έφαγες στο σπίτι τους, που περιποιήθηκαν τις πληγές σου.

Αν ισχύει πως ο ουρανός ειναι ο τελικός μας προορισμός, έχε το βλέμμα σου ψηλά για να συνηθίζεις.

Μην απαιτείς στο όνομα της αγάπης. Τη λερώνεις.

Η δικαιοσύνη δεν έρχεται όπως και όποτε την περιμένεις. Ερχεται ωστοσο.

Γίνε υπερήφανος για το παιδι που κρύβεις μέσα σου.

Να τρως μέχρι να πεθάνεις τη ζύμη απο το κέικ. Ναι, να πασαλείβεις ολόκληρο το πρόσωπο σου.

Πέτα τη σαβούρα και άσε το καινούργιο να σου προτείνει τη δική του λύση για το μέλλον.

Ασε τους ανθρώπους να φύγουν. Μόνο έτσι αξίζει.

Μην ξεχνάς να λες σ'αγαπώ σε αυτούς που δεν στο είπαν και το ένιωσαν.

Παραδειγματίσου απο τη ζωή των αγαπημένων σου που πήραν την απόφαση να γίνουν άστρα. Μόνο τότε δεν πεθαίνουν. Μόνο τότε σε συντροφεύουν πραγματικά.

Ο κόσμος μας δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που μιλούν αλλά απο ανθρώπους που ακούν.

Οι ευκαιρίες υπάρχουν οπου εμείς τις βλέπουμε.

Το "κανείς δεν είναι τέλειος" ισχύει πρώτα για σένα

Όταν πιστεύεις στα παραμύθια, τα κάνεις αλήθεια.

To κείμενο γράφτηκε κάτω απο τους ήχους της συγκεκριμένης μελωδίας:

Η κατάθεση ενός Χαρηποτεριστή .

2011-07-13T15:04:00.000+03:00

Κάπου στα τέλη του 1998 κράτησα στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο.
Δεν χρειάστηκε να συστηθούμε. Τον ήξερα. Τον περίμενα.

Ήταν η επιβεβαίωση ενός κόσμου που ήξερα πως υπάρχει και ήθελα να γνωρίσω.
Πάντα στον κόσμο της φαντασίας μου.
Εκεί από τις πρώτες σελίδες ήξερα πως εδώ έχω να κάνω με κάτι άλλο.
Με κάτι νέο και γνώριμο ταυτόχρονα.
Και το βασικότερο;
Με κάτι αυθεντικά μαγικό.

Ανήκω στη γενιά που τα βιβλία με βρήκαν ακριβώς στην εφηβεία μου.
Ήμουν 14. Στην ηλικία που το παιδί θέλει να γίνει μεγάλος.
Την ηλικία που θεωρείς το συναίσθημα περιττό και προσπαθείς
να σταθείς στον κόσμο με όπλο τη λογική και την αντίδραση.

Κάπως έτσι λοιπόν πέρασα τις πύλες του Χογκουαρτς.
Και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Μέχρι σήμερα.

Πέρασαν πολλά λοιπόν απο τότε.
Μεγαλώσαμε. Κι εγώ και ο μάγος.
Μετά από 13 χρόνια όλα είναι διαφορετικά.
Σχεδόν όλα.
Γιατί υπάρχουν και αξίες που μένουν αμετάβλητες στο πέρασμα των ηλικιών.
Υπάρχουν αξίες που τις κουβαλάς χωρίς να σε βαραίνουν.
Το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε η Ροουλινγκ
ήταν οτι μου έμαθε την αξία της Μαγείας.

Οχι, δεν σου μιλάω για ραβδιά. ούτε για ξόρκια.
Σου μιλάω για λέξεις, για συναισθήματα και την έκφραση τους.
Σου μιλάω για ιδανικά. Φιλία, γενναιότητα, δικαιοσύνη.
Την αξία του να μπορείς να κρατάς ζωντανό το παιδί μέσα σου.
Την αγνότητα που κουβαλούσε η παιδική σου ηλικία.
Την πίστη σε ανώτερα αγαθά οπως η κατανόηση και το μοίρασμα.

Μας έμαθε ο κόσμος των Μαγκλ οτι πρέπει να δαγκώνουμε τον διπλανό για να μη μας δαγκώσει.
Μας έμαθε ο κόσμος των Μαγκλ οτι πρέπει να πατάμε ανθρώπους για να χτίζουμε καριέρες.
Να μην υπολογίζουμε τα απλά. Να ζητάμε τα πολλά.
Γιατί ευτυχία λέει είναι η δύναμη.
Όπως έλεγε και ο Ξέρεις-Ποιος "Δεν υπάρχει καλό και κακό. Μονάχα η δύναμη κι αυτοί που δεν μπορούν να την κατανοήσουν"
Κι όπου δύναμη βάλε χρήμα.
Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε, Να παίρνουμε
Από φίλους, συνεργάτες, συγγενείς, εραστές, γνωστούς, συντρόφους. Από όλους.
Όπως εκείνος. Ο Ξέρεις-Ποιος.
Είδες πόσο μοιάζουν οι Μαγκλ τελικά μαζί του; Οι δικοί μας Μαγκλ.
Πως μοιάζει το Υπουργείο Μαγείας επί Πίου Θικνες με τη σημερινή Βουλή;
Ίσως δεις τελικά ότι δεν απέχουμε και πολύ οι δυο κόσμοι.

Οπως σου έλεγα , ξωτικό μου, με έμαθε πολλά.
Παθιάστηκα με το σύμπαν του Αγοριού που Επέζησε γιατί κάπου εκεί είδα κι εμένα μέσα.

Αν και η κινηματογραφική του μεταφορά πολλές φορές με απογοήτευσε το τέλος ήταν όπως ακριβώς περίμενα. Κι ας μην ήταν οπως αυτό που διάβασα.
Ηταν καταπληκτικό! Μαγικό! Ένδοξο!
Έχοντας πιάσει ακριβώς τον παλμό και το συναίσθημα του βιβλίου.

Είδαμε επιτέλους το μεγαλείο της καθηγήτριας ΜακΓκοναγκαλ που ως θηλυκός Ντάμπλντορ γέμισε την οθόνη η μεγαλοπρέπεια του χαρακτήρα και της μαχητικότητας της.
Είτε τη στιγμή που θωράκιζε το Χογκουαρτς. Είτε τη στιγμή που εκδίωξε τον Σνέηπ αναλαμβάνοντας την αρχηγία του κάστρου.
Την Μόλι Ουέσλι να πολεμά στα ίσια την Μπελάτριξ και να κραδαίνει το ραβδί λέγοντας το θρυλικό "Νot my Daughter, YOU BITCH" με κομμένη ανάσα.
Τη συνάντηση του Νταμπλντορ με τον Ποτερ στο Κινγκ Κρος και τα όσα συζήτησαν αλλά και την αποκάλυψη για το ποιος πραγματικά ήταν ο Σέβερους Σνέηπ.

Η ταινία είναι η καλύτερη της σειράς. Δεν θα σου πω περισσότερα.
Ευχομαι όμως η ταινία, έστω η τελευταία να γίνει η αφορμή να αναζητήσεις
τι πραγματικά έγινε στη Μάχη του Χογκουαρτς.
Κι ίσως ανακαλύψεις μια πόρτα στο φανταστικό που θα θέλεις συχνά να ανοίγεις.

Η ιστορία του Αγοριού που Επέζησε είναι ένα επικό παραμύθι.
Ατόφιο και γνήσιο.
Διδακτικό και γεμάτο αλληγορίες.
Πολλές φορές λέω ότι ο Χάρι Ποτερ και οι φίλοι του είναι φτιαγμένοι από το υλικό των Χριστουγέννων.
Είναι φτιαγμένοι από την ίδια αστερόσκονη που ψάχνεις στα στολίδια του έλατου.
Και την έχουμε ανάγκη αυτή τη δύναμη στις μέρες μας.

Τhese are dark times, There is no denying όπως έλεγε και ο Rufus Scrimgeour
Και οι μαύρες εποχές έχουνε ανάγκη από φως.
Και το τελευταίο πράγμα που μας έμεινε φωτεινό ξωτικά
Είναι τα όνειρα.
Είναι η ελπίδα.
Και το Χογκουαρτς συμβολικά είναι ένας φάρος από μόνος του.

Μπορεί η συγκεκριμένη ιστορία να μη σου ταιριάζει.
Μπορεί να μην είσαι τύπος που δίνεις χώρο για τέτοια βιβλία.
Μπορεί γενικά να μην πιστεύεις στο φανταστικό.
Μπορεί να μη σου λέει τίποτα γενικώς.
Προσπέρασε με και συνέχισε.
Βρες τον δικό σου τρόπο.

Όμως αν
Αν λέω,
Βρίσκεις ότι μπορεί και να θέλεις να ταξιδέψεις για λίγο.
Δώσε μια ευκαιρία στο παραμύθι.
Ανακάλυψε κι εσύ τον μικρό μάγο που ίσως κρύβεται μέσα σου.
Δεν χρειάζονται ραβδιά. Χρειάζεται καρδιά.

Expecto Patronum!

YΓ. Και να θυμάστε πως...

Hogwarts will always be there to welcome you home.

Διάλεξε Ρόλο.

2011-07-06T12:50:00.000+03:00

Καθημερινά υπάρχουν προκλήσεις.

Τις ξέρεις.

Επαγγελματικές, Προσωπικές, Οικογενειακές.

Μικρές, Μεγάλες.

Οι προκλήσεις δεν σταματάνε.

Οι δυσκολίες δε στερεύουν ξωτικό.

Πάρ'το επιτέλους απόφαση.

Διάλεξε ρόλο.

Θέλεις να είσαι το θύμα;

Θέλεις να είσαι αυτός που κάθε φορά χάνει;

Θέλεις να αποδέχεσαι την ήττα πριν να έρθει;

Καν΄το. Ο κόσμος έχει ανάγκη από χαμένους.

Κάποιος πρέπει να παίξει κι αυτό το ρόλο.

Γίνε αφορμή για τη νίκη του άλλου.

Δώσε του επιπλέον δύναμη.

Υπέκυψε σου λέω.

Η φύση σε χρειάζεται.

Την βγάζεις από δύσκολη θέση.

Γίνε το μικρότερο ψάρι. Μην προσπαθήσεις ποτέ να μεγαλώσεις.

Όχι όχι. Δεν είναι αυτά για σένα ρε.

Εσύ ξέρεις μόνο πως να χάνεις.

Εκεί ειδικεύεσαι.

Να είσαι πάντα αυτός που παίρνει το κρίμα.

Να είσαι πάντα αυτός που τον παρατάνε.

Να είσαι πάντα αυτός που ευθύνεται για όλα.

Χρειάζεται σου λέω κι αυτός ο ρόλος.

Χρειάζεται η δική σου δυστυχία για να ευτυχίσουν οι άλλοι.

Δεν είναι για σένα τα χαμόγελα

Δεν είναι για σένα οι νίκες.

Δεν είναι για σένα τα όνειρα.

Εσύ ξέρεις μόνο απο ασπρόμαυρες εικόνες.

Ξέρεις από τραγούδια της μελαγχολίας.

Ξέρεις από συννεφιές.

Εκεί ειδικεύεσαι.

Για αυτό σου λέω.

Μην προσπαθείς να γίνεις αετός.

Μείνε κότα.

Χρειάζεσαι κι εσύ.

Νομοτελειακό είναι το θέμα.

Αλλιώς άλλαξε ρόλο.

Διάλεξε το άλλο.

Αυτό που φοβάσαι.

Άσε τη δυστυχία που ξέρεις

και σταμάτα να φοβάσαι την ευτυχία που ψάχνεις.

Ίσως ηρθε η ώρα να βγεις από το βάλτο του εαυτού σου.

Ίσως ήρθε η ώρα να κερδίσεις όσα παρέδωσες τόσα χρόνια.

Δείξε τα όπλα σου.

Κλείδωσε τις ανασφάλειες σου στο συρτάρι

Και ξεκίνα να πολεμάς.

Δίκαια. Τίμια.

Προεξόφλησε μια φορά τη νίκη σου.

Πέσε μια φορα στη μάχη πεπεισμένος για το αποτέλεσμα.

Σήκωσε το βλέμμα απο το έδαφος και ανακάλυψε επιτέλους και τον ήλιο που υπάρχει πάνω απο το κεφάλι σου.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

Αν συνειδητοποιούσες πόσο ανασφαλείς και ηλίθιοι σε σχέση με σένα είναι αυτοί που σε νικούσαν όλη σου τη ζωή θα τρόμαζες για τα χρόνια που έχασες χάνοντας.

Το ταξίδι της Σιωπής

2011-06-27T01:01:00.000+03:00

Εχω πάρα πολύ καιρό να γράψω
Και δεν είναι οτι δεν έχω τι να σου πω.

Είναι οτι δεν μπορούσα να μιλήσω.
Δεν ήθελα καν να εκφραστώ.
Η περίοδος της σιωπής ειναι το δικό μου "τώρα".

Εκείνη την πολύ δική σου περίοδο που δεν τολμάς να μιλήσεις ούτε σε σένα.
Δεν θέλεις να παραδεχτεις.
Δεν θέλεις να ξύσεις τις πληγές.
Δε σε ενδιαφέρει να λύσεις τα μυστήρια και τους γρίφους.
Δε σε νοιάζει τίποτα εκτός απο τη..
Σιωπη.

Δεν θέλω λοιπόν να ακούω.
Δεν θέλω να μιλάω.
Θέλω να με αισθάνεσαι.
Θέλω να σε αισθάνομαι.

Η πολύτιμη εκείνη σιωπή που σου δίνει το χρόνο να αναπτύξεις τις υπόλοιπες αισθήσεις.
Κι χρόνος όταν δεν μιλάς να ξέρεις σου συμπεριφέρεται αλλιώτικα.
Σε αφήνει να δεις αυτά που ζουν την ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται.
Σε κάνει να θέλεις να γνωρίσεις όσα μέχρι τώρα δεν ακούμπησες.
Να ακούσεις τους ήχους που ποτέ δεν ξεχώριζε το κουρασμένο αυτί σου.

Λένε πως ο καλύτερος σύμβουλος μας είμαστε εμείς.
Δεν ξέρω αν το πιστεύω.
Ξέρω πως τώρα, περισσότερο από ποτέ με ανακαλύπτω.
Χωρίς συζητήσεις.
Με σιωπή.
Λες και το "εγώ" μου με καθοδηγεί χωρίς επεξηγήσεις.
Απλά με πάει.
Δεν μου λέει το που.
Δε μου λέει το πως.
Απλά το εμπιστεύομαι.
Αφέθηκα στον ίδιο μου τον εαυτό.
Αφέθηκα στον Μάγο.

Κι αν με ρωτάς για όνειρα έχουν κι αυτά σιωπή.
Ναι σιωπή.
Έχουν όμως περισσότερο φως.
Περισσότερο γαλάζιο. Περισσότερο χρυσό.
Αυτά παραμένουν άλλωστε ο φάρος.
Ο πυρήνας στο ραβδί.

Για αυτό λοιπόν αν δεν πολυμιλάω θα ξέρεις πλέον...
Ταξιδεύω στη σιωπή.

Δημήτριος Αντωνίου: Δεκτή η μήνυση που υπέβαλλε για Έσχατη Προδοσία κατά της Κυβέρνησης

2011-05-27T21:34:00.000+03:00

Τον Κύριο Αντωνίου δεν τον ήξερα. Πριν απο λίγες ώρες για την ακρίβεια τον έμαθα.

Είδα μια σειρά απο 5 βιντεάκια στο yt και διάβασα και το κάτωθι άρθρο.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν φαίνεται απλά άλλος ένας γραφικός κύριος αλλά ειναι απόλυτα μεθοδικός και μιλά συγκεκριμένα. Η μήνυσε σε χρόνο ρεκόρ έγινε δεκτή και ξεκίνησε η προανάκριση. Μήπως τελικά έγινε η αρχή;

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ!

Παρουσιάζω κι εδώ το αρθρο που δημοσιεύθηκε στο fititis.gr

Απο τη σελίδα της Νελλυ Ψαρού παρουσιάζουμε μια ανασκόπηση των όσων διαδραματίστηκαν χθες στη Χαλκίδα , όπου ο Εισσαγελλέας εξέτασε την μήνυση για Αισχάτη Προδοσία, που κατέθεσε ο γιατρός Δημήτρης Αντωνίου, κατά των πολιτικών και βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο. Η μήνυση τελικά έγινε δεκτή, διαβάστε παρακάτω τις λεπτομέρειες των όσων έγιναν χθες στη Χαλκίδα:

Είχαμε όλοι(;) ακούσει ότι κάποιος έκανε μήνυση στην κυβέρνηση για έσχατη προδοσία, αλλά δεν δώσαμε σημασία. Λίγο αργότερα ακούσαμε ότι ο εισαγγελέας την έκανε δεκτή. Τότε είναι που κανείς μας δεν πίστευε στ’ αυτιά του – και στα μάτια του. Έτσι κι εγώ. Kαι, φύσει περίεργος άνθρωπος, έψαξα και βρήκα τον ίδιο τον μηνυτή, και παραβρέθηκα στην αρχή της διαδικασίας, στον ανακριτή στην Χαλκίδα. Κι απ’ ότι είδα, δεν ήμουν η μόνη…

Ο κ. Δημήτρης Αντωνίου, 56 ετών, χειρούργος-ογκολόγος κάτοικος Χαλκίδας, κατέθεσε τον Μάιο μήνυση κατά των βουλευτών που υπέγραψαν το μνημόνιο, υπουργών, του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και κατά των μελών της “Τρόικας” (ονομαστικά και με τις διευθύνσεις τους!) με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όσον αφορά την ίδια τη μήνυση, το κείμενο της οποίας καθώς και πλήθος στοιχείων μπορεί να δει κανείς στο blog του κ. Αντωνίουhttp://zoidosia.blogspot.com, γίνεται ονομαστικά κατά των ανωτέρω υπευθύνων και με τρόπο που η διαδικασία δεν περνάει από τη Βουλή. Συγκεκριμένα, παρά την ασυλία που προσφέρεται από το Σύνταγμα σε βουλευτές και υπουργούς, η έσχατη προδοσία αποτελεί αυτόφωρο έγκλημα, για το οποίο ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την άμεση δίωξη χωρίς την άδεια της Βουλής. Επίσης, παρόλο που το έγκλημα αυτό διαπράχτηκε στις 6 Μαΐου, επειδη είναι διαρκές η δίωξη μπορεί να γίνει ακόμη και σήμερα – όπως και γίνεται.
Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, ΔΕΝ έβαλε την υπόθεση στο αρχείο αλλά έκανε δεκτή τη μήνυση και ξεκίνησε τη διαδικασία ορίζοντας την προανάκριση. Μάλιστα, το έκανε αυτό με ιδιαίτερη ταχύτητα: έλαβε την υπόθεση στα χέρια του στα μέσα Οκτώβρη, και μέσα σε δύο μήνες την προχώρησε (για όσους ξέρουν τους ρυθμούς αυτών των διαδικασιών, πρόκειται πράγματι για μεγάλη έκπληξη). Έτσι, ορίστηκε η προανάκριση για την Τρίτη 11 Ιανουαρίου, οπότε και κατέθεσε ο κ. Αντωνίου στον ανακριτή στη Χαλκίδα.
Στην προανακριτική αυτή διαδικασία ο κ. Αντωνίου κατέθεσε συμπληρωματικά υπομνήματα και στοιχεία για την υπόθεση. Μια βασική περιγραφή αυτών μπορείτε να δείτε στο bloghttp://stoxasmos-politikh.blogspot.com: στο blog αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα πολλά στοιχεία για την κατάθεση του κ. Αντωνίου, καθώς επίσης βίντεο από την ομιλία του αργότερα την ίδια μέρα αλλά και βίντεο από εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα, ο οποίος εδώ και καιρό φιλοξενεί τον κ. Αντωνίου στα δελτία ενημέρωσης του κ. Τέρενς Κουίκ. Έξω από το γραφείο του ανακριτή, αρκετός κόσμος ήταν συγκεντρωμένος και τον υποδέχτηκε με χειροκροτήματα.

Αφού ο κ. Αντωνίου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις προς τη δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού Κόντρα προχώρησε μαζί με τους παρεβρισκόμενους προς το Δημοτικό Θέατρο Παπαδημητρίου, όπου και άλλος κόσμος τον περίμενε για να ξεκινήσει η εκδήλωση συμπαράστασης. Το θέατρο βρίσκεται απένταντι από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας.

Η εκδήλωση αυτή είχε την ενεργό υποστήριξη απλών πολιτών αλλά και κινημάτων για την άμεση δημοκρατία.

Είναι εντυπωσιακή η προσέλευση του κόσμου: παρόλο που η είδηση δεν έχει διαδοθεί ιδιαίτερα, πάνω από 200 άτομα βρέθηκαν εκεί (σε μια δεδομένη χρονική στιγμή μέτρησα 150 καθήμενους). Εντυπωσιακή ήταν επίσης και η διασπορά των συμμετεχόντων: κάποιοι παρεβρισκόμενοι ήρθαν επί τούτου, μόνοι τους, από τις Σέρρες, τη Θεσσαλονίκη, την Κρήτη και την Κόρινθο! Στο γεμάτο θέατρο, λοιπόν, και μέσα σε ιδιαίτερη συγκίνηση, λόγω της θερμής υποδοχής που του επιφυλάχτηκε, ο κ. Αντωνίου έκανε την ομιλία του.

Μιας και μπορεί να βρει κανείς όλη την επιχειρηματολογία του, ή να δει το βίντεο της ομιλίας του, δεν θα καλύψω εδώ με λεπτομέρεια τα λεγόμενά του, αλλά θα αρκεστώ σε μια μικρή αναφορά σε αυτά που μου έναναν ιδιαίτερη εντύπωση. Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε ο κ. Αντωνίου, το Μνημόνιο είναι μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως έχει αντικαταστήσει το ίδιο το Σύνταγμα: όπως και το Σύνταγμα, αναφέρει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα και παραμέμππει στη συνέχεια σε νόμους που θα εξειδικεύουν αυτές τις κατευθύνσεις. Καταλύει δηλαδή το Σύνταγμα. “Αν είναι έτσι, να το δηλώσουμε επισήμως και να λεγόμαστε Τροϊτκιστάν” και όχι Ελλάδα, κι εμείς Τροϊκανοί!”, είπε χαρακτηριστικά. Βάση αυτής της δανειακής σύμβασης που υπογράψανε, αν δεν πληρώσουμε μία δόση, οι δανειστές μας μπορούν να προβούν σε κατάσχεση κάθε δημόσιας περιουσίας μας, χωρίς περιορισμό – εξ’ ου και τα δημοσιεύματα για τα νησιά μας! “Ποιος είναι ο λόγος νομίζετε που δεν υπεγράφη η σύμβαση για τον Αστακό;”, είπε, “γιατί δεν απάντησαν ποτέ γιατί δεν προχώρησε αυτή η σύμβαση; Αφού, το Ελληνικό κράτος δεν είχε δικαιοδοσία να υπογράψει τίποτα χωρίς τη συναίνεση των δανειστών του”. Μάλιστα, τυχόν δικαστική διένεξη που θα προκύψει (με πολίτες π.χ.) θα επιλύεται με το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, δηλαδή με το δίκαιο των δανειστών μας.

Επίσης έχει καταλυθεί το ίδιο το πολίτευμά μας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, καθώς καταργείται στην πράξη η διάκριση των εξουσιών (που είναι θεμελιακή για την Κοινοβ. Δημοκρ.). “Δεν έχει νόημα να πάει κανείς στον στρατό πια, πρέπει να αρνηθούν οι νέοι να πάνε στο στρατό αφού πλέον ο στρατός δεν ανήκει στη χώρα και θα χρησιμοποιηθεί και εναντίον των πολιτών της”, είπε χαρακτηριστικά.
“Ο κ. Παπούλιας είναι συγκατηγορούμενος διότι θα έπρεπε να έχει διαλύσει τη Βουλή”, είπε, τονίζοντας όμως ότι δεν έχει υπογράψει διάφορα προεδρικά διατάγματα μέχρι στιγμής. “Το Μνημόνιο προβλέπει οι ρυθμίσεις να γίνονται με Π.Δ. και όχι με νόμους, για να μην περνάνε από τη Βουλή”. “Κανονικά, όλοι οι βουλευτές που δεν συμφωνούν πρέπει να παραιτηθούν, να μην παραμένουν εκεί δίνοντας νομιμοποίηση σε αυτή τη Βουλή. Πώς θα στεκόταν τότε μία μονοκομματική Βουλή;”, είπε ο κ. Αντωνίου και στη συνέχεια προέτρεψε όλους μας “να μην αφήσουμε κανέναν τους να πλησιάσει τα μνημεία της χώρας και τα εθνικά σύμβολα στις εορτές (π.χ. 25η Μαρτίου), να μην πλησιάσει κανείς τους. [...] Σε αυτά τα χώματα χύθηκε αίμα για την ελευθερία, δεν μπορούν αυτοί να τα πουλάνε”. “Ο Τσολάκογλου καταδικάστηκε για εθνική αναξιότητα επειδή έδωσε το 1940 ως λεία πολέμου στρατιωτική περιουσία στους κατακτητές. Σε αυτούς που πουλάνε όλη την ελληνική γη για μια δανειακή σύμβαση, τι πρέπει να γίνει;” αναρωτήθηκε, τονίζοντας ότι τα χρήματα των δανείων αυτών, σύμφωνά πάντα με το ίδιο το Μνημόνιο, δεν προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, όπως μας λένε, αλλά για τη στήριξη της ρευστότητας των τραπεζών!

Πολλά ακόμη θα μπορούσα να γράψω γι’ αυτή την εξαίρετη μέρα. Με ιδιαίτερη χαρά, πάντως, διαπίστωσα ότι ο κ. Αντωνίου, δεν είναι ένας γραφικός τύπος που απλά “τα πήρε στο κρανίο”, αλλά ένας σοβαρός άνθρωπος που με μεθοδικότητα και πολύ δουλειά έκανε αυτό που θεώρησε καθήκον του. Με πολύ διάβασμα και έρευνα, βρήκε μόνος του όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις κατηγορίες του αλλά και τον νομικό τρόπο να τις θέσει σε “τροχιά”, μιας και μέχρι στιγμής κινείται χωρίς δικηγόρο – “όταν προσπάθησα να κινηθώ με δικηγόρο, ζημιά μου έκανε παρά καλό”, όπως μου είπε.

Αναφορικά με τυχόν βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε στον κ. Δημήτρη Αντωνίου, θα ενημέρωσω σύντομα και αφού υπάρξει συνεννόηση μαζί του. Προς το παρόν, και σε νομικό επίπεδο, δεν είναι επιθυμητή η όποια εμπλοκή. Οπότε, κλείνω προς το παρόν, αυτό το ρεπορτάζ με τα ίδια του τα λόγια:
Το πρόβλημα είναι η ηττοπάθεια. “Αυτοί δεν θα φερόντουσαν σαν λύκοι αν εμείς δεν φερόμασταν ως αρνιά. Ας γίνουμε εμείς λοιπόν λύκοι. Λυσσασμένοι λύκοι!”

Ο Πόνος της Εξέλιξης

2011-05-20T19:11:00.001+03:00

Αν ήξερα πως έπρεπε να ξεκινήσω θα το είχα κάνει.

Δεν ξέρω να σου πω.

Τις περισσότερες φορές που μπαίνω στο κόσμο των σκέψεων μου βλέπω ακριβώς τι πρέπει να αποτυπώσω στην οθόνη.

Είναι σαν τρισδιάστατος πίνακας για μένα. Τον βλέπω, μυρίζω τα χρώματα και ακούω τα αρώματα.

Και μετά το πληκτρολόγιο γίνεται το ραβδί που θα εκτελέσει το ξόρκι του κειμένου.

Τώρα δεν ξέρω τι βλέπω. Δεν ακούω. Δεν μυρίζω.

Το συναίσθημα όμως που με κάνει να θέλω να γράψω με ειδοποιεί.

Πως;

Πάντα όταν φουσκώνουν οι σκέψεις πρέπει να βγουν σε λέξεις παρουσιάζεται ένας συγκεκριμένος οξύς πόνος στο στομάχι.

Σωματοποιειται.

Αυτό που λένε κάποιοι έμπνευση για μένα είναι πόνος.

Ετσι και τώρα που σου μιλάω πονάω.

Και είναι ο πόνος αυτός που με αναγκάζει να γράψω.

Η ενόχληση που μου θυμίζει πως πρέπει να εξελιχθώ.

Κι αν υπάρχει δρόμος δίχως τέλος, είναι αυτός της εξέλιξης.

Πάντα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος να αγαπήσεις.

Πάντα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος να νικήσεις.

Πάντα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος να νικηθείς.

Πάντα θα υπάρχει ένα καλύτερο πάντα.

Ο πόνος επιμένει θέλω να σου πω.

Στο τέλος όμως του κειμένου θα τον έχω νικήσει.

Κάθε φορά τον νικάω.

Γιατί στα χέρια μου το μεγαλύτερο όπλο ήταν πάντα η έκφραση.

Αυτό κάθε φορά είναι το βασικό συστατικό στη συνταγή μου για τη ζωή.

Δε φοβάμαι να σου μιλήσω, δε φοβάμαι και να μου τα πω.

Δε φοβάμαι τη ζωή και τα παιχνίδια της περισσότερο απ'οσο φοβάμαι εσένα.

Ναι, καλά άκουσες ξένε.

Εσένα πάντα σε φοβάμαι.

Γιατί ποτέ δεν μπορώ να ξέρω αν μου λες στα αλήθεια "σαγαπω"

Γιατί ποτέ δεν θα μάθω αν την ώρα που γυρνούσα την πλάτη μου τα μάτια σου αλλάζαν βλέμμα.

Γιατί ποτέ όσο κι αν ψάξω τι πραγματικά θέλεις απο μένα δεν θα μάθω.

Οσες φορές και να σε ξαναγνωρίσω.

Με οποια μορφή και να με ξανασυναντήσεις.

Ειτε κουβαλώντας έρωτα, είτε φιλία, είτε λεφτά.

Για αυτό και σε φοβάμαι.

...γιατί δεν μαθαίνεσαι.

Στα σκοτάδια που μου ρίχνεις όμως, πάντα θα απαντάω με φως.

Ο πόνος ξαφνικά σταμάτησε.

Η ψυχή πήρε την απάντηση και εγώ είμαι έτοιμος να σχεδιάσω το σήμερα μου.

Σαν πας στο πηγαιμό για το...Twitter

2011-05-16T19:01:00.002+03:00

Eιναι μια ανάρτηση που ξεκινάει χωρίς να ξέρει την κατάληξη της.

Σε προειδοποιώ.

Κάποιοι το έχετε ακούσει, άλλοι το έχετε απορρίψει γιατί δεν το καταλάβατε, κάποιοι το λατρέψατε και τέλος αρκετοί από εσάς το μισήσατε.

Τι είναι το twitter και πως ξεκίνησε δεν θα στα αναλύσω. Δεν έχει και νόημα γιατί τα είπαν πριν από μένα άλλοι. Και τα είπαν και καλύτερα!
Θα περιγράψω απλά πως το φιλτράρισαν τα δικά μου μάτια. Γιατί κόλλησα μαζί του & γιατί ίσως κολλήσεις κι εσύ.

Έχεις ιδέα από τα ψηφιδωτά; Αυτή την τέχνη που αποτελείται από πολύχρωμες, μικρές, σχεδόν αδιάφορες αλλά τόσο σημαντικές για το σύνολο ψηφίδες;
Κάπως έτσι θα σου έλεγα πως είναι και ο τουητεροκοσμος.

Βρίσκεις όλα τα χρώματα, όλα τα σχήματα, όλες τις ποιότητες.

Και έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις (κάνοντας follow) τα δικά σου υλικά. Αυτά που νιώθεις οτι είναι πιο κοντά σε εσένα.
Και το έργο σου σχηματίζεται.

Το twitter είναι έξυπνο. Πολύ πιο έξυπνο από το facebook.
Δεν κρύβεσαι πίσω από τραγούδια, ούτε πίσω από από ρητά της κατάψυξης.

Για να κερδίσεις τον άλλο πρέπει να μιλήσεις.
Πρέπει να επικοινωνήσεις. Πρέπει να γράψεις.

Το παίζεις κάτι; Φαίνεται.
Είσαι φλύαρος; Φαίνεται.
Είσαι έξυπνος; Φαίνεται.
Σου λείπει το σεξ; Φαίνεται
Εκτός social δε σου μιλάει μύγα; Φαίνεται.
Λες ότι οι πολλοί; Φαίνεται.

Το twitter δεν είναι τσατ.
Είναι μια κιβωτός γεμάτη ιδέες, κρίσεις και σκέψεις του λεπτού.
Θα βρεις πολύ σκουπιδομάνι. Ναι.
Θα δεις γραμμένες πολλές μαλακίες. Ναι.

Σου δίνει όμως μια εκπληκτική δυνατότητα που αφορίζει τα περισσότερα από τα μειονεκτήματα του.
Σε κάνει να γνωρίζεις πρώτα το μυαλό του άλλου.
Δε σε νοιάζει η εικόνα του.
Η δικτατορία της φωτογένειας του fb εδώ καταρρέει.

Οι κοιλιακοί δεν μπορούν να τουητάρουν.
Τα σουφρωμένα χειλάκια δεν μπορούν να τουητάρουν.
Απλά δεν μπορούν. Τουλάχιστον όχι μόνα τους.

Ένα άλλο μεγάλο συν είναι ότι κουβαλάς μια μίνι εταιρεία γκάλοπ στο κινητό σου.
Από άτομα που δεν σε ξέρουν και δεν έχουν απολύτως καμιά ανάγκη να σου πουν ψέμματα.

Τέλος δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να γίνεις δημοφιλής. Δεν έχει νόημα να αρχίζεις και να ακολουθείς όποιον βλέπεις μπροστά σου.
Δεν μπορείς να γίνεις "μούρη" με το ζόρι.

Αν κάτι εμένα με έχει κάνει να κολλήσω είναι ότι όποτε νιώσω την ανάγκη να πω κάτι πάντα θα υπάρχει κάποιος να ακούσει.
Ενα καζάνι ανθρώπων που πάντα είναι γεμάτο, βράζει και θυμίζει πόσο διαφορετική και πόσο ίδια μπορεί να είναι η κάποια μέρα όλων των θνητών.

Την ίδια ώρα που κάποιος θα γελάει, άλλος θα νιώθει μοναξιά.
Ο ένας παίρνει αύξηση και η άλλη ανακαλύπτει οτι έμαθε πως η κολλητή της σχετίζεται με τον γκόμενο της.
Και βλέπεις το timeline να γεμίζει με στιγμές τόσο διαφορετικών και τόσο ίδιων ανθρώπων.

Αν δεν το έχεις δοκιμάσεις, δώσε του μια ευκαιρία.
Αν το δοκίμασες και δεν το κατάλαβες δώσ'του μια δεύτερη.

Και μη ξεχνάτε...

Σας ακολουθω.

Βιοχρονοσυγχρονισμοί: Τα αερικά της Τύχης.

2011-04-28T00:40:00.002+03:00

Πόσες φορές προσπάθησες να στεγνώσεις τη μπουγάδα σου και η βροχή σου χάλασε τα σχέδια;
Πόσες φορές ηθελες να δεις τον ήλιο αλλά είχε συννεφιά
Πόσες φορές αγόρασες καλοκαιρινό ρούχα και έπιασε χειμώνας;
Πόσες φορές έδωσες αλλά δεν ήταν η ώρα να πάρεις.

Πιστεύω βαθειά πως ζούμε όπως θέλουμε.
Κινούμε τα νήματα της δικής μας ζωής αποκλειστικά εμείς.
Ναι το πιστεύω. Εσύ τα κινείς.
Εσύ φταις που κλαις. Εσύ φταις που γελάς.
Φταις για όλα. Σχεδον.
Γιατί υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις.
Κάτι που δεν βρήκα πως το λένε και είπα να το ονομάσω.
Τους βιοχρονοσυγχρονισμούς.

Οι βιοχρονοσυγχρονισμοί λοιπόν ειναι κάτι μικρά αερικά
που δεν τα βλέπεις αλλά σε οδηγούν.
δεν τα ακούς αλλά σου μιλούν.
Το έργο που τους ανέθεσε η φύση είναι απλό.
Φέρνουν ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις κοντά.
Σε αρπάζουν απο το αυτί και σε οδηγούν όπου θέλουν. Οπως θέλουν.

Πόσες φορές συνάντησες τον λάθος άνθρωπο τη σωστή στιγμή;
Πόσες φορές συνάντησες τον σωστό άνθρωπο τη λάθος στιγμή;
Τότε που κράτησες τον καρπό και ήταν άγουρος. Η παραγινομένος.
Κι εφυγες μακρυά. Κι ας ήξερες οτι εκει που πας δεν ήταν καλύτερα.
Δεν νοστιμότερος ο καρπός απλά ήταν η εποχή του.

Εχω πειστεί πως η ζωή μας αποτελείται απο μικρά παραμυθάκια.
Ο ήρωας ο κεντρικός είσαι πάντα ΕΣΥ.
Πίσω απο κάθε γωνιά ομως κρύβονται τα αερικά που σου ειπα.
Και το παραμύθι σου αλλιώς το ξεκινάς και διαφορετικά τελειώνει.
Γιατί τα κάστρα που ονειρεύτηκες δεν θα έχουν τις πόρτες ανοιχτές.
οχι γιατι δεν το αξιζεις. οχι γιατι δεν σε ήθελαν.
Γιατί απλά δεν τα πρόλαβες ανοιχτά.

Δεν φτάνεις να το θες.
Δεν φτάνει να το θέλω.
Δεν φτάνει να το θέλουμε.

Πρέπει να ειναι και η εποχή του σπόρου για να ανθίσει.
Για να γίνει η σπίθα πυρκαγιά.
Το κύμα τρικυμία.

Τους βιοχρονοσυγχρονισμους δεν τους νοιάζει το πως.
Δεν ειναι δουλειά τους.
Τους νοιάζει το πότε και το ποιος.
Το πως μένει πάντα δική σου υπόθεση.
Δική σου υπόθεση. Πάντα.

Θα μου πεις τώρα, μα καλά αυτά τα αερικά της τύχης δεν μπορώ να τα καλοπιάσω;
Δεν μπορώ να τα κάνω να μη με ξεχνούν;
Μπορεις.
3 στοιχεία θα βάλεις δόλωμα στο αγκίστρι σου.
Επιμονή, Αξιοπρέπεια και Αλήθεια.

Αντέχεις να περνάς ξανα και ξανά απο το ίδιο σταυροδρόμι μέχρι να τα συναντήσεις;
Αντέχεις να προχωράς και να σέβεσαι τις φορές που δεν τα καταφέρνεις;
Παίρνεις τα μαθήματα που σου διδάσκουν τα λάθη και τα πάθη σου;
Αντέχεις να αλλάζεις τα κομμάτια σου που έκαναν τα αερικά να φύγουν μακρυά σου;
Αντέχεις τους άλλους;
Αντέχεις εσένα;

Αν αντέχεις...

Αντε και ΒΙΟΧΡΟΝΟΣΥΓΧΡΟΝΙΣΟΥ.

Τ Ω Ρ Α

Tα 27 μου Χρόνια

2011-04-18T18:59:00.001+03:00

Πριν από 27 χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα.
Δεν μιλούσα, απλά κοιτούσα.
Δεν εκφραζόμουν, απλά έκλαιγα.

Εχω μνήμες απο 2 ετών.
Αρώματα, πρόσωπα, καταστάσεις.
Περιστατικά που τα έχουν οι περισσότεροι ξεχασμένα.
Κι ομως τα θυμάμαι. Τα βλέπω. Τα μυρίζω.

Οι αναμνήσεις πάντα ήταν το όχημα μου.
Το κάρβουνο στην φωτιά της ψυχής.
Οι αναμνήσεις και τα όνειρα.
Το παρελθόν και το μέλλον.

Φυσιολογικό λοιπόν να τις ανασύρω από την κιβωτό των στοχασμών μου συχνά.
Πόσο μάλλον μια ημέρα όπως αυτή.
Που οριοθετεί το ξεκίνημα μου.
Είναι η επέτειος της Αρχής μου.

Αρκετές φορές μένω κολλημένος στα παλιά άλμπουμ
και χαζεύω το παρελθόν της αθωότητας.
Τότε που ήταν όλοι εκεί.
Πριν ο θάνατος τους γνέψει.
Τότε που δεν υπήρχαν έγνοιες στο μυαλό μου.
Δεν υπήρχε το άγχος της δουλειάς, δεν υπήρχαν οι καημοί του έρωτα.
Τότε που υπήρχε μόνο το παιχνίδι.

Ωστόσο αυτό που συνειδητοποιώ στα 27 μου
είναι πως το παιχνίδι το κράτησα ζωντανό ακόμα.
Ίσως γιατί είμαι απο αυτούς τους ενήλικες που δεν ξεπέρασαν ποτέ την παιδική τους ηλικία.
Ίσως γιατί κάποτε χρειάστηκε να ξεχάσω πως είμαι παιδί. Δεν υπήρχε χρόνος για να νιώσω παιδι.
Ίσως πάλι γιατί είμαι μάγος. Επιμένω μέχρι σήμερα να είμαι.

Αν με ρωτήσεις αισθάνομαι ακόμα το ίδιο χαζό συναίσθημα όταν πιάνω ενα ξύλινο κλαράκι και το έχω για ραβδί.
Το ίδιο αίσθημα προσμονής.
Όπως και τότε, ακόμα ελπίζω οτι θα βγει φως απο την άκρη του.
Και στο τέλος βγήκε. Βγαίνει ακόμα.
Απλά η μαγεία δεν κρυβόταν στα ξύλινα κλαράκια.
Κι αυτό το μαθαίνεις μεγαλώνοντας.
Για να το μάθεις ομως πρέπει να συνεχίσεις να ψάχνεις.
Και για να συνεχίσεις να ψάχνεις πρέπει να πιστεύεις.

Σε αυτά τα 27 χρόνια αυτό που με έκανε πιο δυνατό ξωτικά μου
ήταν η πίστη.
Πίστη στο άγνωστο.
Πίστη στα όνειρα.
Πίστη στην καρδιά.
Πίστη στους ανθρώπους.
Πίστη στη φαντασία.
Πίστη σε ότι δεν βλέπω, δεν αγγίζω αλλά αισθάνομαι.

Πριν απο 27 χρόνια ξεκίνησα το ταξίδι.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα.

Δεν μιλούσα, απλά κοιτούσα.

Δεν εκφραζόμουν, απλά έκλαιγα.

Μετά από 27 χρόνια

Ακόμη δεν καταλαβαίνω..

Ακόμη δεν μιλάω, απλά κοιτάω

Κι όταν θέλω να εκφραστώ πιο δυνατά...κλαίω.

Σας αγαπω.

Χρόνια μου πολλά. :)

YΓ: Αν υπάρχει ένα τραγούδι που περιγράφει τη συνταγή μου και το τι πιστεύω, είναι αυτό που ακολουθεί...

Γιατί αν δεν γεννηθείς φωτιά

πως θα μένει στάχτη πίσω σου η βραδιά...

In Decoville

2011-04-11T17:59:00.002+03:00

To νέο μου blog...

Aφιερωμένο στη διακόσμηση!

Σας περιμένω!!!!

http://indecoville.blogspot.com/

Θα με αγαπήσεις;

2011-04-10T19:07:00.000+03:00

Θα με αγαπήσεις;
Μπορείς να το κάνεις;
Μπορείς να αφεθείς;
Μπορείς να με αφήσεις να σε κάνω ζήσεις;
Μπορείς να με κάνεις να ζήσω κι εγώ;

Θα με αγαπήσεις;
Θα μου δώσεις το βάρος που κουβαλάει η πλάτη σου;
Θα πάρεις για λίγο και το δικό μου βάρος;
Το φιλί της ζωής θα έρθει απο τα δικά σου χείλη;
Θα γίνεις η ανάσα κι η πνοή που θα γεμίσουν τα πνευμόνια;

Πες μου θα με αγαπήσεις;
Θα ανοίξεις τα χέρια σου για να κουρνιάσω;
Θα στεγνώσεις το δάκρυ στα μάτια μου;
Αντέχεις να με ζεστάνεις τις φορές που το κρύο εχει χωθεί μες την ψυχή μου;
Αντέχεις να παραδεχτεις κι εσύ τις φορές που κρυωνεις και παριστάνεις οτι ζεσταινεσαι;

Πες μου θα με αγαπήσεις;
Ξέρεις πως παίζονται τα παιχνίδια χωρίς κανόνες;
Ξέρεις πως να νικήσεις;
Ξέρεις πως να χάσεις;
Ξέρεις πως στο τέλος να ευχαριστηθείς τον πόλεμο;

Πες μου θα με αγαπήσεις;
Θα με κάνεις να πονάω σαν θνητός;
Θα με κάνεις να πετάω σαν θεός;
Θα μου δώσεις να πιω απο το δηλητήριο της ζήλειας;
Θα δώσεις στη φωτιά μια ευκαιρία ακόμα;

Ρισκάρεις; Αντέχεις; Μπορείς;

Σε ρωτάω για τελευταία φορά.
Πες μου.
Θα με αγαπήσεις;

Ο δικός μας μικρός πρίγκηπας.

2011-04-01T15:29:00.000+03:00

Γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου το 2011.

Στις 7.10.

Για αυτόν το ταξίδι τώρα ξεκινά.

Θα μάθει να μιλάει

Θα μάθει να περπατάει

Θα μάθει να επιβιώνει.

Προς το παρόν μόνο ονειρεύεται.

Ξεκινάει τουλάχιστον από το σημαντικότερο.

Και θα είμαι εκεί...

Για να του μάθω τα άλλα....

Αυτά που δεν φαίνονται

Αυτά που δεν πιάνονται.

Αυτά που μοναχά αισθάνονται.

Ξωτικά μου να σας συστήσω...

Ο ανιψιός μου.

Ο δικός ΜΑΣ βασιλιάς.

Σιωπή.

2011-03-29T01:14:00.000+03:00

Είναι η στιγμή που το γέρικο 24ωρο έχει παραδώσει τη σκυτάλη στο μωρό που μόλις γεννιεται και είναι προορισμένο να πεθάνει κι αυτό σε 24 ώρες.

Είναι η στιγμή που η εμπειρία της μέρας γίνεται γνώση της ζωής.

Τότε που το φίλτρο αρχίζει και μαζεύει τα ακάθαρτα, τα περιττά, τα ασήμαντα και κρατάει την ουσία.

Είτε αυτή έχει πικρή γεύση, είτε γλυκειά.

Η ουσία παραμένει ίδια. Παραμένει το ιδιο σημαντική.

Η νύχτα αποτελούσε πάντα καταφυγιο μου. Το μέρος που θα με κάνει να ξεχάσω έστω για λίγο τις στιγμές που η σκληρή (κάποιες φορές) μέρα με σέρβιρε.

Ισως η ηρεμία της.
Ισως τα φώτα της.
Σίγουρα πάντως η σιωπή της.

Η σιωπή που κάθε φορά μου έδειχνε το δρόμο όταν το αδιέξοδο προσπαθούσε να τρακάρει μετωπικά με τη ζωή μου. Στη σιωπή έβρισκα τον ελιγμό που με έσωζε. Πάντα. Πάντοτε. Μέχρι και σήμερα.

Στη σιωπή αυτή παραδίνομαι κι απόψε.
Σχεδιάζω μια καινούργια ζωή και είμαι έτοιμος να την υποδεχτώ.
Ναι ναι...στο Κιτάπι των Ονείρων μου.
Εκεί που κρύβω κάθε καινούργιο ξόρκι.

Εκεί παίρνω την πένα και σχεδιάζω το μέλλον.
Μέσα στη σιωπή.
Απο το 0. Ξανά στο 1.
Απο τη σιωπή.
Ξανά στη μελωδία.

Να θυμάστε ξωτικά μου πως τις παρτίδες που στήνεις με αγάπη μπορείς να τις κερδίσεις ακόμα και με ένα πιόνι.

Αρκεί να ξέρεις να κινηθείς στη...ΣΙΩΠΗ

Me Versus Me

2011-03-22T12:06:00.000+02:00

Λένε πως η ζωή είναι ένας διαρκής πόλεμος.

Κάθε μέρα και μια μάχη.
Κάθε μέρα και μια νίκη
Κάθε μέρα και μια ήττα.

Αναγκασμένοι να πολεμάμε.

Κι εσύ, κι εγώ και όλοι.
Αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουμε
κι εσένα, κι εμένα και τους άλλους,
τους φόβους, τους πόθους, τα όνειρα.

Μάχη για το καλό, Μάχη για το κακό.
Μάχη για το καθημερινό, μάχη για το διαφορετικό.

Για όλα μια μάχη.
Κάθε φορά διαφορετική. Μα κάθε φορά η ίδια.

Το κάθε βήμα προς τα εμπρός έχει πληρωθεί με αίμα.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Πάντα τα σταθερά βήματα πληρώνονταν με αίμα.
Για να είναι σταθερά.

Οι μάχες βέβαια δεν είναι πάντα δύσκολες.
Δεν χρειάζονται όλες τις προσωπικές μας υπερβάσεις.
Υπάρχουν αντίπαλοι που τους ξεπερνάς στο ρελαντί.
Υπάρχουν άλλοι που νικάς στο τελευταίο λεπτό της τελευταίας παρτίδας.
Υπάρχουν και κάποιοι που δεν θα κερδίσεις.
Προς το παρόν.

Τώρα θα μου πεις αγαπητό ξωτικό, Γιατί;
Γιατί σε πρήζω με αυτά;

Τις τελευταίες μέρες ήρθα αντιμέτωπος
με μια από αυτές τις δύσκολες αναμετρήσεις.
Από αυτές που πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.
Όχι μία. Πολλές φορές.
Δύσκολη μάχη. Σχεδόν χαμένη από χέρι.
Αλλά και αναγκαίο να δοθεί.

Ήταν από τις λίγες φορές που αισθάνθηκα τη ψυχή να χτυπιέται στο σώμα σαν θηρίο μέσα στο κλουβί.
Το δέρμα να νιώθει μουδιασμένο. Το μυαλό επικεντρωμένο μόνο στο στόχο.
Οι υπόλοιπες λειτουργίες στο off.

Στην αρένα μπήκα. Προσπάθησα.
Το τέλος με βρήκε όρθιο.
Ανέλπιστα.

Ξέρεις τι καταλαβα;
Μη δινεις σημασία σε προγνωστικά.
Μη δίνεις σημασία στο τι σου λένε οι άλλοι.
Μη δίνεις σημασία ακόμα και σε αυτά που σου λέει το ίδιο σου το εγώ.

Αν θες να παλέψεις για κάτι.
Κάν'το. Απλά κάν'το.
Μη το φιλοσοφείς. Μη το σκέφτεσαι.

Είναι πιο δύσβατο το μονοπάτι της σκέψης απο αυτό της δημιουργίας.
Πέρασε το γρήγορα λοιπόν.

Και τους αφήσεις να σε κάνουν να ξεχάσεις πως

Ο ουρανός από τις κορυφές έχει θέα αλλιώτικη.

H (Κεντρική) Ιδέα

2011-03-09T20:27:00.001+02:00

Δεν είμαι καλά.
Αλήθεια είναι.

Ίσως πρώτη φορά στη ζωή μου πελάγωσα έτσι.
Πρώτη φορά ένιωσα τη πλάτη μου τόσο φορτωμένη.
Έτσι ξαφνικά σε ένα λεπτό. Σε μια στιγμή τόσο δα μικρούλα.

Σταμάτησα να ονειρεύομαι.
Σταμάτησα να ζω.
Κουφάρι.
Χωρίς σκοπό. Χωρίς ορίζοντα.
Απλά Κουφάρι.

Ο πυρήνας του ραβδίου μου λες κι έχασε τη δύναμη του.
Μη με ρωτήσετε γιατί.
Μη με ρωτήσετε πως.

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι ποτέ δεν ρωτήσατε.
Εσείς πάντα με ακούτε.
Ευτυχώς.

Είναι σκληρά εκεί έξω.
Πολύ. Πάρα πολύ.

Και είναι στιγμές που δεν αντέχω.
Δεν αντέχω να μου δίνουν κόμπους και να πρέπει να τους λύσω.
Δεν αντέχω να μου δίνουν φορτία που πρέπει να τα κουβαλήσω.
Δεν αντέχω να φτάνω τον εαυτό μου στα όρια του.
Δεν αντέχω να τον συμβουλεύω.
Δεν αντέχω να με φροντίζω.
Δεν αντέχω να πρέπει συνεχώς να μιλάω δυνατά για να καλύψω τις φωνές.
Δεν αντέχω να ρίχνω εγώ το φως.
Κατάλαβε με.

Κουράστηκα.
Οι δακρυγόνοι μου δεν λένε να ξεσπάσουν.
Με πονούν τόσο έντονα που νομίζω πως θα εκραγούν.
Και η έκρηξη δεν έρχεται.
Κι εγώ πονάω περισσότερο.
Και αυτοί επίμονα πονούν.
Κι εγώ πονάω.

Κρυώνω.
Όχι το κορμί.
Η ψυχή.
Κρυώνω.
Θαρρείς και το δέρμα μου έχασε τη δύναμη να με προστατεύει.
Λες και οι άνεμοι του ψύχους καταφέρνουν να μπουν σε κάθε μου κύτταρο.
Κρυώνω.
Όχι το κορμί σας λέω. Όχι.
Η Ψυχή.

Κολυμπάω σε μια θάλασσα χωρίς νερό.
Πετάω σε ένα ουρανό χωρίς γαλάζιο.
Και επιμένω να πετάω. Κι επιμένω να κολυμπάω.
Γιατί είναι σκληρά εκει έξω.

Σας το είπα; Ναι το είπα.

Σκληρά.

Πολύ. Πάρα πολύ.

Πάντα εκεί έξω.

Και πονάει το μέσα..

Γιατί αυτό δεν είναι σκληρό.

Και δεν θέλει να γίνει.

Δεν ονειρεύτηκε αυτό για τον εαυτό του.

Ήξερα πως η ζωή ξεκινάει με κλάμα.

Ήξερα πως τελειώνει σε κλάμα.

Τώρα μαθαίνω πως τη συνοδεύει κιόλας.

Ακόμα και τότε όμως υπάρχει γιατρειά.

Υπάρχουν κάποιοι ή κάτι που θα σε κάνει να δει εκείνο το μικρό φως σε μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας και θα νικήσει έστω για λίγο το σκοτάδι σου.

Μετά αποφασίζεις.

Θα πας προς το φως;;

Και τότε η λάμψη επαναλαμβάνεται.

Λίγο πιο έντονη.
Λίγο πιο μεγάλη σε διάρκεια.
Και μετά πεθαίνει.
Κι όσο πλησιάζεις όμως η φορές που εμφανίζεται πολλαπλασιάζονται.
Κάθε φορά πιο δυνατές. Κάθε φορά πιο ζεστές.

Αρχίζω και βρίσκω εδώ και μερικά λεπτά το δρόμο μου.
Βρήκα το δικό μου μικρό φως σε μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας.

Και το χρωστάω σε μια αγαπημένη μου φίλη.
Τρελή, πυρομανής, ιδιότροπη, αλλοπρόσαλλη αλλά ευαίσθητη, αυθεντική και ειλικρινής με τους ανθρώπους που αγαπά.
Ευχαριστώ Μαρκέλλα μου.

Αυτό λοιπόν ήταν η αιτία

Γιατί πάντα υπάρχει μια ιδέα που σου έχει ξεφύγει.
Και πολλές φορές είναι η κεντρική.

Ενα συγκλονιστικό άρθρο, Μια πικρή αλήθεια.

2011-03-02T20:45:00.001+02:00

Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δρα Mark Weisbrot, διακεκριμένου οικονομολόγου (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.

Ερώτηση: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή(!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.

Απάντηση: Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως.Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.

Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. για να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με...... τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία της στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.

Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.

Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.

Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.

Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».

Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.

Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.

Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!

Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.

Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.

Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.

Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση.

Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.

Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.

Έξω οι κλέφτες! (Το ρεπορτάζ της Ντροπής)

2011-02-23T11:23:00.000+02:00

Μια εκπληκτική δουλειά-αποκάλυψη του Νικολα Βαφειάδη στο Kontra Channel. Μετά την προβολή του αν άκουσα σωστά έχασε τη δουλειά του απο την εφημερίδα που εργαζόταν.

Δείτε τους μισθούς και τα προνόμια των 300 και όχι μόνο.

Δείτε τι και ποιους πληρώνουμε.

Συγχαρητήρια Ελλάδα.

Περιμένουμε με ανυπομονησία το θάνατο σου.

Ίσως είναι το μόνο που θα σε σώσει.

Αντίο μικρέ.

2011-02-18T14:45:00.001+02:00

Ο σκύλος ειναι καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Ο ανθρωπος ειναι ο καλύτερος φίλος του σκύλου;

Σήμερα έχασα τον Τιμόν, το 7χρονο μαλτέζ μου.
Μου τον είχαν αφήσει έξω απο την πόρτα του σπιτιού μου.
Όπως άφηναν τα ορφανά παλιά έξω απο τις πόρτες.

Ενα σκυλί πανέξυπνο, ομορφο, ζωηρό και πολύ πολύ παιχνιδιάρικο.
Εγωιστής βέβαια και ξεροκέφαλος και ανυπότακτος.

Εφυγε κάτω απο πολύ περιεργες συνθήκες. Δηλητηριάστηκε και έπεσε απο το μπαλκόνι.

Μάλλον δεν τον πρόλαβα. Δεν πρόλαβα να είμαι δίπλα του απο την αρχή.
Ισως αν προλάβαινα έγκαιρα να ήταν ζωντανός.

Αυτό που ξέρω ειναι οτι ο θάνατος του με γέμισε εκτός απο πόνο και πολλές τύψεις.
Τύψεις γιατί όταν τον έβλεπα με τον ορό να χτυπιέται ήξερα οτι έπρεπε να τον είχα προλάβει.
Επρεπε να ήμουν εκει απο τη πρώτη στιγμή.
Ισως και να ειχε σωθει.

Είναι ήρεμος τώρα. Ελεύθερος.
Ελπίζω τουλάχιστον να με αγαπάει ακόμα.
Και να ξέρει πως με έμαθε ένα πολύ σημαντικό μάθημα.
Απο τα μεγαλύτερα της ζωής μου.
Ξέρει εκείνος.
Έμαθα κι εγώ.

Θα μου λείψεις Τιμόν.
Συγγνώμη. Θα μου λείψεις.

ΥΓ: Ορισμένες φορές είναι πολύ αργά ακόμα και για να μετανοιώσεις.

Παραμιλητό.

2011-02-16T15:20:00.000+02:00

Τι με νοιάζει κι αν χαθώ, Αφού θα'χω γίνει κρίνο...

Δεν ήθελα γράψω. Δεν ήθελα να μου γράψω.

Ήθελα να μου τα πω. Να ακούσω τη φωνή μου.

Να θυμηθώ ότι υπάρχω.

Συγγνώμη.

Το κλειδί

2011-01-24T20:06:00.001+02:00

κλειδί

ουσ ουδ κλειδί

1 το μεταλλικό αντικείμενο για να ανοίγουμε μια κλειδαριά

τα κλειδιά του αυτοκινήτου

2 η λύση

το κλειδί του αινίγματος

3 συμβολίζει το μουσικό ύψος

το κλειδί του σολ

4 είδος εργαλείου

ξεσφίγγω μια βίδα με το κλειδί

Μια λέξη, 4 ορισμοί.
Μια ζωή, 4 πορείες.

Η ζωή ανέκαθεν ήταν ένα ρίσκο.

Εκεί που έχεις ραντεβού με το χαμόγελο, σου έρχεται η λύπη,

Κι εκεί που ετοιμάζεσαι να λουστείς με τo σκοτάδι, σε στεγνώνει ο ήλιος.

Κάπως έτσι πάει το παιχνίδι.
Με τους όρους πάντα να φτιάχνονται εκείνη τη στιγμή.
Με τους όρους πάντα να καταργούνται εκείνη τη στιγμή.

Ρισκο.
Γιατί εκεί που με χάνω εκεί με βρίσκω.
Κι αν κάτι απολαμβάνω είναι αυτό.

Κάπως έτσι και με τα κλειδιά.
Που μια τα χάνεις και μια τα βρίσκεις.

Τι να σημαίνουν άραγε...
Τι ιστορία να κουβαλάνε;

1 το μεταλλικό αντικείμενο για να ανοίγουμε μια κλειδαριά

Τα κλειδιά έχουν τη δυνατότητα λοιπόν να ανοίγουν πόρτες.
Να ανοίγουν δρόμους και ζωές.
Έχουν αυτή την εκπληκτική δύναμη να κατακτούν κάθε αμπάρα.
Όσες φορές κι αν είναι σφραγισμένη.

Το θέμα ειναι τι πόρτα ξεκλειδώνεις;
Τι σε υποδέχεται πίσω απο αυτήν;
Αξίζουν όλες οι θύρες την προσοχή του κλειδιού;

Ποτέ δεν θα μάθεις αν δεν ανοίξεις μερικές.
Ποτέ δεν θα καταλάβεις τη σωστή πόρτα αν πρώτα δεν αγαπήσεις τη λάθος.

2 η λύση

Βρήκες το κλειδί της/του;
Βρήκες τι είναι αυτό που τον/την ικανοποιεί;
Εφτασες στο τέλος του γρίφου σου;

Αν για κάτι αγαπησα τα κλειδιά είναι γιατί σε οδηγούν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα.
Εχουν μια αρχή και ένα τέλος. Τη λύτρωση.
Σου δίνουν ξεκάθαρα να καταλάβεις τι γίνεται. Αρκεί να τα αντιληφθείς.

Γιατί οτι κι αν γίνεται, αυτά παραμένουν...κλειδιά.

3 συμβολίζει το μουσικό ύψος

Κι ομως το κλειδί κρύβει μέσα του μουσική.
Η λέξη κουβαλάει όλες τις μελωδίες που έχουν δημιουργηθεί πάνω της.
Γιατι τα κλειδιά εκτός απο χρηστικά ειναι και μουσικά.
Ειναι μαγικά.

Είναι αυτά που ξεκλειδώνουν όσα το χέρι δεν μπορεί.
Τα κουτιά της νοσταλγίας, τα κουτιά της ονειροπόλησης....τα κουτιά των αναμνήσεων.
Όσα όσα ζήσαμε, όσα ζούμε...κι όσα προσμένουμε να ζήσουμε.

Ακου τη μουσική του κλειδιού σου. Μάθε απο την σοφία του κουτιού σου.

4 είδος εργαλείου

Αν η αλλαγή θα ήταν αντικείμενο και η γνώση πράγμα....
Σιγουρα θα είχαν το σχήμα του.

Γιατι τα κλειδιά μη ξεχνάς πως σε τούτο τον κόσμο εχουν συγκεκριμένη αποστολή.
Υπάρχουν μόνο όταν τα χρησιμοποιείς.
Δυναμώνουν οταν τα κρατάς στο χέρι.

Δεν αρκεί να το γνωρίζεις. Δεν αρκεί να το ακούς.
Χρειάζεται να το χρησιμοποιήσεις.
Χρειάζεται να μην ξεχνάς γιατί γεννήθηκε.
Γιατί...Τα κλειδιά είναι για να ανοίγουν.

Ρίσκο λοιπόν.
Μια πόρτα για ένα κλειδί. Ενα κλειδί για κάθε πόρτα.
Ρίσκο κάθε φορά που ανοίγεις.
Ρίσκο κι όταν κλείνεις.

Αν κάτι έμαθα λοιπόν..είναι αυτό.

Να ζω τις μικρές περιπέτειες που ξεκινούν από ένα κλειδί.
.

Ασταδιάλα! Γιναμε και γκρουπ!

2011-01-19T16:11:00.001+02:00

Κουφο; Θεοκουφο;

Καραθεόκουφο;;;;;

2 τρελόπαιδα μου έκαναν την πιο ωραία εκπληξη! Το γκρουπακι εχει σαν θεμα την τηλεοπτικη μου παρουσια (Ε ποτέ!) και θα δίνουμε και διάφορες συμβουλες διακοσμητικές οπως και δειγματα απο δουλειές!

Μια που έγινε η αρχη που τα τρελά...ας το κάνουμε σωστα!

Ξωτικά μου αν έχετε όρεξη και διάθεση ριξτε ένα like!

Πατήστε εδώ!!!!!

Σας περιμένω και εκεί!!!!
Ελάτε να γινουμε πολλοί!

Σπιτι απο την Αρχή: Δεύτερο επεισόδιο!

2011-01-14T11:25:00.001+02:00

Βγήκε στον Αέρα και το 2ο επεισόδιο,

Με περισσότερο χιούμορ και ένα ρημαδοτράπεζο που ακομα μου στο λαιμό μου κάθεται!

Enjoy!

Τα Πρωινά

2011-01-11T10:13:00.000+02:00

Είναι αυτά τα νωχελικά πρωινά που σε ξυπνάει η μυρωδιά του ζεστού καφέ.
Είναι αυτά τα μελαγχολικά πρωινά που δεν αλλάζω με τίποτα.
Που το σώμα αρνείται να εγκαταλείψει την θαλπωρή της κλίνης.
Που τα μάτια επιμένουν στο να μείνουν κλειστά...
Που τα όνειρα παλεύουν να επιβιώσουν.

Είναι αυτά τα πρωινά που σχεδιάζεις τα ταξίδια που δεν έκανες.
Που σου λείπουν οι αγκαλιές που τόσο αγαπάς.
Σου θυμίζουν όσα άφησες πίσω και όσο σε περιμένουν μπροστά.
Είναι αυτά τα πρωινά που μοιάζουν με προέκταση του ύπνου σου.
Που τα βλέφαρα σφαλίζουν σε όσα τους απλώνει η πραγματικότητα.

Αυτά τα πρωινά της ονειροπόλησης...
Που οι δράκοι, οι μάγοι και οι πριγκίπισσες ξεπηδούν για λίγο απο τη σφαίρα της φαντασίας και μου χαμογελούν από την απέναντι θέση.
Αυτά τα πρωινά που αισθάνομαι πιο πολύ.
Που με ακούω χωρίς να λέω τίποτα.
Που σιωπώ με τρόπο ηχηρό.
Που ζω χωρίς να υπάρχω.

H Aποκαλυψη του Μερλιν

2011-01-08T03:19:00.002+02:00

Η Αρχή έγινε...
Χαιρομαι πάρα πολύ που αποφασίσατε να με βοηθήσετε με τη θετική σας σκέψη!!!
Σας ευχαριστώ δικά μου ξωτικά!!! Πάρα πάρα πάρα πολύ!

Λοιπόν αναρωτηθήκατε ποιος είμαι.

Αυτός είμαι...

Μαρια (Μαριμαρ) Ματιοπούλου κι εγώ!

Και το ονομα εμού...Δημήτρης Μεργούπης...

Η αλήθεια ειναι οτι στη συνέχεια θα μας δειτε και θα γινει η παρουσιαση μας κανονικά! Απλά το επεισοδιο που είδατε δεν ήταν να βγει πρώτο. Για αυτο δεν υπηρξε αναφορά!
Και πάλι σας ευχαριστώ Ξωτικά!

Ηγγικεν η Ωρα!

2011-01-05T11:50:00.000+02:00

Κι ομως ο καιρός πέρασε,
Τα γυρίσματα τελειωσαν...
και έφτασε η ώρα της προβολής!

Σήμερα το βράδυ στις 22:00!
Σπίτι απο την Αρχή...

Με Marimar & Merlin να μεγαλώνουν την παρέα.

:)

Σας περιμενω ξωτικά!
Wish us Luck!!! <3

Ξεκίνημα (Ξανά)

2011-01-03T12:31:00.000+02:00

Τις ώρες που έρχεσαι αντιμέτωπος με τους φόβους και τα θέλω...
Να θυμάσαι πως ο πόνος φωλιάζει εκεί που η ζωή δηλώνει παραίτηση.

Να γελάς, να προχωράς και να κρατάς αγκαλιά τα όνειρά σου!
Κράτησε την λάμψη τους κοντά στο πρόσωπο σου...

Από το φως τους θα σε βρει η ευτυχία...
Από το φως τους θα βρεις κι εσύ εσένα.

Καλώς όρισες 2011.
Η Εμπειρία σου μόλις ξεκίνησε...

Ο Απολογισμός ενος Μάγου.

2010-12-30T04:01:00.000+02:00

Η ζωή είναι ένας ατέρμονος κύκλος.
Επαναλαμβανομενος.
Πάντα ίδιος.
Πάντα διαφορετικός.
Οπως οι χρονιές που φεύγουν.
Όπως οι χρονιές που έρχονται.

Αποψε έχω μια διάθεση απολογισμού.
Απόψε νιώθω πως θέλω να μίλησω για όλα και να δώσω θέση στο τίποτα.
Είναι από τις μαγικές εκείνες βραδυές που βλέπω τον ουρανό να με κοιτά και να με αφουγκράζεται.
Είναι απο τις βραδυές που τα χέρια μου πηγαίνουν μόνα τους στο πληκτρολόγιο...
Εχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο εμένα να εκφραστούν.
Να μιλήσουν για όσα ήρθαν και όσα θα'ρθουν.
Οσα ονειρα γιναν στιγμές
Οσες στιγμές γιναν αναμνήσεις.
Οσες αναμνήσεις γίναν μάθηματα.

Το μεγαλύτερο μάθημα που αφησε το 2010 ήταν πως οτι κι αν γινεται εγώ οφείλω να προχωράω.
Με τον ίδιο ρυθμό, Με το ιδιο χαμόγελο, Με την ίδια ψυχή.
Γιατί σε αυτό το δρομο που ονομάζουμε ζωή βασικός όρος ειναι να περπατάς. Ευθεία και όχι κυκλικά.
Αν θέλεις να μείνεις κάπου προχωρα οσο πιο γρήγορα μπορείς.
αν θελεις να διατηρησεις κάποιον ή κάτι στη ζωή σου εξελλιξου,τρέξε γρήγορα.
Τα βηματα σου μόνο μακρυά δεν θα σε οδηγήσουν. Τα βήματα σου μόνο κακό δεν θα σου κάνουν.
Μη μένεις λοιπόν κολλημένος σε ιδέες και στερεοτυπα. Σε εγωισμούς και ετικέτες.
Μην αναλώνεσαι σε επισκέπτες.

Εκανα πολλά βήματα λοιπόν το 10. Πέρασα απο πολλά και έφτασα αρκετα πιο μακρυα. Πάντα σε σχέση με τους δικούς προορισμούς. Με τα δικά μου ταξίδια.
Αλλαξε το μυαλό μου. Αλλαξε το κορμί μου. Αλλαξε η ζωή μου.
Κι αλλάζει και κι αλλαζει κι αλλάζει...
Κάθε μέρα, Κάθε ώρα, Κάθε λεπτό.
Νιώθω κάθε κύτταρο ευτυχισμένο.
Γιατί έχω εμένα και με έχω καλά.
Απαλλαγμένο απο πολλά και έτοιμο για περισσότερα.

Δεν χορταίνω να γνωρίζω νέους φίλους.
Δεν σταματώ να λαχταρώ να ανακαλύπτω καινούργια ξωτικά.
Χάνομαι σε ένα κοσμο απο χαμογελα και βλέπω πως το φως έρχεται με συναντά περισσότερο απο το σκοτάδι.
Βλέπω νέα χέρια να μου απλώνουν για βοήθεια και χάδι και καινούργια μάτια να μοιράζονται το δάκρυ μου.
Αισθάνομαι νέες καρδιές να με αφήνουν να ακούσω το παλμό τους.
Νέοι φίλοι, Νέοι Ανθρωποι, Νέα Κεφάλαια.
Δεν ήρθαν να καλύψουν θέσεις κενές. Ηρθαν και δημιούργησαν τις δικές τους.
Γέλια, Εξομολογήσεις, Χαρές, Αποτυχίες, Νεύρα....όλα μαζί. Ολα ζωη...
Και έγινε μια αφετηρία μαζί τους. Κι ενα νέο ταξίδι ξεκίνησε....

Νιωθω δυνατός και έτοιμος να αποχαιρετήσω το 2010.
Να το ευχαριστήσω για τα δώρα που μου έφερε.
Για τους ανθρώπους που μου σύστησε.
Για τους σπόρους που με βοήθησε να φυτέψω.
Μα περισσότερο που μου θύμησε ποιος είμαι.
Μα περισσότερο που με έκανε ξανα αυτό που είμαι.

Σας ευχαριστώ κι εσάς. Πολύ.
Που είστε εδώ. Που με ανέχεστε. Που πιστεύετε στα ξόρκια μου.
Σας ευχαριστώ γιατί είστε ο φίλος δίχως πρόσωπο. Ο φίλος γεμάτος καρδιά. Ο φίλος γεμάτος αυτιά.

Τιποτα δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν είχα καταλάβει οτι είμαι κι εγώ ένας "Μερλιν"
Τιποτα δεν θα ήταν το ίδιο αν η πύλη των ιδεών μου δεν με έφερνε κοντά σας.
Εκεί που η φαντασία κλείνει το μάτι στην πραγματικότητα

Το καλύτερο πράγμα με τη ζωή είναι οτι σου φέρεται οπως ακριβώς της φέρεσαι...

Καλή μας Χρονιά.

Τα Δισύλλαβα...

2010-12-22T11:18:00.000+02:00

Καρδιά…

Λέξη μικρή, δισύλλαβη

Χωρητικότητα μεγάλη

Μυαλό…

Λέξη μικρή, δισύλλαβη

Μονοπάτια χαράζει χωρίς προορισμό

Πόνος…

Λέξη μικρή, δισύλλαβη

Δάσκαλος, λυτρωτής και θεός ταυτόχρονα

Χαρά…

Λέξη μικρή, δισύλλαβη

Λευκό φως που διώχνει του πόνου το σκοτάδι

Ψυχή…

Λέξη μικρή, δισύλλαβη

Η αρχή, το τέλος, η μουσική, τα χρώματα όλα εκεί..

Εγώ…

Λέξη μικρή, δισύλλαβη

Ζω, αγαπώ, αναπνέω, υπάρχω, σφάλλω , δίνω, παίρνω…

Εσύ..

Λέξη σημαντική, δισύλλαβη

Παράδεισος, αλήθεια , δάκρυ, ονείρου άκρη…

Ελπίζω να με κατάλαβες…

Ελπίζω να τις κατάλαβες…

Είναι απλές…

Όλες λέξεις μικρές, δισύλλαβες

My Sweet Xmas Bedroom!

2010-12-19T19:36:00.000+02:00

Η Σημερινή Κυριακή ηταν αφιέρωμενη σε μένα!
Εχω αρρωστήσει και δεν βρήκα καλύτερο τρόπο απο το τελειοποιήσω το δωματιο μου!!
Πάντα μαζί με τη Μητέρα μου!!! <3 <3

Αγαπημένα ξωτικά....Τhis is Merlin's Laboratory!

Καλά μας Χριστούγεννα!!!!!!!!

Are You Ready For Cupcakes???

2010-12-10T14:28:00.000+02:00

Ειναι γλυκά.
Είναι μικρά.
Ειναι χορταστικά.

Ειναι μαγικααααααααααα!

Ετοιμάζω τα αλευρια, τις ζάχαρες και το φουρνο μου...
και ρίχνομαι στη κουζίνα!!!

Θα τα φτιάξω όλα!!!

Μα ΟΛΑ!

Frosty the Snowman Μαζί με την Snowoman

Kάποιος κόλλησε στην καμινάδα!!!

Δεν ειναι χαριτωζαχαρωμένα ;;

Hark the Herald Angels Sing...<3

Oh Xmas Tree...!

Λιωνωωωωωωωωωωω καθώς λιώνει!

Μα δεν ειναι κρίμα να φαγωθεί;;;;;

Mistletoe's Inspiration!

Bestest Present Ever!

Abstract but...amazing!!

Δεν ειναι καταπληκτικα;;;;

Τα Θέλω μου!

2010-12-06T09:58:00.000+02:00

Θέλω τα κουλουράκια της φωτογραφίας!!!
Θέλω να απολαύσω αυτήν τη τελευταία εβδομάδα γυρισμάτων.
Θέλω να τελειώνω με το πρόβλημα της ξηροδερμίας.
Θέλω να μην υπάρχουν καυγάδες.
Θέλω να χάσω ακομα 4-5 κιλάκια.
Θέλω να ξετινάξω 3 προφιτερολ με σοκολάτα γάλακτος απο το Marell (Το ξερω δεν συνάδει με το παραπάνω θέλω...αλλα εγώ το θέλω!)
Θέλω να βάψω τον τοίχο του υπνοδωματίου μου.
Θέλω να γραψω 2 cd με Χριστουγεννιάτικα!
Θέλω να πάω να δω καινούργια διακοσμητικά!
Θέλω να φτιάξω σοκολατάκια με καραμελα και αμύγδαλα.
Θέλω να πάω κάπου και να έχει ένα τζάκι, πολυ χιόνι και σιωπή!
Θέλω να διαβάσω 2 βιβλία που έχω πάρει απο τον Οκτώβριο κι ακομα δεν εχω αξιωθεί να τα ανοίξω!
Θέλω διακοπές.
Θέλω να ασχοληθώ περισσότερο με το HarryWorld.
Θέλω να την μπατσίσω.
Θέλω να αγοράσω 2 παντελόνια.
Θέλω να στολίσω στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Θέλω να παίξω με play-do!
Θέλω καινούργια τσάγια με γεύσεις και αρώματα.
Θέλω να γνωριστούμε καλύτερα.
Θέλω η εκπομπή στο ραδιοφωνο να σπάσει κάθε ρεκόρ.
Θέλω να βρεθώ με όσους παραμέλησα όλο αυτόν τον καιρό!

Ναι όλα αυτά τα θέλω! Κι αλλα πολλά!

Η Συνέντευξη της Πέγκυς Ζήνα στον More Radio

2010-12-03T14:36:00.001+02:00

Aπολαύστε την!!!

O Merlin υποδέχεται την Πεγκυ Ζήνα!

2010-12-02T12:43:00.000+02:00

«Ευαίσθητη ή λογική»… δια στόματος της Πέγκυς Ζήνα την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου στις 20.00. Η Μαρκέλλα Σαράιχα και ο Δημήτρης Μεργούπης φιλοξενούν την αγαπημένη ερμηνεύτρια στο στούντιο του «More Radio» σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη με τις νέες αλλά και τις παλιές της επιτυχίες.

Με 11 προσωπικούς δίσκους στο ενεργητικό της και με πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων και το βραβείο της καλύτερης τραγουδίστριας της χρονιάς στα βραβεία Αρίων θα μιλήσει για το νέο της CD αλλά και για την συνεργασία της με τον Δημήτρη Μητροπάνο για δεύτερη συνεχή χρονιά. Η Πέγκυ Ζήνα συμπληρώνει με επιτυχία μία δεκαετία στο χώρο του λαικού τραγουδιού και εκτός από την αγάπη των θαυμαστών της, απολαμβάνει και την αναγνώριση από τους συνεργάτες της. Νότης Σφακιανάκης, Πασχάλης Τερζής, Στέλιος Ρόκκος, Αντώνης Ρέμος, Σάκης Ρουβάς, Νίκος Κουρκούλης και Γιάννης Πλούταρχος είναι μόνο μερικές από τις πετυχημένες συνεργασίες της δημοφιλούς ερμηνεύτριας. Το νέο της άλμπουμ με τίτλο «Ευαίσθητη ή λογική» σε στίχους Ελεάννας Βραχάλη και μουσική Γιάννη Χριστοδουλόπουλου ήδη κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία.

Μη χάσετε την Πέμπτη στις 2 Δεκεμβρίου στις 20.00 την δίωρη συνέντευξη της Πέγκυς Ζήνα στη Μαρκέλλα Σαράιχα και στο Δημήτρη Μεργούπη.

Ξωτικά σας περιμένω!!!!

Το Ραντεβού

2010-11-28T15:12:00.000+02:00

Τι είναι αυτό που ζητάς όταν το πρωί τα μάτια σου ανοίγεις;
Τι είναι αυτό που θέλησες πιότερο απο όλα όσα ονειρεύτηκες τις στιγμές που ένιωσες πως υπάρχεις;
Τι είναι αυτό που θα έφερνε στα χείλη σου το χαμόγελο που άφησες στο λουνα παρκ όταν ήσουν 12;

Συνηθίζω να μιλάω για όνειρα. Συνηθίζω να μιλάω για σκέψεις.
Ίσως γιατί θεωρώ πως είναι το μοναδικό καύσιμο στο όχημα της ζωής προς το δρόμο της ευτυχίας.
Ίσως γιατί πιστεύω πως ότι καλείς σου έρχεται.

Το που δεν είναι ποτέ γνωστό. Το πως πιο άγνωστο ακόμα. Το πότε απλά ανεξήγητο.
Γιατί έτσι η δύναμη που έπλασε τα πάντα επέλεξε.
Γιατί και η φύση πριν μιλήσει ποτέ δεν προειδοποιεί.

Μπορεί να σε βρει όταν θα είσαι στη δουλειά κάποιο Σάββατο.
Μπορεί να σε βρει μια μέρα που δεν ήθελες να βγεις απο το σπίτι.
Μπορεί να σε βρει την ώρα που αποφάσισες να φύγεις.

Θα έχεις όμως όταν περάσει απο μπροστά σου τα μάτια ανοιχτά;
Θα έχεις χώρο στην καρδιά;
Θα είσαι έτοιμος να αρπάξεις απο τα μαλλιά την ευκαιρία ;

Γιατί εσύ περίμενες αλλού. Περιμενες άλλο και δεν το περίμενες τώρα.
Και κοιτάζεις το ρολόι και λες πως η ευτυχία αργεί.
Και η ευτυχία είναι μπροστά σου. Κι εσύ κοιτάς ακόμα το ρολόι.

Κοιτάμε εκεί που πάμε;
Η μήπως πρώτα πάμε και μετά κοιτάμε;
Κι αν δεν κοιτάμε τότε προς τα που πάμε;

Μην περιμένεις να κλείσεις ραντεβού με την ζωή. Θα σε στήσει.

Μια κλασσική Δευτέρα!

2010-11-22T16:14:00.000+02:00

Είναι Δευτέρα.

Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα.

Με τη συννεφιά της.

Με την κίνηση της.

Είναι Δευτέρα κι ομως δεν με νοιάζει.

Δεν με νοιάζουν οι 4 μέρες μέχρι το Σαββατοκύριακο.

Τις περιμένω με χαρά και ανυπομονησία!

Γιατί θα περάσω καλά!

Γιατί θα μου φέρουν κι άλλες εκπλήξεις!

Είναι Δευτέρα.

Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα.

Με την άγαρμπη ομορφιά της.

Με την επιμελώς κρυμμένη βαρεμάρα της.

Είναι Δευτέρα και δεν νιώθω λύπη.

Και περιμένω με την ιδια τη χαρά και την Τρίτη.

Και την Τετάρτη Και την Πέμπτη...και όλες τις μέρες.

Γιατί η κάθε μια θα μου χαρίσει και κάτι καινούργιο.

Γιατί η κάθε μία θα μου αφήσει και κάτι παλιό.

Έχω πολλή δουλειά γιατί αποφάσισα να έχω τις τελειότερες αναμνήσεις που είχε ποτέ ανθρώπινο πλάσμα! Ναι ναι καλά ακούσατε!

Και ξέρετε πως φτιάχνεις αναμνήσεις;;;

ΖΕΙΣ! ΔΡΑΣ! ΑΓΑΠΑΣ! ΠΕΡΠΑΤΑΣ!

Απολαύστε το παρόν, Ονειρευτείτε το Μέλλον, Χαιρετίστε το Παρελθόν!

Γιατί είναι Δευτέρα...

Μια σχετικά κλασσική Δευτέρα!

Just a Τext Spell...

2010-11-18T14:13:00.000+02:00

Δεν χάθηκα...

Είμαι εκεί έξω και μαζεύω χρώματα...

Δεν χάθηκα....

Είμαι εκεί και μυρίζω αρώματα...

Δεν χάθηκα...

Είμαι εκει έξω και δοκιμάζω γεύσεις...

Γεύσεις που θα τις κάνω λέξεις...

Χρώματα που θα γίνουν κείμενα..

Αρώματα που θα ευωδιάσουν σκέψεις!

Δεν χάθηκα αλήθεια...

Είναι τα Χριστούγεννα που με μάγεψαν...

Τα ξωτικά που τώρα πλήθυναν...

Είναι η παρέα που'χω και με πηγαίνει αλλού.

Δεν χάθηκα σας λέω...

Απλά κάνω ταξίδια σε κόσμους μαγικούς.

Να αποκτήσω άμυνες για τους κόσμους τους αληθινούς.

Είναι που η αγάπη ξεχειλίζει...

και θέλει χρόνο το κορμι για να γεμίζει...

Δεν χάθηκα....

Εδώ είμαι...

Απλά το ραβδί μου δεν κάνει συχνά ξόρκια κειμένου...

Κάνει ξόρκια όμως...

Όμορφα, καινούργια , χριστουγεννιάτικα...

Γιατί όπως έλεγε κι ένας συνάδελφος...Η ευτυχία μπορεί να βρεθεί ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς...

Αρκεί κάποιος να θυμηθεί να ανοίξει το φως!!!

Έλλη Λαμπέτη: Το Αερικό

2010-11-06T12:46:00.000+02:00

Άργησα να την εκτιμήσω...
Θέλεις γιατί είχε κάτι σνομπ στο ύφος που σαν παιδί με απωθούσε...; Μάλλον!

Έζησε έντονα, Δοξάστηκε έντονα, Πόνεσε ακόμα πιο έντονα.
Δεν ήταν αγία. Ποιος απο μας είναι άλλωστε;
Καιγόταν απο την ίδια της την φωτιά.
Καιγόταν. Συνέχεια καιγόταν...

Με φωνή χαρακτηριστική. Λυγμό ιδιαίτερο.
Κόμπους στο λαιμό. Κόμπους και στην καρδιά της.

Μέσα στο yt υπάρχουν κάποια ανεκτίμητα κλιπάκια απο παραστάσεις της.
Αναζητήστε την.
Το αξίζει.

Ένα άλλο ξωτικό των Χριστουγέννων...

2010-11-05T10:49:00.003+02:00

Πρόσφατα συναντήθηκα μετά απο 7 (!) χρόνια με ένα παλιό συμφοιτητή μου όπου τυχαία με ξαναβρήκε στο fb!
Είναι περίεργο πως κάνει κύκλους η ζωή!
Κι ακόμα πιο περίεργο τους δεσμούς που δημιουργεί στα ξαφνικά!

Ο Κώστας κι εγώ λοιπόν ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις πέρα από μια αμοιβαία συμπάθεια. Δεν είχε τύχει ποτέ να μιλήσουμε ιδιαίτερα...Μετά απλά χαθήκαμε!

Και το φερε η τύχη να βρεθούμε ξανα! Και όσα δεν είπαμε τότε...να τα πούμε τώρα!
Ο Κώστας λοιπόν είναι επίσης ένα θεότρελο χριστουγεννιάτικο ξωτικό!
Νιώθει την ίδια τρέλα με μένα, το ίδιο πάθος και το ίδιο γλυκό συναίσθημα του παραμυθιού αντικρίζοντας ενα χριστουγεννιάτικο έλατο.
Νιώθει ακόμα παιδί και δεν έχει πρόβλημα να το δείξει! Ταξιδεύει ακόμα στους τόπους της φαντασίας του και φροντίζει με συνέπεια το κομμάτι που τον συνδέει με την αθωότητα του ιδεατού.
Εδώ και 13 χρόνια λοιπόν...Το σπίτι του είναι σημείο αναφοράς στη Κρήτη! Το σπίτι του Αη Βασίλη...!
Γιατί;
Το παρακάτω ρεπορτάζ θα σας πείσει! ;)

Αν μετά απο αυτό μου πείτε οτι δεν πιστεύετε στα μαγικά πλάσματα...Θα σας φτύσω κατάμουτρα και θα ανάψω τσιγάρο (σημειωτέον δεν καπνίζω!)

Τέτοιου άνθρωποι είναι συχνά δίπλα μας...και αξίζει να τους ψάξουμε!

Καιρός να ρίξουμε λίγη χρυσόσκονη στη μίζερη μας ζωή...

Δεν θέλει χρήματα...θέλει ψυχής ψήγματα!

Μy Xmas Paradise Vol 1

2010-10-31T12:16:00.000+02:00

Mια φωτογραφία = 1.000 λέξεις!

Ετσι καλύτερα να σας δείξω κάποιες γωνιές του δικού μου χριστουγεννιάτικου παλατιού!
Εκεί που ονειρεύομαι, εκεί που ζω...εκεί που αφήνονται οι σκέψεις μου ελεύθερες...

Οπως σας είπα ο φετινός στολισμός είναι επηρεασμένος απο την ταινία "Νάρνια"...

Aπολαύστε κάτι απο τον κόσμο μου! :)))

ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΛΙΣΜΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ.....!

Νιώστε τη Μαγεία των Χριστουγέννων να σας περιβάλλει ξωτικά...

Είναι ισχυρό αντίδοτο...στα ξόρκια μιζέριας που εξαπολύουν οι απανταχού κυβερνήσεις...

Keep on Xmas Dreaming!

YΓ: Τα σχόλια έχουν μεταφερθεί δίπλα απο τον τίτλο της κάθε ανάρτησης (Ναι, Ναι αυτό το μικρούλι συννεφάκι είναι η φόρμα σχολίων! :)) )

Απέναντι απο το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο...

2010-10-29T11:46:00.000+03:00

Στόλισα!!!!

Ναι, ναι....Στη Γιορτή μου! Όπως κάθε χρόνο!

Φέτος όλη η διακόσμηση του σπιτιού είναι επηρεασμένη απο την ταινία "Ναρνια"

Ξύλο, κρύσταλλο, Ice-chic εικόνες, γούνα κτλ κτλ κλτ!

Το τζάκι ανάβει μόνιμα...

Το τσάι πάντα μέσα στην κούπα

και καλή παρέα.

Τι άλλο χρειάζεται;;;

Α...και φαγητό!

Σπιτικό φαγητό και λευκό κρασάκι!

Μου έλειψαν αυτές οι στιγμές τόσο πολύ!

Νιώθω ότι ζω μια εντελώς καινούργια φάση στη ζωή μου.

Όλα αλλάζουν...

Αποδομούνται και Ανοικοδομούνται σχεδόν ταυτόχρονα..

Και μου αρέσει!

Νέα συναισθήματα, Νέες φιλίες, Νέες Εμπειρίες...

Κρατώ τους καλύτερους απο τα παλιά και συνεχίζω...

Και νιώθω το κράμα που δημιουργείται να είναι απλά...ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!

Νέος όμως νιώθω κι εγώ...

10 κιλά ήδη λείπουν από το κορμί μου!

Δεν φτάνει το μυαλό να είναι σε εγρήγορση, Δεν φτάνει να περιποίεισαι τον φανταστικό σου κόσμο...

Απλά δεν φτάνει!

Γιατί το σώμα μας είναι το όχημα που διασχίζουμε την πραγματικότητα.

Πρέπει να κάνουμε συχνά service για να μην καεί η φλάντζα.

Σημείωση: Μεγαλύτερη Ηδονή απο το χωράς ξανά στα παλιά σου jean ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Και ο στολισμός συνεχίζεται...

Ιεροτελεστία...μέχρι να μπει και η τελευταία κούπα στη θέση της!

Τα εξωτερικά λαμπάκια, Το δέντρο στην κρεβατοκάμαρα μου...

Απολαμβάνω τη κάθε στιγμή....

Xmas Time λοιπόν...!

Γιατί όλα αλλάζουν...

Αρκεί να θυμάσαι πως το θέλεις!

Wish Me Luck..

2010-10-20T17:06:00.000+03:00

Από παιδί πίστευα στη μαγεία των ξωτικών...
Σας το έχω αποδείξει...

Σήμερα Σας χρειάζομαι!! Ψιθυρίστε όλοι ενα ξόρκι εύνοιας...
Φτάνει ένα ¨Ολα θα πάνε καλά¨

Εμπιστεύομαι τη μαγεία σας...
Με έχει βοηθήσει τοοοσες φορές...

Wish Me Luck...
Το χρειάζομαι!

Για να έρθουν τα καλύτερα...;)

Είσαι εσύ ο άνθρωπος μου...

2010-10-19T10:39:00.001+03:00

Πόσος σπαραγμός και ευαισθησία χωρά σε ένα κομμάτι;
Τα δάκρυα δεν μπορούν να συγκρατηθούν και ξεχύνονται στο πρόσωπο μου...

Αγάπη, Πόνος, Καρδιά, Ονείρεμα, Καταστροφή, Δυστυχία, Ευτυχία....

Πονάω κι εγώ μαζί ...
Χτυπάει και τα δικά μου τα κομμάτια
Τα διαλύει και τα ενώνει ξανά...
Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου

Στίχοι: Μ. Μαργαρίτης
Μουσική: Σπύρος Περιστέρης
Πρώτη εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
το μεράκι το κρυφό
αν σε χάσω θα πεθάνω
απ`τον κόσμο θα χαθώ.

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
της καρδιάς μου η χαρά
αν μ`αφήσεις πίστεψέ με
θα με πνίξει η συμφορά.

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου
η καρδιά που αγαπώ
το καντήλι της ζωής μου
που αν σβήσει θα σβηστώ.

Μια φορά και ένα καιρό..

2010-10-17T13:59:00.000+03:00

Μια φορά και ένα καιρό ήμουν
πρίγκηπας σε κόσμο μακρινό
Μια φορά και ένα καιρό
Πήγα να αλλάξω ουρανό
Όμως ο δράκος ξύπνησε και έκαψε τα πάντα
Κατέστρεψε οτι έχτιζα και τα βαψε όλα μαύρα.

Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Κόλαση το Σήμερα, Παράδεισος το Χθές.
Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Η Μαγεία χάθηκε στο "φταίω" και στο "φταις".

Μια φορά και ένα καιρό
Καθόμουν σε θρόνο απο χρυσό
Μια φορά και ένα καιρό
Tα μάτια έλεγαν μονάχα το σωστό
Όμως ο δράκος ξύπνησε και έκαψε τα πάντα
Και η μουσική σταμάτησε απο της καρδιάς την μπάντα.

Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Κόλαση το Σήμερα, Παράδεισος το Χθές.
Δύσκολος καιρός για πρίγκηπες και ονειρευτές
Η Μαγεία χάθηκε στο "φταίω" και στο "φταις".

Μια Σφυρίχτρα ρε παιδιά!!!!

2010-10-11T11:43:00.002+03:00

Υποτίθεται ότι είστε μαζί.

Υποτίθεται ότι αγαπιέστε.

Υποτίθεται ότι μιλάτε μεταξύ σας.

Μα κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τελικά αυτά που άκουγες τις ώρες της αγκαλιάς δεν ήταν αυτό που πίστευες.

Έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως αυτά που διάβαζες μέχρι τελευταία στα μηνύματα της καλημέρας και της καληνύχτας ήταν μάλλον κειμενάκια του ημερολογίου και όχι λόγια καρδιάς.

Έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η φάση ήταν στημένη.

Δεν πειράζει ωστόσο.

Ούτε για τη στημένη φάση.

Ούτε για τη έλλειψη της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Ούτε για το φιάσκο.

Ούτε για τον ανέντιμο τρόπο.

Αυτή τη φορά δε με πειράζει. Δε νιώθω θυμό.

Ξενέρωσα.

Δε μου κάνει καρδιά να στενοχωρηθώ.

Δε μου βγαίνει καν δάκρυ.

Ούτε καν θέλω να πάρω τηλέφωνο!

(Χριστέ μου, πως έγινα έτσι;;; Δε με αναγνωρίζω!)

Αν δεν είχα και τα γνώριμα πονάκια χωρισμού στο στομάχι τότε θα πήγαινα ντουγρού για ψυχανάλυση.

Γιατί θέλω κάτι καλύτερο, κάτι πιο αληθινό, κάτι πιο μαγικό.

Θέλω κάτι ΠΙΟ από αυτό που αφήνω πίσω μου.

Σε αγαπάω.-

Αλλά προτεραιότητα μου είναι να με αγαπάω περισσότερο.--

Κι όπως πολύ σοφά λέει και ο σιχαμένος Πάνος Κιάμος...

Σφύριξα κι έληξες.

ΥΓ.: Χωρισμός χωρίς μπουζούκι δεν είναι χωρισμός.

Το Ραδιοφωνικό Ραντεβού Μας

2010-10-06T13:26:00.000+03:00

Απο σήμερα και κάθε Τετάρτη θα δίνουμε το ραντεβού μας 18.00-20.00 στον www.moreradio.gr

Πάντα με τη Μαρκέλλα παρεούλα θα προσπαθήσουμε να κάψουμε ότι εγκεφαλικό κύτταρο σας είχε περισσέψει!!!!

Σας περιμένουμε!!! Ελάτε ξωτικούλια!!!!

Συνέχεια στη Συνέχεια

2010-10-04T10:53:00.000+03:00

Περίεργο πράγμα η ζωή.

Ανεξήγητη, Γοητευτική, Αλλοπρόσαλλη, Μοναδική.

Μα πάνω απ'όλα περίεργη.

Εκεί που βλέπεις τον τοίχο του αδιέξοδου να έρχεται με φόρα καταπάνω σου,

Ξαφνικά, σου δίνει επιλογή.

Σου ψιθυρίζει στο αυτί ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Περίεργο πράγμα η ζωή.

Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει στην επόμενη στροφή.

Τι θα σου στείλει; Πως θα το στείλει; Γιατί θα το στείλει;

Και η αναμονή παρατείνεται.

Είτε εσύ πονάς, είτε χαίρεσαι, είτε αδιαφορείς.

Το χρονόμετρο το κρατά πάντα άλλος.

Περιμένεις, Περιμένεις, Περιμένεις..

και σε νεκρό χρόνο γίνεται το μαγικό,

εκείνο ακριβώς το χρόνο έρχεται η αλλαγή.

Ανοίγει η πόρτα στο καινούργιο και συνειδητοποιείς ότι το ταξίδι συνεχίζεται.

Ανοίγει η πόρτα και βλέπεις έναν καινούργιο ήλιο να λάμπει.

Ανοίγει η πόρτα και επιτέλους αναπνέεις ξανά.

Μη θεωρήσεις ποτέ ότι οι θύρες σφράγισαν.

Γιατί η κάθε πόρτα που έκλεισε, η κάθε διαδρομή που τερμάτισε αφήνει πάντα χώρο σε μια καινούργια.

Συνέχισε να περπατάς, Συνέχισε να ζεις, Συνέχισε να συνεχίζεις.

Αυτό ίσως μας οδηγεί και στη τελική πόρτα.

Αυτό μας δείχνει που κατοικεί η ευτυχία.

Ίσως για αυτό το ρήμα συνεχίζω εχει μέσα το....Ζω.

Αντίο σε μια πραγματική ΚΥΡΙΑ!

2010-10-01T12:15:00.000+03:00

Έφυγε από αυτή τη διάσταση μία από της τελευταίες σημαντικές λαϊκές τραγουδίστριες.
Βασιλικό το όνομα της αντάξιο του ταλέντου της.
Μια φωνή σωστή, σταθερή, λαϊκή και αναλλοίωτη στο χρόνο.

Η Δούκισσα αποτελούσε για μένα σύμβολο.
Η φωνή της κουβαλούσε κάτι από τα περασμένα γλέντια της οικογένειας μου. Τότε που όλοι οι αγαπημένοι ήταν εδώ.
Η φωνή της κουβαλάει κάτι από τις Κυριακές που μαζευόμασταν όλοι η οικογένεια στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς.
Μου θυμίζει τη δική μου αθωότητα.
Τα μεσημέρια της Α δημοτικού και το φαγητό που υπήρχε στο τραπέζι.

Θυμάμαι σαν τώρα το πρώτο τραγούδι που μου ψιθύριζε η γιαγιά μου στα 2 μου όταν με έπαιζε..."Το Μωρό"..

Η Γιαγιά μου με τη Δούκισσα μέσα στο μυαλό μου ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες. Λόγω στυλ, Λόγω της αγάπης που έτρεφε η Γιαγιά μου στη φωνή της.

Αυτό που διαφοροποιούσε τη Δούκισσα από τις περισσότερες λαϊκές τραγουδίστριες ήταν η αξιοπρέπεια και το αγνό της φωνής της.
Δεν υπήρχε λαγνεία στην ερμηνεία της. Αγνότητα και αξιοπρέπεια μιας ψυχής που από τα μάτια φαινόταν το πόσο καθαρή ήταν.
Είχε μια μαγκιά γυναικεία. Καθαρά θηλυκή και καθόλου πρόστυχη. Τα έλεγε "Ατάκα κ Επιτόπου"

Είμαι πολύ παιδί της φαμίλιας.
Παιδί των αναμνήσεων.
Παιδί των οικογενειακών γλεντιών.
Παιδί των παραδόσεων.
Παιδί γενικώς.

Η Δούκισσα και ο θάνατος της πραγματικά με έκαναν να βουρκώσω.
Ίσως γιατί ένιωσα πως χάθηκε ένας κομμάτι των αναμνήσεων μου.
Ίσως γιατί η Δούκισσα ήταν μία απο τις φωνές της παιδικής μου ψυχής.
Κάτι σαν δικός μου άνθρωπος.
Κάτι ολότελα δικό μου.

Αντίο σας...Αρχόντισσα.

Το Θηρίο της Αχαριστίας

2010-09-29T21:25:00.001+03:00

Ορισμένες φορές...
η αγανάκτηση πνίγει το λαιμό μου.
οι αδένες μου πρήζονται και νιώθω έναν αφόρητο πόνο.

Κάθε φορά που μου επιτίθεται το θηρίο της Αχαριστίας...
Κάθε φορά που μου δείχνει τα δόντια του
Με χτυπά στα ίδια σημεία.

Μου στερεί την ανάσα.
Με κάνει να νιώθω οτι το αίμα παγώνει στις φλέβες μου.
Κρυώνω...

Ποτέ δεν κατάλαβα πως αντέχει μια καρδιά να αγνοεί όσα έχεις κάνει.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως κοιμάται ήρεμα τα βραδια
Ποτέ, Ποτέ, Ποτέ...

Οταν ξέρει την αλήθεια.
Οταν θυμάται όσα γίναν..
Όταν έζησε όσα έζησες.

Δεν πειράζει...
Δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα λύσει το ξόρκι αυτή τη φορά.
Αυτή τη φορά απλά θα χτυπήσω το Θηρίο κατάματα...
Αυτή τη φορά το μόνο όπλο που θα χρησιμοποιήσω είναι το Ξίφος της Αδιαφορίας.
Δεν πειράζει...

Η ψυχή που μόνη της γεννά
δεν έχει ανάγκη...
Προχωρά.

The Answer is...YES!

2010-09-24T21:32:00.000+03:00

Λατρεμένα, Μαγεμένα Ξωτικά,

Σας ευχαριστώ για όλες τις σκέψεις αγάπης και στήριξης...Το Μαγικό Μας ΠΕΤΥΧΕ...Και η θέση είναι στα χέρια μου!

Τα καταφέραμε!

Υπάρχουν ορισμένες φορές συγκυρίες & γεγονότα που σε κάνουν να πιστεύεις τελικά οτι το σύμπαν είναι μια έλλογη μηχανή που ξέρει τι κάνει και πότε το κάνει...Κάποτε παρατηρούσα την πρόκληση...Τώρα ήρθε η ώρα να την αντιμετωπίσω! Ολα ξεκινούν...Απο την Αρχή ;)

Σε ένα Σπίτι απο την Αρχή,

Σε ένα διαφορετικό Σπίτι απο την Αρχή!

Συντονιστείτε στον Alpha τον Γενάρη...

Σας ευχαριστώ για όλα!

Μerlin needs Help!

2010-09-22T11:36:00.000+03:00

Αγαπημένα μου ξωτικά,

Η Σημερινή ημέρα είναι πολύ σημαντική για μένα,

ένα μεγάλο ραντεβού που περίμενα με βρήκε! Κάντε μια καλή σκέψη και ευχηθείτε να πάει καλά!!

Χρειάζομαι κάτι από τη δύναμη σας!

Εlves Bless Me!

Ένας Χρόνος ElvenKingdom!

2010-09-13T15:54:00.000+03:00

Πριν από ένα χρόνο λίγο μετά τα μεσάνυχτα πήρα μια απόφαση...

Να χτίσω το δικό μου σπίτι στην Μπλογκόσφαιρα.

Έτσι...Απλά.

Έγραφα τότε...

"Ήταν πλεον ανάγκη...

Κάτι δικό μου...

Στον κόσμο που δεν υπάρχει ψέμα...που δεν υπάρχει πόνος...

Εκεί...στον κόσμο της φαντασίας...η γέφυρα που με κρατά δυνατό Εδώ...σε αυτόν τον κόσμο.."

Τότε δεν ήξερα που θα πάει. Δεν μπορούσα να φανταστώ αν θα συνεχίσω η αν θα τα παρατήσω.

Κι όμως αυτή η γέφυρα που τότε δημιούργησα φάνηκε σταθερή. Με κράτησε στο κόσμο της φαντασίας και της συγγραφής. Με κράτησε κοντά σας.

43 Αναρτήσεις γεμάτες από Κομμάτια Ψυχής.

242 Αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους

Περισσότερα απο 1300 σχόλια που με βοήθησαν, με έκαναν να χαμογελάσω, με έκαναν να σκεφτώ.

Όλα Λένε πως είναι ένας κύκλος...

Ετσι και αυτός ο πρώτος κύκλος έκλεισε για το ElvenKingdom.

Ανοίγει τώρα ένας ακόμα καλύτερος, με ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον...

Μέχρι να έρθει ο επόμενος...

Θα ήθελα να μοιραστώ ξανά μαζί σας το αγαπημένο μου κείμενο.

Την Ανάρτηση που Αγαπάω Περισσότερο...

Δεν την ξέρετε οι περισσότεροι γιατί ήταν από τις πρώτες...

Αξίζει όμως την προσοχή σας...

Γιατί αν ένα απο τα γραπτά μου με αντικατοπτρίζει περισσότερο...

Είναι σίγουρα αυτό...

Αγαπημένα μου Ξωτικά σας Παρουσιάζω τον Cap Cap...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μικρό, μικούλικο ποντίκι....χμμμμ οχι δεν θα το ξεκινησω έτσι...δεν θα πω παραμύθι...

Λοιπόν.... ξανά από την αρχή...!
Οι περισσότεροι έχουμε μια φωνή... από την παιδική μας ηλικία...
Μια φωνή που όσο κι περάσουν τα χρόνια δεν παύει να υπάρχει...
Μειώνεται η παρουσία της ... ωστόσο είναι στα χέρια μας αν θα την κρατήσουμε ζωντανή η θα την φιμώσουμε στο πέρασμα των ετών...

Είναι η φωνή που σου λέει πως ακόμα μπορείς να απολαύσεις χωρις ενοχες ενα μαλλί της γριάς μπροστά σε κόσμο...

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι φυσιολογικό να τρως την ζύμη του κέικ και να πασαλείβεις τα δάχτυλά σου καθώς τα περνάς από τις πλευρές του μπολ...

Είναι η φωνή που σου λέει πως είναι φυσιολογικό να ακούς την βροχή και να γεμίζουν τα μάτια σου από τις ίδιες σταγόνες που ακούγονται στο τζάμι του παραθύρου σου.

Είναι η φωνή που ικανοποιείται όταν τις παραμονές των Χριστουγέννων αντί να χαθείς στον κόσμο...κάθεσαι με το κόκκινο αγιοβασιλιάτικο σκουφί σου και φτιάχνεις σοκολατάκια με καβουρδισμένα αμύγδαλα και καραμέλα.

Είναι η φωνή που δεν θα σε παρεξηγήσει αν συνειδητοποιήσεις μετά από 20 χρόνια πως η λέξη κουρκουμπινια είναι τελικα γελοία!

Ειναι η φωνή που σε συμβουλεύει να κρατάς ζωντανά τα όνειρα που έκανες μικρός τα καλοκαίρια κοιτάζοντας τον ουράνιο θόλο και τις διαμαντένιες τελείες του...

Είναι η φωνή που δεν θα της φανεί περίεργο όταν δει πως πιστεύεις ακόμα στη μαγεία των παραμυθιών, τους φαύνους όπως ο Mr Tumnus, σε ποντίκια που μιλάνε, σε νάνους που κάνουν τον γύρω του κόσμου...

Είναι η φωνή που σου λέει πολλά...και ακόμη περισσότερα...αν την αφήσεις να στα λέει. Γιατί η φωνή που έρχεται από το μέρος της ψυχής μας που φοβόμαστε περισσότερο. Εκείνο του αιώνιου παιδιού.
Ξέρεις δεν είναι εύκολο να το ακούς. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πως υπάρχει μονίμως κάτι που σου θυμίζει πως η καθημερινότητα που ζεις μπορεί να αναιρεθεί. Φοβόμαστε το όνειρο. Φοβόμαστε τη χαρά. Φοβόμαστε την ευτυχία. Λέμε πως την αποζητούμε αλλά στην ουσία την φοβόμαστε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κρατήσουν το παιδί μέσα τους γιατί τους θυμίζει πως τα πιο σημαντικά συναισθήματα τα συναντάς μόνο μέσα στις απλές στιγμές. Θα μου πείτε τώρα... Καλά...κι εσύ έχεις την εντύπωση πως θέλω να είμαι δυστυχισμένος...? Και απαντάω κι εγώ...όχι αλλά δεν θέλεις περισσότερο να είσαι ευτυχισμένος...! Και συνεχίζει

Και που λες...η δική μου η φωνή...είναι ηχηρή! Είναι μελωδία...χριστουγεννιάτικη...Και εκτός απο φωνή πήρε και μορφή...Σαν τον Μορμόλη του Ράινερ Χάχφελντ.. η τον Pantoufle από το Chocolat...
Έτσι και ο δικός μου φίλος είναι ένα ποντίκι...με ενα μεγάλο γαλάζιο φιόγκο! Το όνομα του...
Cap Cap...όπως ο ήχος της βροχής που πέφτει στις σκεπές. Ο Cap Cap τότε εμφανίζεται...στις νεροποντές, όταν πίνω τις αχνιστές κούπες με το αγαπημένο μου τσάι κανέλα ,όταν σκέφτομαι οτιδήποτε χριστουγεννιάτικο.... τότε ακούω τα ροζ πατουσάκια του να κατευθύνονται προς εμένα...spin spot...spin..spot...

και αμέσως στο πλευρό μου...Χρόνια τώρα...κι έτσι δεν είμαι ποτέ μόνος...

Ο Cap Cap μου δείχνει πάντα ποιος είμαι, πως είμαι και γιατί είμαι αυτό που είμαι...
Μου θυμίζει τι πρέπει να προσέχω και τι όχι! Μου βάζει τις φωνές όταν πρέπει και με κοιμίζει τις νύχτες που πλαγιάζω μόνος. Μου χορεύει αστεία και κουνάει τον γαλάζιο του φιογκο όταν θέλει να με κάνει να γελάσω...αλλά το σημαντικότερο που κάνει είναι να με κρατάει συνδεδεμένο στον άυλο κόσμο της φαντασίας των παιδικών μου ονείρων. Αυτό ακριβώς που χρειάζομαι όταν με προδίδει ένας φίλος, όταν τρώω μια μαχαιριά στην δουλειά μου, όταν νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνεις η κάνει πως δεν με καταλαβαίνει ο συνομιλητής μου, όταν απογοητεύομαι που δεν έφερα τα αποτελέσματα που πίστευα πως αξίζω...Εκεί έρχεται και μου θυμίζει που πρέπει να σπαταλάω τα δάκρυα μου...

Ο καθένας μας έχει έναν Cap Cap...αρκεί να τον αφήσει να μεγαλώσει, αρκεί να τον σεβαστεί, να τον ακούσει, να μην αφήσει τα υποτιθέμενα χρόνια της ωριμότητας να τον σκοτώσουν...Μην πιστέψεις πως το άσπρο και το μαύρο είναι τα μοναδικά χρώματα που μπορείς να βάψεις την ζωή σου. Πάρε το πινέλο και ζωγράφισε με τα χρώματα που έχεις φανταστεί...ακόμα κι αν δεν υπάρχουν!!!

Η φωνή που χρειαζόμαστε..υπάρχει...

Είναι εκεί που φοβόμαστε να ψάξουμε...

Υπάρχει...και όσο κι αν αργήσεις να την ανακαλύψεις...

Δεν θα παραπονεθεί ποτέ γιατί ξέρει ότι πάντα μας συναντά..

Τι στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την ακούσουμε...

Αναζητήστε την....

Υ.Γ: Σας Ευχαριστώ Για Ότι Μου Δώσατε... Για το Χρόνο Που Μου Αφιερώσατε και τις Αληθινές Στιγμές Που Μου Χαρίσατε...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον...Υπάρχουν Ξωτικά!

YΓ2: Αφιερωμένη η πρώτη playlist που έπαιξε στο Βασιλειό των Ξωτικών!

Ο Μικρός των Αστρων.

2010-09-07T23:22:00.001+03:00

Mια φορά κι ένα καιρό...

η νύχτα είχε φορέσει την ίδια μεγαλόπρεπη βελουδένια κάπα, με τα ίδια αστραφτερά διαμάντια απάνω.Η βαριά πόρτα σύριξε μέσα στην σιωπή και έσπασε την ήρεμία που τόσο απόλυτα κυριαρχούσε. Μερικά γρήγορα και κοφτά βήματα ακούστηκαν...και μετά πάλι σιωπή. Φορούσε το μπλέ μπουφάν του και είχε τυλίξει το γκρί μάλλινο κασκολάκι του γύρω απο το λαιμό του. Μόνο 2 μάτια φαίνονταν.Το μικρό πλασματάκι ξάπλωσε σε μιά γωνιά του αυλόγυρου, έβαλε το βιβλίο του για μαξιλάρι και πήρε μερικές ανάσες...Ήθελε να χορτάσει ουρανό...

Κάπου εδώ ο μικρός κοίταξε ψηλά και τα αστέρια του ξαναμίλησαν. Μιλούσε απο τα 4 του μαζί τους. Πάντα τον άκουγαν και του έδιναν τη λύση που έπρεπε. Διάβαζαν τα μάτια του και σπόγγιζαν το νερό που συχνά πυκνά φώλιαζε κάτω απο την καστανή του ίριδα. Ήταν οι δάσκαλοί του. Ήταν αυτοί που τον οδήγησαν στο τόπο της ξεγνοιασιάς.

Τι κι αν κανείς τους δεν κοιτούσε ψηλά; Τι κι αν σε αυτή τη πόλη οι άνθρωποι είχαν μάθει να μην ονειρεύονται έχοντας σαν άλλοθι την ωριμότητα.
¨Μας ποιος πραγματικά ώριμος παύει να ονειρεύεται¨ αναρωτήθηκε ο μικρός;
Όσες φορές κι αν έθεσε το ερώτημα του, άλλες τόσες δεν πήρε απάντηση. Ακόμα και τα αστέρια δεν του ψιθύρισαν κάτι με τη βοήθεια του ανέμου...και οι μέρες περνούσαν!

Μετά απο τις μέρες, ήρθαν οι μήνες. Μετά τους μήνες καλωσορίσανε και τα χρόνια. Μα το ερώτημα ίδιο.
"Πότε παύει το ονείρεμα;"
Κι αν υπάρχει ηλικία συγκεκριμένη εγώ την ξεπέρασα;
Κι αν υπάρχει ηλικία συγκεκριμένη εγώ την πλησιάζω;

Μα εγώ ακόμα τραγουδώ τις μεταξένιες νότες
Και ευθυς μπροστά μου ανοίγονται οι μαγικές οι πόρτες...

Κόλαση έγινε το Σήμερα, Παράδεισος το Χθες
Δύσκολος καιρός για Πρίγκηπες και για Ονειρευτές
Μήπως ο Ήλιος χάθηκε απο τούτη πιά την πόλη;
κι ο Έρωτας πικράθηκε που τον προδώσαν όλοι;

Έχουν πλέον τα παραμύθια το ίδιο παλιό σκοπό;
Που τραγούδησαν οι βάρδοι τους στο καλό και στο κακό;
Έχουν πλέον τα όνειρα την μαγική την έλξη;
Κείνη την απόκοσμη του φανταστικού τη έξη;

Δεν σταματάω να ονειρεύομαι λοιπόν...κι ας κάνουν οι σοφοί ότι θέλουν.
Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι σου λέω...όχι τώρα, όχι σε αυτή τη ζωή.
Γιατί με θρέφει. Γιατί με ζει. Γιατί με κάνει και περιμένω την επόμενη μέρα με χαρά ανείπωτη.
Ακόμα σαν παιδί.
Ακόμα σαν τον μικρό που μιλούσε με τα άστρα.

ΥΓ.Σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν εκεί! Μου δώσατε πάρα πολύ κουράγιο και χαρά!
Καμιά στιγμή δεν έχει τόση αξία αν δεν μπορείς να τη μοιραστείς.
Χάρηκα πολύ λοιπόν που σε τούτο το ξεκίνημα σας είχα πλάι μου! Σας Περιμένω την άλλη Δευτέρα!

Οn Air...και πάμε σαν άλλοτε!

2010-09-03T19:26:00.000+03:00

Μετά από αποχή...Τεσσάρων (!) Χρόνων επιστρέφω σε ένα πραγματικά μαγικό χώρο για μένα...

Αυτό του Ραδιοφώνου...! Tου Δικτυακού Ραδιοφώνου!
Από αυτή την Δευτέρα και κάθε Δευτέρα 6-8 το απόγευμα εγώ και η κολλητή μου φίλη και θα σας κρατάμε συντροφιά στον www.moreradio.gr!

Εκεί δεν θα δείτε μια άλλη πλευρά μου..

Πιο εξωστρεφής, πιο κεφάτη ...πιο ανθρώπινη!

Σας περιμένω όλους...

Για να πάρετε μια ιδέα του τι σας περιμένει...σας παραθέτω την παρουσίαση μας...!

Δυο παιδιά θαύματα. Δυο παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες. Δυο παιδιά ΚΟΥΜΠΙΑ!
Η Μαρκέλλα ξεκίνησε αμούστακο κορίτσι από το χωριό της με όνειρα, μια βαλίτσα και 1 Votre Beaute για να έρθει στη μεγάλη πόλη. Πάλεψε με δράκους, πεντικιουρίστριες και με κάτι άλλες κοντές και έκανε το όνειρό της πραγματικότητα. Πιστεύει στην παγκόσμια ειρήνη και η αγαπημένη ηθοποιός της είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Θεωρεί πως το ραδιόφωνο θα της δώσει νέα φτερά, μεγαλύτερα κι από της Serena Plus! Το αγαπημένο της γυναικείο όνομα είναι το Μπεμπέ (Καμία σχέση με τη Λιλύ!). Η Μαρκέλλα έχει σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός ( όχι μωρή…δεν θα σου πω τώρα το αστείο που περιμένεις να ακούσεις!) και ξέρει αγγλικά, γαλλικά και αραβικά (να δεις διάλογο με την αραβική πίτα να σου σηκωθεί η τρίχα). Το αγαπημένο της νούμερο είναι το 30, καθώς είναι αυτό του οξυζενέ που χρησιμοποιεί και την οδήγησε στην επιτυχία.
Ο Δημήτρης πάλι είναι από το γένος των Δελαφράγκα (Ναι, ναι…θειά του είναι η Τζέλα –αυτή η καραπουτ**** θέε μου σχώρα με-)! Έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς με διδακτορικό στο Τραμ το Τελευταίο! Ακούει σε ονόματα όπως Μέρλιν, Ξωτίκι, Τζακ και ενίοτε και Σουλτάνα (Μεγάλη ιστορία χρυσή μου, να στα πω και να τρέχει ο δάκρυς κορόμηλο!)! Το άλλο μισό του ‘Είναι’ του το έχει αφιερώσει στον εξοπλισμό καταστημάτων και στις ανακαινίσεις εσωτερικών χώρων. Παλιός Αθλητής του Στίβου ( ε όχι και συνομήλικος του Κουκοδήμου) θαυμάζει τους ανθρώπους με (Άστρα και…) όραμα. Επίτιμος Πρόεδρος του Τάγματος των Ιπποτών της Ανοιχτής Παλάμης και βραβευμένος με την Χρυσή Τσούχτρα για το 2009. Έχει και κότερο…Πάτε μια βόλτα;;;
Τα θέματα που θα πραγματεύονται στο δίωρο μαγκαζίνο τους θα είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή (όχι τη Λάσκαρη…). Στόχος τους είναι να γίνουν πρωθυπουργοί (Ναι ρε ντουέτο;;; Τι ζόρι τραβάς τώρα;;;) και να κλείνουν τη Βουλή για γαμήλιες δεξιώσεις και λοιπά πάρτυ(Καλό το Αβέρωφ το καλοκαίρι…αλλά το χειμώνα βγάζει πούντα!).

Οι συμβουλές που δίνουν σε όλους τους ακροατές είναι:
1. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής απομακρύνεται τα μικρά παιδιά από τον υπολογιστή.
2. Αν θέτε να ακούσετε μόνο ελληνικά, να φύγετε. Αν θέλετε να ακούσετε μόνο ξένα, να φύγετε κι εσείς. Αν θέλετε να ακούσετε από Κατερίνα Στανίση μέχρι AC/DC τότε είστε στο σωστό μέρος.
3. Σε περίπτωση που θέλετε να μας στείλετε φαγητό, ρούχα ή δώρα αγάπης μην διστάσετε να το κάνετε. Μην ανησυχείτε. Θα τα κρατήσουμε.
4. Κουβαλάτε πάντα 3 Lexotanil. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα πάθεις με αυτά που θα ακούσεις εδώ!
5. Καλέστε στο 210 8070703 σε περίπτωση που τα λεξοτανίλ δεν σας πιάσουν. Κλινική Σινούρη θα απαντήσει. Πείτε από τη Μαρκέλλα και τον Δημήτρη. Θα καταλάβουν.

Για περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα και τον σταθμό πατήστε εδώ!

Σας περιμένω όλους σε αυτό μας το ξεκίνημα!

Το Αέναο Ταξίδι.

2010-08-25T18:30:00.002+03:00

Μια μέρα μετά την πιο δυνατή Πανσέληνο του Έτους...

Νιώθω λες και μια αόρατη κουτάλα ανάδευσε όλες τις σκέψεις στο στομάχι και το μυαλό μου.

Λίγο το όνειρο της περασμένης νύχτας, Λίγο η ανεξήγητη μελαγχολία...λίγο απ'ολα...

και έρχομαι αντιμέτωπος με εκείνες τις στιγμές που νιώθω πως η ψυχή καταπίνει το κορμί μου.

Βουρκώνω. Σιωπώ. Αγχώνομαι. Ξαναβουρκώνω.

Κι όλα σε αργή κίνηση.

Κάθε φορά που συναντιέμαι με αυτές τις άηχες και άχρωμες σκέψεις μου νιώθω ότι δε ζω.

Κι όλα σε αργή κίνηση.

Ήχοι, Ομιλίες, Γέλια, Τηλέφωνα....και αυτός ο Βόμβος της Ζωής που τον ακούς μόνο εκείνες τις στιγμές. Ενας Βόμβος τρομακτικός που γίνεται μετά πόνος. Πόνος σωματικός. Οξύς και παρατεταμένος.

Τα υγρά μου μάτια ακολουθούν το ίδιο αργό και βασανιστικό δρόμο της Επανάληψης του Νου.

Και ο χορός των δακρύων συνεχίζεται πάνω στο χλωμό μάγουλό μου.

Σηκώνω το τηλέφωνο για να μιλήσω σε Εκείνη.

Ήταν,είναι & θα είναι η γέφυρα που με συνδέει με τη Χώρα των Λύσεων.

Εκείνη με έφερε στη Ζωή...

και πολλές φορές Εκείνη μου δείχνει πως πρέπει να διαχειριστώ το δώρο Της.

Φτάνει να Τη ρωτήσω...

Σε αυτή τη ζωή να θυμάσαι πως ζούμε μόνο για τις Στιγμές. Άργησα να το μάθω. Μην κάνεις το ίδιο λάθος κι εσύ. Ζήσε. Απόλαυσε. Γεύσου.

Κάνε αυτές τις Στιγμές πολλές και περισσότερες από πολλές.

Γιατί αυτό τελικά είναι η Ζωή. Στιγμές. Μικρές στιγμές.

Αυτό πρέπει να κρατήσω; Ζω τελικά στιγμές;

Ναι...

Ζω μέσα απο τις στιγμές και περισσότερο απο την ανάμνηση τους.

Και μετά καινούργιες στιγμές.

Και μετά καινούργιες αναμνήσεις.

Και μετά καινούργιες στιγμές...

Και μετά...γινόμαστε εμείς η ανάμνηση...

Και η Ανάμνηση γίνεται Στιγμή...

και η Ζωή συνεχίζεται...

Αέναα, Κυνικά, Περήφανα, Ευαίσθητα, Λυτρωτικά....

Συνεχίζεται...

YΓ. Σήμερα Περισσότερο Απο Ποτέ Έχω την Ανάγκη Ενός Χριστουγεννιάτικου Δέντρου, μιας ζεστής κούπας απο τσάι με άρωμα κανέλλας και τον ήχο απο το ξύλο που ερωτοτροπεί με τη φωτιά.

Mη ρωτήσετε γιατι...Είναι οι αγαπημένες μου...οι δικές μου οι στιγμές.

ΤΟ ΞΩΤΙΚΟ ΠΑΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

2010-08-04T16:03:00.000+03:00

Λατρέμενοι Κάτοικοι του Βασίλειου των Ξωτικών!!!

Καλοκαιράκι ήρθε...καιρός να ξεχυθούμε σε παραλίες και ονειρεμένες αμμουδιές!!!

Με τα ποτάκια μας, τις περατζάδες μας και τα κους κους μας τα καλοκαιρινά!

Να φάμε τα παγωτά μας...Να στενάξει η ζυγαριά μας!!!

Θα τα πούμε απο Σεπτέμβριο...με περισσότερη όρεξη και καλύτερο μαύρισμα!

J'adore Λατρεμένα μου Μαγικά Πλάσματα!

Tα λέμε απο Σεπτέμβρη!

MY DREAM IS TO FLY....OVER THE RAINBOW SO HIGH!

Όνειρο Θερινής Νυκτός

2010-07-16T23:50:00.000+03:00

Η Ώρα 11.30...
14 ώρες δουλειάς...κι όμως!

Έχω μια γλυκιά ζαλάδα...
Μια νωχελικότητα σχεδόν ερωτική.
Μια μαγεία με αγγίζει...καλοκαιρινή.
Ξαφνική και Θερινή.

Ίσως είναι γιατί ακόμα νιώθω εκείνη τη ματιά...
Ισως γιατί ακόμα νιώθω τη σάρκα μου να ακουμπάει τη δική σου
Ίσως γιατί....η νυχτερινή αύρα αγκαλιάζει το κορμί μου και νιώθω ακόμα ζωντανός.

Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι..
Μια αμμουδιά, λίγο κρασί...και την παρέα σου.
Όχι πολλά.
Ποτέ τα πολλά δεν μου έδωσαν πολλά.

Έτσι και τώρα...

Θέλω λίγα...
Αληθινά και λίγα..

Άσε με να χαϊδέψω μονάχα τα χείλη σου...
Όχι να τα φιλήσω..
Να τα χαϊδέψω...
και να πάρω το βελούδο τους στα χέρια μου φυλαχτό.

Παρέα μου οι 3 θεές.
Η Αλέκα, η Χριστιάνα και η Βίκυ..
Ναός οι φωνές του και βρίσκω άσυλο..
Τις ώρες που μου λείπεις...

Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι..

Μια αμμουδιά, λίγο κρασί...και την παρέα σου.

Όχι πολλά.

Ποτέ τα πολλά δεν μου έδωσαν πολλά.

Έτσι και τώρα...

Θέλω λίγα...

Θέλω Εσένα.-

Πάμε Πόλεμο;

2010-07-13T14:06:00.000+03:00

Πάμε Πολεμο;

Ειρηνικό Πολεμο

Δημιουργικό Πόλεμο

Πόλεμο προσωπικό και ουσιαστικό!

Βαλλόμαστε πανταχόθεν,

Από τις αξίες που ποτέ δεν πιστέψαμε,

Από το χρήμα που τόσο πιστά υπηρετήσαμε,

Από όλους αυτούς που επί χρόνια ψηφίσαμε!

Βαλλόμαστε φίλοι μου

και το χειρότερο ειρηνικά συμβαλλόμαστε!

Λυπάμαι μάγκες.

Εγώ σηκώνω τα μανίκια!

Λυπάμαι αλλά δεν θα σας δώσω το κεφάλι μου στο πιάτο της Σαλώμης!

Λυπάμαι αλλά δεν θα κάνετε τα όνειρα ασπρόμαυρα!

Λυπάμαι αλλά σβήνω από την ταφόπλακα που μου παραγγείλατε το όνομα μου!

Λυπάμαι αλλα δεν θα σας κάνω τη χάρη να γίνω το θηρίο που σας εξυπηρετεί!

Ειλικρινά λυπούμαι και σας λέω ευθαρσώς πως δεν σας συλλυπούμαι!

Θα συνεχίσω να ονειρεύομαι,

Θα συνεχίσω να δημιουργώ,

Θα συνεχίσω να βελτιώνομαι,

Θα συνεχίσω να βλέπω μπροστά

Θα συνεχίσω να κοιτάω ψηλά!

Θα συνεχίσω να χαμογελώ

Θα συνεχίσω να ΖΩ!

Κρατήστε για εσάς τη μιζέρια

ας δέσουν τα δικά σας χέρια.

Κρατήστε για εσάς τη μαυρίλα

Ας είναι μεγαλύτερη η δική σας νίλα!

Κρατήστε για εσάς το ψέμα!

ας χυθεί το δικό σας αίμα.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕΣ...

ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!